Etappe 4: van Gulpen naar Maastricht (23,0 km) [SP7 Krijtlandpad]

Onder het tikkende geluid van regendruppels vallend op een tentzeil wordt ik wakker. De lucht is egaal donkergrijs, waar ik uit afleid dat het geen korte bui zal zijn, nee dit is voor de rest van de dag. Ik ontbijt in de tent terwijl ik me afvraag hoe ik in de regen alles droog ga kunnen houden tijdens het afbreken van de tent. Terwijl ik de afwas doe, schiet me plots een idee te binnen. Ik verwijder al m'n spullen uit de tent en leg ze in het recreatiezaaltje vlakbij. Daarna trek ik de piketten uit en neem de tent vast bij de top. Ik hef de tent op en zet hem op een droge plek onder het afdak van datzelfde gebouw. Onder het afdak breek ik de tent op en zo blijft, buiten het buitenzeil, alles perfect droog. Met het regenzeil stevig over m'n rugzak gespannen en m'n regenbroek aan verlaat ik de camping richting Gulpen met verregend zicht op kasteel Neubourg.

Goedgeluimd (omdat ik de regen toch maar mooi aan het overwinnen ben) verlaat ik Gulpen via de geel-rode tekens doorheen velden en langs bosranden. Ik kom algauw aan het Gerendal, een plek waar ik naar uit keek want hier groeien tal van mooie en zeldzame orchideeën wortelend in de bijzondere kalkgrond. Je kan deze orchideeën (en andere planten) bewonderen in de orchideeëntuin. Nadat je je naam in het logboek noteert, kan je hier gratis binnen. Er staan nog niet zoveel soorten in bloei, maar het ik vind het toch de moeite waard en het regent zelfs even wat minder hard zodat ik m'n fototoestel nog eens kan boven halen.

Ik rust even uit en droog wat op in het schuilhutje van de orchideeëntuin, maar dan moet ik weer verder langs weiden en bossen. Plots … wat zie ik daar? Is dat nu … een kabelbaan? Inderdaad, ze hebben een paar molshopen en meteen moet er een kabelbaan en een rodelbaan op. Rare jongens die Nederlanders. Ik daal af langs de kabelbaan tot in het centrum van Valkenburg. Het meest toeristische stadje op deze tocht. Tijd om even een koek te eten en te kijken hoe m'n rugzak het uithoudt inde aanhoudende regen. Het water is intussen bovenaan onder het regenzeil doorgesijpeld en de inhoud van m'n rugzak begint vochtig en nat te worden. In het besef dat ik de strijd tegen het water aan het verliezen ben, besluit ik niet te treuzelen in Valkenburg en resoluut door te lopen richting Maastricht. Het krijtland pad verlaat Valkenburg via een prachtige weg omzoomd met Daslook langs de kabbelende Geul.

De regen wordt echter alsmaar heviger. Ik schuil in één van de uitgehouwen kalkgrotten in de wand en eet m'n laatste sneden donker roggebrood. Via enkele voormalige grotwoningen klimt het krijtlandpad uit het dal tot het gehucht Berg om daarna een weide boog te maken rond een groeve.

Genoeg omwegen gemaakt door het zuidelijkste puntje van Nederland gemaakt, via een lange rechte lijn loopt het pad richting een drukke verkeersader. De laatste 3 km staan in schril contrast met de mooie paden van de voorbije vier dagen: saaie verharde lange wegen en druk verkeer. Terwijl het nog steeds regent bereik ik het station van Maastricht waar de trein van Luik net klaar staat om te vertrekken. In Luik stap ik over op een trein naar Brussel-Noord en met een gelukje raak ik daar op een rechtstreekse trein naar Ekeren. Het eerste wat ik thuis doe is checken of m'n vochtig geworden fototoestel deze verzopen dag heeft overleefd ; werkt nog perfect, oef!! De modder afspoelen met een warme douche en dan opwarmen met een soepje in de zetel: m'n eerste doorgaande trektocht met tent en rugzak zit er op!

Etappe 3: van Epen naar Gulpen (29,5 km) [SP7 Krijtlandpad]

Ik ben opnieuw vroeg wakker en realiseer me dat het terugvinden van m'n GPS niet echt gebeurt maar slechts een droom is. Om 05:50 ga ik terug op pad tot aan de earthcache bij het Bovenste Bosch, de plek waar ik nog een foto van m'n GPS heb bij de groeve en ik dus 100% zeker ben dat ik hem daar nog bijhad (uiteindelijke begin je immers aan alles te twijfelen). Onderweg zie ik een vos die de lenswissel van m'n camera te snel af is. Vanaf de groeve wandel ik opnieuw al bermdoorzoekend het pad af richting Epen. Ik vind nog een autosleutel die op een zichtbare plek was gelegd, maar mijn GPS is nergens te vinden. Ik neem dan maar een foto van het uitzicht nabij de groeve en los onderweg GC2YH1B op.

