Etappe 11: van Kestert naar St. Goarshausen (14,5 km) [Rheinsteig]

Met trein naar Oostende Kestert voor de laatste etappen van deze reis. De aanloop en het eerste stukje tot Oberkestert warmt ons al snel terug op. De ligbanken met uitzicht zijn reeds bezet. De Rheinsteig zoekt de schaduw op en steekt het beekje Pulsbach over. We volgen een mooi rotsig pad met een mooi uitzicht aan Ehrenthal. Een kiepwagen en verschillende infoborden getuigen van het mijnverleden van deze streek.

Verderop gaat het pad over in een veldweg.

Na een korte pauze in de schuilhut wandelen we verder en ontdekken plots weer een nieuw kasteel, Burg Maus.

Het pad daalt verder af naar Wellmich.

Langs Burg Maus klimmen we al zigzaggend terug naar boven. Het traject loopt over de rand van de heuvel met telkens mooie uitzichten. We eten in een schuilhut met zo’n prachtig uitzicht. Een Koningspage (volgens obsidentify) komt meermaals voorbij flaneren.

Bij de afdaling naar St. Goarshausen verschijnen de wijngaarden terug met onderaan druk verkeer op de Rijn.

In St. Goarshausen besluiten we om als afsluiting de klim naar de Paterberg al te maken. Een laatste keer uitzicht, “Dreiburgenblick” genaamd, vanop de Rheinsteig. 

Het is ook de ideale plek voor een fotoshoot. Via een mooi ezelspad dalen we terug af naar het station. Einde van deze mooie Rheinsteigreis.

Etappe 10: van Osterspai naar Kestert (17,0 km) [Rheinsteig]

Vanaf het station van Osterspai is het slechts 500m aanloop naar de Rheinsteig, plus enkele hoogtemeters. Gelukkig kunnen we afkoelen in de schaduw van het bos. Al snel bereiken we Filsen en kruisen de lokale kersenwandeling. In de nu al hete zon, klimmen we naar de Filsener Ley met een prachtig zicht op de Rijn met zijn vele boten.

Het eerste Rijnzicht van vele. We banen ons een weg door stevige begroeiing. Links hooit een boer zijn veld. Rechts volgt het ene na het andere prachtige uitzicht over de Rijn. De gids schrijft dat wie “bis jetzt noch zu wenige Fotos vom Rhein geschossen hat” slecht 100m van het pad nog wat extra foto’s kan maken vanaf de Rosenley. Bij deze.

De tekens leiden ons door het bos, voorbij een mooie boshut. Aan het kruising van wegen zetten we ons neer voor de picknick. Aan Wilhemshöhe krijgen we een eerste zicht op Burg Sterrenburg en Burg Liebenstein. Verderop waarschuwt een bord ons dat er even geen bewegwijzering is en we een veld recht moeten doorsteken. Zo gezegd zo gedaan en bij de eerste bomen vinden we de tekens terug. De wegmarkering van de Rheinsteig is uitstekend. Een volgend prachtig uitzichtpunt volgt al snel.

We dalen af. De trap van het laatste stuk is in onbruik geraakt, maar een gemarkeerd alternatief brengt ons veilig aan de voet van Burg Sterrenberg. We gaan even binnen om te verkennen. De toegangsdeur tot de donjon is helaas gesloten. Aan Burg Liebenstein wat hoogtemeters verderop is nog minder te zien. Vanop de heuvelkam hebben we wederom een bijzonder mooi uitzicht.

De weg gaat over in een brede veldweg tot in het dorpje Lykershausen. We krijgen eens een ander uitzicht dan de Rijn.

Via een even brede en ietwat saaie weg laten we Lykershausen snel achter ons. De kilometers vorderen goed zo. En net als je denkt dat het niet meer kan, ontdekken we een nóg mooier uitzichtpunt vanop de Hindenburghöhe, maar genoeg panoroma’s voor deze blogpost. We dalen af naar Kestert en dankzij opnieuw een vlotte treinverbinding zijn we snel thuis.

Etappe 9: van Niederlahnstein naar Osterspai (19,6 km) [Rheinsteig]

Om een treinoverstap te vermijden, parkeren we de auto aan het station van Niederlahnstein en nemen de aanlooproute naar de Rheinsteig. Via een voetgangersbrug steken we de Lahn over en maken rustig onze eerste hoogtemeters naar de bovenliggende velden.

