Etappe 22: van Melsele naar Antwerpen (17,0 km) [GR 5A]

Na twee weken in Zweden opstaan om 05:00 ben ik ook in het weekend erg vroeg wakker. Ik parkeer voor 07:00 mijn auto op linkeroever en wandel richting de tramhalte om lijn 3 te nemen naar Melsele. Vanaf de eindhalte van de tram is het nog 3 km tot de kapel van Gaverland waar ik terug aanpik voor mijn allerlaatste traject op de GR5A. Via voornamelijk kleine voetweggetjes steekt de GR zigzag Melsele door. De omgeving is niet zo boeiend - ik had ook niets anders verwacht- gelukkig is er onder de spoorbrug nog wat graffiti om de boel op te vrolijken.

Via een overblijfsel van een Schans op de oude Brialmont verdedigingslinie, kom ik op een mooi pad over de bijhorende defensieve dijk.

Hierna kronkelt de GR verder richting Zwijndrecht en Park middenvijver. Gelukkig heb ik alle routewijzigingen op voorhand goed bekeken, want mijn oude gids uit 2003 is hier niet veel meer waard. In het park middenvijver ben ik al heel lang niet meer geweest. Ik herinner me nog dat je "een talloor in je broek" moest hebben om dit park veilig te doorkruisen. Vandaag zie ik vooral veel honden. Een groepje van 4 grote honden die boven mijn middel komen komt op me af. Als ik de eigenaars vraag hun honden bij zich te houden want dat ik er schrik van heb, krijg ik alleen iets in gebrekkig Engels terug. De honden lijken ook niet goed te luisteren naar hun baasjes. Normaal moeten honden hier bovendien aan de leiband, maar dat doet zo goed als geen enkele hondeneigenaar die ik hier vandaag tegenkom. Wat verder stoot ik opnieuw op dezelfde mensen met hun honden. Al van ver komt een van hun honden op me afgerend. Ik draai me om en zoek vloekend een andere weg om via een kleine omweg terug op het GR pad aan te sluiten. Als ik (eindelijk) deze veredelde hondenweide uit ben, kiest de GR noordwaarts. Het pad komt echter niet op de dijk, maar ik maak toch even een zijsprong van een paar meter voor een zicht op de poly-ethyleenfabriek van Total.

De GR5A zet zijn laatste bocht in richting Antwerpen via het strand van Sint-Anneke. Net voor de jachthaven zie ik modelbootjes varen in een afgesloten bassin.

Na het gekende pad langs de Schelde-oever bereik ik de ingang van de voetgangerstunnel waar ik 7 jaar geleden aan de GR5A begon.  Nog een laatste blik over de Schelde...

... THE END.

Etappe 21: van De Klinge naar Melsele (21,6 km) [GR 5A]

Sinds ik in Milaan werk staat het GR-wandelen op een erg laag pitje. Deze week ben ik op vakantie in eigen land en de weersvoorspelling voor vandaag was gunstig (droog) tot in de late namiddag: ideale omstandigheden om nog eens een stapje op de wit-rode paden te zetten. Door het voorwiel te monteren krijg ik mijn fiets in mijn (kleine) auto en rij ik naar Melsele. Via een vlot fietstochtje (met onderweg een geocache) kom ik in De Klinge waar ik mijn fiets parkeer. Om 09:00 kan ik dan eindelijk vertrekken. Wat een heerlijk gevoel om ein-de-lijk nog eens op verkenning te gaan op de GR! Het einde van de GR5A komt ook met rasse schreden dichterbij.

De tekens leiden met eerst het Stropersbos in om daarna terug de uitgestrekte velden in te gaan. De boer ploegde(?) nog steeds voort in zijn John Deere, de Ferrari onder de tractoren dixit mijn broer.

Na een lange gebetonneerde veldweg kom ik opnieuw op een oude met bomen beplante dijk.