Terug op de boerencamping ontbijt ik (muesli met chocoladevlokken en melk) en na de afwas breek ik m'n tent op. Het begint echter plots te regenen wanneer ik het buitenzeil er wil afhalen en al m'n spullen liggen nog in het gras. Vliegensvlug gris ik alles bij elkaar en leg het onder een boom, zo blijft buiten de tent alles toch goed droog. Via een stijgend pad voert het krijtlandpad me het bos in. Misschien ligt het aan de regen en de ietwat pijnlijke voeten (geen blaren nochtans), feit is dat het moraal een beetje laag zit deze voormiddag en de tocht niet goed vordert. Het wemelt ook van de vogels in het bos, maar geen enkele die zo vriendelijk is even te poseren. Pas wanneer het pad na een grafheuvel het bos verlaat, zit een geelgors (?) vrolijk te fluiten in de haag.

 

Het is intussen al een tijdje gestopt met regenen. Na het gehuchtje Wolfshaag begin ik aan de steile klim tot aan het Drielandenpunt en tevens het hoogste punt van Nederland. Ik moet een kwartier geduld oefenen voor drie Aziaten die in elke combinatie en pose op de foto willen voordat een vriendelijke Brit een foto van me kan nemen op het drielandenpunt (When in Rome …)

Via de Nederlands-Duitse-grens gaat het richting Vaals. Onderweg op een bank verorber ik m'n boterhammen en wissel ik van sokken. Het centrum van Vaals is mooi, daarna volgt een iets saaiere doorsteek (kijk wel eens naar het Kasteel Bloemenhof). Aan de Schuurmolen is de route gewijzigd, maar dat stelt geen problemen dankzij de uitstekende markering en ik raak vlot tot in het karakteristieke dorpje Holset. Via enkele veldwegen gaat de tocht verder tot een panoramatafel in de buurt van Harles. Het pad daalt opnieuw af in een dal en in het Oosten torent de kerk van Vijlen (het hoogstgelegen dorp van Nederland) boven de omgeving uit.

Had ik al gezegd dat het krijtlandpand werkelijk continu op en neer gaat? Ik stijg opnieuw en steek een plateau over met vliegveld (voor modelvliegtuigjes) en daal af tot in Nijswiller. Via een kronkelende asfaltweg gaat het al meteen terug naar boven en volg ik een veldweg met een weids en leeg uitzicht. Het krijtlandpad passeert een oorlogsmonument en daalt dan via de velden terug af naar de Geul. Een boer is vlak naast het veldpaadje z'n veld aan het besproeien.
 

Daar blijf ik toch maar liever uit te buurt. Na het oversteken van de Geul volgt de laatste 'beklimming' van de dag en meteen ook de mooiste! Wat een uitzicht vanaf de Gulperberg!

Als je goed kijkt zie je op de foto de kerk van Vijlen, de Nederlandse Wilhelminatoren en de Belgische Boudewijntoren. Letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de dag. Beneden in Gulpen doe ik nog wat inkopen in de Plus, inclusief wat chips en limonade om de laatste avond te vieren. Ik wandel door naar Camping Osebos waar ik €12,5 betaal voor een overnachting. Tent opzetten, eten (dezelfde rijst met opnieuw een blik tonijn en een blik groenten), douchen, een klein feestje voor de laatste avond en dan de slaapzak in.

Etappe 2: van Moerslag naar Epen + kortsluitroute Slenaken-Gulpen (20,5 km + 8 km) [SP7 Krijtlandpad]

Dag 2 Dinsdag 14 mei

Door het lezen van de reviews op het internet wist ik wel dat dat slaapmatje niet echt comfortabel zou zijn (wel licht en robuust) en zeker te mijden als je op je zij slaapt. Normaal ben ik een buikslaper, maar blijkbaar verander ik in een zijslaper als het te koud is, met als gevolg dat ik eerst wakker werd van de  kou, daarna van een pijnlijke schouder en tot slot van het vogelfluitconcert om 05:00. Goed, opstaan dan maar en meteen een groot stuk chocolade. Ik weet hoe ik mezelf gemotiveerd moet houden.