We komen voorbij een groot hotel (dat we nog lang zullen zien liggen in de vele uitzichten vandaag) en dalen door het bos steil af naar het gehucht Im Einmuth. Meteen terug naar boven zegt de Rheinsteig, zo kennen we hem. Na een klein stukje avontuurlijk pad bereiken we een prachtig uitzichtpunt op de Marksburg.

We dalen af naar Braubach en besluiten om vandaag verder te wandelen tot Osterspai. We klimmen tot aan de Marksburg, maar daar is niet veel te zien en we gaan al snel weer verder. Voorbij een kapel start een mooie smalle stijgende weg. We kijken nog eens achterom.

Op het hoogste punt picknicken we in één van de op de Rheinsteig overvloedig aanwezige schuilhutten. In een bosrijke omgeving dalen we af tot aan een bron, maar ze is afgesloten met een hek en het water ziet bruin. We maken ons op voor de laatste grote stijging van de dag. Volgens de gids is het laatste stukje naar de top van de Dinkholder berg zelfs “eine alpine Steilstrecke”. Het valt best wel mee. Vanuit een nieuwe schuilhut hebben we een hoog uitzicht over de Rijn.

Met deze laatste helling in de benen verloopt de rest van de tocht gelukkig wat rustiger. Het blijft wel mooie uitzichten regenen. Het dorpje Osterspai met aan de overkant wijngaarden komt in zicht.

Vanaf de Florianshütte probeer ik nog even een geocache, echter zonder succes. Bij het station hebben we meer geluk en kunnen meteen de trein terug naar Niederlahnstein nemen.

Etappe 8: van Vallendar naar Niederlahnstein (21,6 km) [Rheinsteig]

Wat een luxe om gewoon vanaf de voordeur te kunnen vertrekken. We verkennen een nieuwe stukje van Vallendar met zijn vakwerkhuisjes.

Via kleine wegeltjes navigeer de Rheinsteig door Vallendar. Na een religieus centrum kiest de Rheinsteig voor het rustige dal van de Wambach. Twee reeën schrikken op uit hun ochtendroutine en vluchten weg. We klimmen het dal uit en gaan voorbij een openluchtzwembad en sportvelden. Even maken we een zijsprong naar wat volgens de kaart een uitzichtpunt zou moeten zijn, maar er staan te veel bomen. In Urdar wandelen we door een op de Rheinsteig zeldzaam stukje woonwijk tot in het “Festungspark” bovenop het fort van Ehrenbreitstein. Vanop een platform hebben we een mooi zicht op de samenvloeiing van Rijn en Moezel.

Via een avontuurlijke weg dalen we af langs en door het fort tot aan de oever van de Rijn.

We picknicken op een bank en kijken naar de voorbijvarende boten. Langs de oever vorderen de kilometers goed. We kijken nog even achterom naar de indrukwekkende Festung Ehrenbreitstein.

Aan Pfaffendorf verlaten we de Rijn. Via het diep ingesneden Bienhorntal winnen we gestaag hoogte en kruisen bijna ongemerkt enkele drukke wegen. Het traject gaat voornamelijk door bos met hier en daar een veld.

Bij de Lichter Kopf maken we even tijd voor een geocache nabij een (helaas) voormalige uitkijktoren.  We dalen af richting Niederlahnstein, maar dan verandert de Rheinsteig van gedacht en keert om richting de Ruppertsklamm. De markering leidt ons over een steile kam tot op de brede panoramaweg naar de noordelijke ingang. Na een korte pauze duiken we deze prachtige kloof in. Het is een uitdagend pad waarbij de waterdichtheid van onze wandelschoenen op de proef wordt gesteld.

Eens beneden haasten we ons richting het station van Niederlahnstein en halen nog net de trein van 17:04.

Etappe 7: van Heimbach naar Vallendar (17,5 km) [Rheinsteig]

Om 08:14 nemen we de trein van Vallendar naar Engers. €4,20 pp voor een treinritje van nog geen 3 minuten vind ik wat aan de hoge kant, maar het helpt ons wel om zo in één keer tot aan ons verblijf in Vallendar te wandelen. We nemen de aanlooproute tot in Heimbach en na een lange straat pikken we terug aan bij de Rheinsteig. Aan de eerste Schützhütte nemen we een korte pauze. De route volgt de rand van het bos. Bij de lokale dierentuin is het erg druk. We piepen even door het hek naar binnen en zien struisvogels, een kangoeroe en een pinguin of was het het nu een pelikaan?! Wat verderop staat een grote kudde luid blatende schapen die ons zo afleiden dat we bijna fout liepen.

We volgen verder de bosrand tot in Sayn. De vlindertuin slaan we over en het kasteel voldoet helaas niet aan de hoge verwachtingen. Dan maar naar boven naar de Burg Sayn ruïne waar we getrakteerd worden op een nieuw uitzicht over Neuwied.

De Rheinsteig kiest enkele bospaden. In de schuilhut bij Oskarhöhe verorberen we ons middagmaal. Met een zig-zag dalen we af naar het dal, gaan onder een viaduct van een voormalige spoorweg door en klimmen meteen via een nieuwe zig-zag terug naar boven.

Het is een aangename klim, nooit te steil en geeft ons een berg (wandel)ervaring. Eenmaal boven ontdekken we een nieuwe Romeinse limestoren…

... en een prachtig uitzicht waar de Rhein goed zien liggen (dat was even geleden).

Na al het bos volgt een traject door de velden. We maken kennis met een paard dat schrik heeft van fietsen (en wij hierdoor van het paard). Een iets minder interessant traject leidt ons uiteindelijk naar een panoramisch uitzicht vanop het terras van taverne Wüstenhof.

Wat nog rest is de afdaling naar Vallendar met zijn mooie vakwerkhuizen...

… en we zijn terug bij ons verblijf.

Etappe 6: van Altwied naar Heimbach (16,7 km) [Rheinsteig]

Daar waar de stenen brug over de Wied de beboste helling verbindt met het dorp Altwied, maken wij de brug naar een nieuwe wandelreis over de Rheinsteig. De ruïne trekt meteen onze aandacht…

... maar daar steekt de bewegwijzering van de Rheinsteig een stokje voor. Het pad duikt de bossen in, zodat de Burg Altwied snel uit ons gezichtsveld verdwijnt. Het is meteen een mooi, smal bergachtig pad dat overgaat in een brede weg vlakbij een draaiende watermolen. We volgen het riviertje Laubach stroomopwaarts en maken even een zijsprong naar de prachtige Laubach waterval. Wat mij betreft de mooiste plek van deze etappe.

 

Vervolgens klimt de Rheinsteig gestaag naar het dorp Rengsdorf, dat baadt in de zon. Onze klim wordt beloond met een weids uitzicht over de streek. Daarna loopt het pad over de Römergraben, een middeleeuwse versterkte grensovergang waar vandaag niet meer dan de naam lijkt van over te blijven. Via een parkje en een kapel verlaten we het dorp en we passeren een openluchtzwembad. De Nonnenley, een schuilhut die uitkijkt over de beboste heuvels, nodigt ons uit voor een picknick.

 

De Rheinsteig volgt lange tijd een licht dalend smal pad. We nemen even de tijd om een Limesturm, een gereconstrueerde Romeinse wachttoren, te bekijken.

 

We volgen nu een breder pad langs een drukke parkeerplaats en een manege. Gelukkig kiest de Rheinsteig wat verder een steil pad omhoog langs een Schutzhütte met enkele jolige Duitsers. We wandelen nog verder tot Heimbach. Onze eerste etappe zit er bijna op. Tijd om even uit te rusten.

Ter hoogte van de weg naar Heimbach keren we op onze stappen terug naar Oberbieber, waar onze auto geparkeerd staat.

Etappe 5: van Leutesdorf naar Altwied (12,2 km) [Rheinsteig]

In de week van 2 mei verbleven we in Bad Hönningen voor onze eerste stapdagen over de Rheinsteig. Het verslag van elke wandeldag is deze keer niet door mezelf geschreven maar door mijn lieve vriendin:

Etappe 5: luswandeling: van Leutesdorf naar Altwied en via een kortere route terug naar Leutesdorf (want de officiële etappe is niet te combineren met de trein)

 Om nieuwe problemen met het openbaar vervoer te vermijden, nemen we de auto naar Leutesdorf.

We klimmen tussen de wijnranken door om weer op de gemarkeerde weg te geraken.

De Rheinsteig voert ons langs een smalle weg door hoog gras en gunt ons regelmatig een blik op de Rhein en Andernach. Deze hazelworm moest nog even wakker worden.

We worden getrakteerd op korte steile afdalingen en forse klimmetjes en we  komen op een hoogplateau vol gele koolzaadbloemen. De mooie schuilhutten hebben plaats gemaakt voor witte, kale, betonnen huisjes vol graffiti.