Om 08:00 is het ontbijt achter de rug, de tent opgebroken en de rugzak gereorganiseerd. Ik pik het Krijtlandpad terug op aan een hoek van de camping en wandel via enkele veldwegen tot in Mheer. Net voorbij de kerk vind je de toegang tot het kasteel van Mheer. 

Er hangt een bordje naast de poort met ‘Pas op voor de hond’, maar die heb ik (gelukkig) niet gezien. Het loont de moeite even binnen te gaan. Hier zijn kastelen immers nog kastelen, niet zoals in de Vlaamse GR topogidsen. Na een plateau met fruitbomen (de boer was ze net aan het besproeien) kom je op een plek met een prachtig zicht op het lager gelegen Noorbeek.

Via enkele kleine wegen daal het pad af naar Noorbeek. Ik loop plots dood op een omheining en een hek. Er komt een man aan met aan elke hand een paard die me vraagt even te wachten aan het hek. Volgens hem hebben de paarden schrik van mijn rugzak. Nadat de man voorbij is, open ik de poort en kan ik verder. Na Noorbeek klimt het pad opnieuw uit het dal naar een plateau. Met uitzondering van het westelijke deel parallel aan de maas gaat het Krijtlandpad voortdurend op en neer. Aan een zoveelste veldkruis (werkelijk op élk kruispunt) vind ik nog een eenvoudige geocache (GC1F6H0) Wat verder opnieuw een prachtig zicht op een in het dal gelegen dorpje, Slenaken.

Daar ik me gisteren heb onderschat en veel tijd overhad, besluit ik om me vandaag te overschatten en de korstluitroute tussen Slenaken en Gulpen toe te voegen aan deze etappe. Eerst loopt het pad langs de Gulp om daarna met een steile klim weer wat hoogte te winnen. Af en toe wordt je beloond met een mooi uitzicht.
 

Perfect om bij te picknicken. In Pesaken is het pad terug tot in het Gulpdal afgedaald en via een iets mindere asfaltweg bereik ik Gulpen. In de plaatselijk Plus winkel vul ik m’n water- en voedselvoorraad terug aan (mmm Nederlandse ontbijtkoek). Via de topokaart stippel ik een route uit terug naar Slenaken langs de Gulp. Overal vind je hier wandelwegen, vaak dwars door de weiden (kunnen ze in Vlaanderen nog iets van leren). Ik wandel via de Gulp langs maar liefst 16 stegelkes (i.e., de typische draaihekjes om de dieren in de wei te houden) en hier en daar een typisch Mergellands huisje.

 

Het nemen van de stegelkes met m’n trekkingrugzak gaat niet altijd even gemakkelijk. Niets zo gênant als vast komen te zitten in een stegelke wanneer er net een tegenligger aankomt :). In Slenaken zet ik de tocht verder op een asfalten fietspad opnieuw de helling op. Wanneer ik het Onderste Bosch bereik begint het opnieuw te regenen. Gelukkig heb ik wat bescherming van de bomen. Plots kruist een bonte specht m’n weg.

De regen in combinatie met de stilte (windstil) en de alleenheid in het dichtbegroeide Onderste Bosch geeft een heel speciale sfeer. In de hoop dat de regen ophoudt tegen dat ik weer het veld in moet, check ik nog een grenspaal en een geocache (GC10TNQ). Bij het verlaten van het bos word je wederom getrakteerd op een mooi uitzicht. Ik merk echter plots dat ik in het korte stukje van de geocache tot de kruising met de verharde weg ik m’n GPS ben kwijtgeraakt. Ik wandel terug en kam tot tweemaal de wegbermen uit, onvindbaar! Ik begrijp er niets van. Jammer voor een voor de rest perfecte dag.
 

Voort dan maar langs de Volmolen die net zoals de pannekoekenmolen in Gulpen nog actief staat te draaien. Net zoals de kastelen zijn ook molens hier nog molens. Om 19:00 arriveer ik op de boerderijkamping Vonck en betaal €13 om m’n tent op te slaan (niet goedkoop). Vanavond eet ik een blik worstjes, een blik rode bieten (kende het nog niet en wilde het eens proberen, dat sap lijkt als twee druppels water op bloed) en dezelfde rijst van gisteravond. Na een lange wandeldag smaakt alles goed. Even nog in de topogids kijken voor de tocht van morgen en om 22:00 kruip ik in m’n slaapzak.