Via vele trappen dalen we af naar Feldkirchen, we volgen de asfaltweg een tijdje en klimmen dan naar de bosrand (met schuilhut) om langs de velden en fruitbomen onze weg te vervolgen. We negeren een zijweg in het veld, omwille van het gebrek aan wegmarkeringen en duiken het bos in. “Weer een goede keuze van de Rheinsteig om deze mooie, rustig stijgende weg te kiezen,” zeggen we tegen elkaar. Maar helaas moeten we op onze stappen terugkeren tot aan de zijweg in het veld. Zo’n 30 meter verder op een laag paaltje staat er dan toch een markering… De weg verlaat het plateau en zet koers via het Waterpark in de bossen, naar een zonovergoten landschap met uitzicht over Feldkirchen.

We passeren een schuilhut onder een oude boom met dik bladerdek (het leek van ver een mooi kapelletje…). De weg voert ons verder doorheen velden met fruitbomen, een hondenpension, een klein meer in het bos,… naar Segendorf.

Aan de bosrand staan houten wandelaars ons op te wachten. Tijdens het verorberen van onze picknick (met zicht op de velden onder ons) beslissen we om verder af te dalen naar Altwied en daar de Rheinsteig te verlaten.

We hervatten onze weg doorheen fruitboomgaarden en trekken weer het bos in. Aan de gerestaureerde stenen brug in Altwied maken we rechtsomkeer en wandelen via het water (de Wied) en langs brede veldwegen zonder veel hoogtemeters terug naar Feldkirchen. Daar pikken we weer in op de Rheinsteig, met bestemming Leutesdorf.

Het was een zeer geslaagde wandelweek!

Nu begrijpen we waarom Beethoven zo nors keek, hij wilde graag mee. ;-)

Etappe 4: van Bad Hönningen naar Leutesdorf (19,7 km) [Rheinsteig]

In de week van 2 mei verbleven we in Bad Hönningen voor onze eerste stapdagen over de Rheinsteig. Het verslag van elke wandeldag is deze keer niet door mezelf geschreven maar door mijn lieve vriendin:

Etappe 4: van Bad Hönningen naar Leutesdorf

Het Schloss Arenfels baadt in het warme ochtendlicht wanneer we de tocht hervatten.

Heel vreemd: de wandelweg loopt over het binnenplein, verlaat het kasteel via een uitnodigend terras en klimt dan langs de wijnranken steil omhoog.

Een brede asfaltweg leidt ons doorheen de buitenwijken vol leuke stadstuinen. Dan maakt het asfalt plaats voor grind en passeren we het gehucht Arienheller. Opnieuw laten we ons flankeren door wijnranken en kreeg ik een hek open dat het wild zou moeten tegenhouden dat Pieter eerst niet open kreeg. :-)

Vele hoogtemeters komen op de teller wanneer we eerst sterk moeten klimmen naar een prachtig uitzichtpunt en nadien weer in het bos een steile afdaling inzetten.

Een asfaltweg brengt ons langs het Lampenthaler Hof, waarna we de velden intrekken. Heerlijk geurende bloesems van fruitbomen, brem en esdoorn. De bewegwijzering is maar brol, vind ik. Logisch, want we naderen dan ook Rheinbrohl. :-)

De kerk van dit dorp ligt aan een drukke autoweg. Wie was er eerst? ;-)

Een oude man op een grasmaaier doet met veel plezier en toewijding zijn job.

Weer trakteert de Rheinsteig ons op een prachtig uitzicht over de Rhein. De ligstoel aan het insectenhotel nodigt ons uit om hier ten volle van te genieten.

We passeren de uitzichtpunten Ehrenmal en een andere Ley. Op het Ley kunnen we zowel ons begin-als eindpunt van de wandelroute zien liggen! En ditmaal zonder smog.

Hierna worden we ondergedompeld in een landschap vol kleuren (gele brem, rode zuring, witte muur, zwarte rotsen) en wandelen we tussen grillige dwergbomen die de rand van de steile rotswand sieren.

De hoogtemeters die we overwinnen, zijn we even later weer kwijt. Metalen trappen leiden ons omlaag en weer omhoog. Een bosweg kronkelt gestaag omhoog en midden in het bos zet het de afdaling in. Typisch de Rheinsteig.

Een volwassen ree schrikt op wanneer we even halt houden bij een zitbank.

Na het dorp Hammerstein doorkruist te hebben, volgt een bloedheet stuk tussen de wijnranken ...

... en verder omhoog naar de ruïne Oberhammerstein. Hiervan is vrijwel niets meer bewaard gebleven. Het is quasi volledig dichtgegroeid. We vinden een gezellige picknickplek: op een restant van een muur, omgeven door dichte begroeiing, met een mooi uitzicht over het water, terwijl een zachte bries voor verkoeling zorgt.

Aangesterkt zetten we de afdaling in en we volgen een brede weg die ons leidt langs steile hellingen vol wijnranken. Dan duiken we opnieuw het bos in om na een steile klim weer te genieten van een prachtig zicht op Andernach (met actieve geiser!), de Rijn en Leutesdorf.

Het pad leidt ons langs vele bloeiende fruitboomgaarden en heeft nog een verrassing voor ons in petto: een Kletterstelle!

Al wandelend zoekt Pieter de kortste route naar het station uit. Oude (soms steile) paadjes tussen de wijnranken brengen ons vlot naar het station.

Helaas wordt er afgeroepen dat de trein geschrapt is omwille van personeelstekort (en de volgende trein is er pas over 2 uur, als hij rijdt tenminste, nvdr.). Met de bus geraken we gelukkig wel op onze eindbestemming, Bad Hönningen.

Etappe 3: van Unkel naar Bad Hönningen (19,5 km) [Rheinsteig]

In de week van 2 mei verbleven we in Bad Hönningen voor onze eerste stapdagen over de Rheinsteig. Het verslag van elke wandeldag is deze keer niet door mezelf geschreven maar door mijn lieve vriendin:

Etappe 3: van Unkel naar Bad Hönningen

We pikken weer in op het eindpunt van de vorige dag.

Een mooie waterval aan een molensteen luidt het begin van een dag vol wauw!-momenten in.

We wanen ons in een mini-levada. Een smalle weg door een bos vol groentinten, vergezeld van een goot met stromend water en iets verderop rotsflanken met ertussen een bruggetje. Het lijkt net op Klein-Zwitserland.

Maar ook deze keer doet de Rheinsteig deze prachtige plek niet aan. We keren terug en klimmen naar een uitzichtpunt over Unkel met zijn vele treinsporen. De ene trein na de andere raast voorbij. Ideaal voor treinspotters.

We vervolgen onze weg al dalend en stijgend over een smal lieflijk pad. In het dorp Orsberg kopen we (honing-,nvdr.)drop langs de weg, bij gebrek aan echte honing.

Dan gaat het verder richting de Erpeler Ley, een grasvlakte op een hoge rots, waar we een mooi zicht hebben op de Rhein.

Overal staan er houten huisjes met vermelding “Biergarten”, maar op deze weekdag is er niemand te bespeuren.

We dalen sterk af naar Kasbach, waarna we langs een viaduct via een “alpiene” weg zigzaggend weer omhoog klimmen.

Wanneer we Ockenfels naderen, hebben we een adembenemend zicht op de Rheinbocht en de Erpeler Ley! Burg Ockenfels is sterk gerenoveerd, waardoor het zijn oude “look” volledig verloren is. 

Een smalle weg brengt ons naar Linz (Rhein) waar we even de tijd nemen om te kuieren langs vakwerkhuizen op de markt en de Burgplatz. De hitte is goed voelbaar in de stad en de toeristen hebben de weg naar de talrijke cafés vlot gevonden.

De Rheinsteig voert ons de stad uit en leidt ons tot op de Kaiserberg, waar we ons middagmaal nuttigen met uitzicht op de Rhein. Mannen met graskantmaaiers zorgen voor de nodige (eentonige) muziek. Eén van hen wenst ons nog een mooie dag toe.

Dan gaat het zigzaggend omlaag om meteen erna weer hoogtemeters te overwinnen. Een sterk ingesneden rivier zorgt voor diepe groeven in het bosrijke landschap. (Waldgruben)

Het dorpje Dattenberg zijn we snel voorbij, op weg naar een uitzichtspunt over de Rhein. Daar wordt een Rheincruiseschip voorbijgestoken door een zwaar beladen vrachtschip, dat moet wijken voor een vrachtschip uit de andere richting. Even later zijn er zelfs 4 schepen die elkaar tegelijkertijd passeren.

De smalle paden leiden ons door voormalige wijngaarden, die nu overwoekerd zijn.

De Rheinsteig laat Leubsdorf links liggen, toont ons nog een mooi uitzicht en doorkruist daarna Ariendorf, waar een TB-hotel (met kabouters) op ons wacht.

We zetten koers naar onze eindbestemming Bad Hönningen via een brede grindweg. Er staat regelmatig een bank naast de weg, zodat we de stad zeker goed kunnen bekijken. :-)

Het okergele kasteel Schloss Arenfels opent uitnodigend haar deuren. Via één van de poorten kunnen we de Rheinsteig verder vervolgen, maar we besluiten om de etappe in te korten, omdat de klok 17u30 aanwijst.