Etappe 1: van Maastricht naar Moerslag (17,0 km) [SP7 Krijtlandpad]

Dag 1 Maandag 13 mei

Om half zes gaat de wekker. Het is grijs en regenachtig. Ik krijg een lift van m’n broer, tot in Luik maar liefst. Hij moet er vandaag zijn voor het werk. Met hier en daar wat fille (drukker dan gebruikelijk zo vroeg) lukt de trein van 08:10 Luik-Maastricht net niet en neem ik die van 09:10. Geen straf om dit mooie station ontworpen door Calatrava nog eens van alle hoeken te bekijken. Ik hou wel van deze stijl.

Om 09:45 stap ik het perron van Maastricht op. Eens buiten het stationsgebouw merk ik al snel de eerste geel-rode tekens van het Krijtlandpad. Ze leiden me doorheen een winkelstraat recht naar de oude Sint-Servaasbrug over de Maas.

Je ziet het op de foto, het weer is niet zo best, al blijft het voorlopig bij motregen. De eerste 5 km zijn niet echt interessant. Dat wordt het pas aan de Eijsder Beemden, een natuur- en overstromingsgebied. Net als ik onder het afdakje het infopaneel bekijk gaan de hemelsluizen volop open. Perfecte timing, zo kan ik in alle droogte het regenzeil over m’n rugzak halen en m’n fototoestel opbergen. Ik wijk even van het krijtlandpad af voor een korte lokale lus en hou onderweg een picknick schuilend onder de bomen met een mooi uitzicht over de plassen van de Maas. Wanneer ik terug aanpik op het krijtlandpad is de regen voorbij en staan de Konikpaarden rustig te grazen in een streepje zon.

Ik wandel verder over de dijk. Veel watervogels hier, ik zie verschillende soorten eenden en ganzen en een eenzame reiger. Niet enkel de de konikpaarden hebben veulens gekregen, naast mij zwemmen de kuikentjes netjes op een rij tussen papa en mama. 

In de buurt van een ponton dat de waterkwaliteit van de Maas controleert die hier Nederland binnenstroomt, ruilt het pad de Maasoever in voor het ietwat schilderachtige Eijsden. Vlakbij ligt het kasteel van Eijsden. Ik neem even de tijd om het kasteel en de tuin errond van wat dichterbij te bekijken.

De kasteeldreef eindigt op een vijfsprong met kapelletje en kruis. De markering kiest er een weg die me via het treinstation van Eijsden over de autosnelweg brengt. Langs de brug over de autoweg ligt het vol met tubes waarop namen staan als “Energix”. Ik vermoed dat de Amstel Gold Race hier is gepasseerd. Zo mogen hun vuilnis wel eens opruimen. Na de brug beginnen de eerste hellingen van de “dutch mountains” (die Nederlanders toch). De groeven van het geploegde veld lenen zich perfect tot een arty farty fotootje waarvoor m’n leraar van de cursus fotografie vorig jaar trots op me zou zijn geweest.

In zwart-wit zou het natuurlijk nog beter zijn geweest. Zelf ben ik niet echt een fan van dit soort kunst(on)zinnige foto’s. Het krijtlandpad loopt hier even samen met een andere LAW (we zijn in Nederland he, dus geen sprake meer van GR), het Pelgrimspad. Aan het eindpunt van deze etappe (een veldkruis met het creepy bijschrift “Ik wist dat je kwam” in het lokale dialect) splitst het pelgrimspad terug af. Ik zet m’n tent neer op het tentenveldje van Camping De Bosrand. De overnachting kost €8,80. Het is slechts 17:30, tijd om te geocachen! Ik verken het Savelsbos vlakbij met een multicache van 6 km (GC49MKN) en maak onderweg nog drie uitstapjes om m’n geologische kennis wat bij te schaven (GC106CJ, GC2F1Z5 en GCZWFD). Via de ‘Kalender Topnatuur’ op de geweldige website trekkings.be wist ik dat de Daslook op dit moment volop in bloei moest staan. Wat een prachtig zicht! In een smalle holle weg stonden de hele wanden vol met bloeiende Daslook (met bijhorende lookgeur, of heb ik me dat maar ingebeeld?). Werkelijk hét hoogtepunt van dag 1!

Na het geocachen verorber ik m’n avondmaal (blik tonijn, blik groenten en rijst van thuis) en neem ik de douche die ik vorig jaar met het nachtje wild bivakeren zo mistte. Bij de schemer schrijf ik in steno snel mijn bevindingen van de dag op voor deze blog en iets na tienen ga ik al onder zeil op m’n nieuwe slaapmatje.