Dit soort dijken is een typisch zicht op de GR5A Noord. Een ander typisch zicht zijn de vele kreken.

De rechtse oever staat vol met vissershutjes. Een monument herinnert aan de burgerslachtoffers uit het naburige Meerdonk die hier zijn gevallen tijdens de bevrijding op de Duitsers door een Poolse divisie aan het einde van WOII. Het pad volgt verder de dijk om wat later af te slaan in het natuurgebiedje Sint-Jacobsgat. Ik moet even mijn angst overwinnen voor elk dier dan hoger komt dan mijn knie.

Na deze hindernis kom ik aan een plas. De bloemen er rond bulken van de vlinders: vooral veel distelvlinders, koolwitjes en atalanta's, ook enkele bruine zandoogjes en een gehakkelde aurelia. Ik ben even afgeleid en loop de foute richting uit. Wanneer ik terugkeer op mijn stappen vind ik snel de GR-tekens terug. De GR verlaat het natuurgebied voor een weg over de autosnelweg E34 en kiest een pad naast een watergang tot in Vrasene. In de plaatselijk kapel voor "hopeloze en onmogelijke zaken" doe ik nog even een gebedje voor het project in Kazachstan. Na het beton komt er gelukkig nog eens een stukje onverharde weg.

In het naburige bosje vind ik nog een tweede geocache. Er volgt een tweede niet bijster interessant stuk over veldwegen. Ik merk wel een verkeersbord dat ik nog niet eerder had gezien: slipgevaar door bieten?!

Aan een verlaten oud café kiest de GR voor een kaarsrechte dreef naar Beveren. Nog even wat kleine wegjes tussen huizen doorsteken en ik kom aan bij de mooie spitse Gaverlandkapel. In het nabijgelegen De Mops gaan we met het werk af en toe iets drinken.

Nog even mijn fiets ophalen in De Klinge en klaar is kees! Net als ik met de auto terug naar huis rij, begint het te regenen. Dat heeft het weer weer goed getimed :)

Etappe 20: van Koewacht naar De Klinge (20,5 km) [GR 5A]

Opnieuw een luswandeling. Dankzij de grote bocht in de GR5A kan het hier met een GR-gehalte van 69% een stuk efficiënter dan de vorige 4 etappes. Het eerste deel volgt terug de fortendijk. Na het oversteken van een drukke baan gaat de GR dwars door het veld.

Het is nu al bloedheet. Gisteren was er af toe nog een windvlaag die voor enige verkoeling zorgde, maar vandaag is het zo goed als windstil wat het warmtegevoel meteen een pak verhoogd. Gelukkig is er aan het einde van de veldweg een bomen rij met wat schaduw langs het zijkanaal naar Hulst.

Wat verder gaan de onverharde weg over in een geasfalteerde dijkweg. Niet meteen het meest boeiende traject. Gelukkig is er een zijsprong doorheen een klein natuurgebied.

Door een weide keert de GR terug naar het hete asfalt op de dijk. Bij een plas zet ik me in de schaduw om te eten en me nogmaals in te smeren. Via opnieuw een lange dijkweg bereik het vestingstadje Hulst. De GR volgt een aangenaam traject over de stadswallen.

Via een voormalige spoorlijn tussen Hulst en Sint-Niklaas gaat et naar de Klinge. Op sommige plaatsen zie je de treinbilzen nog duidelijk liggen.

In De Klinge lees ik nog wat over de dodendraad en de voormalige spoorlijn en dan is het tijd om terug de auto te nemen naar huis. Buiten het laatste deel vanaf Hulst een iets minder interessante etappe vond ik (of kwam het door het te warme weer), maar Antwerpen komt nu al erg dichtbij.

Etappe 19: van Wachtebeke naar Koewacht (24,0 km) [GR 5A]

Het plan was om een stuk Pieterpad te doen, maar aangezien ik me futloos voelde (zit tussen mijn twee oren volgens de dokter) en gezien de voorspelde hittegolf had ik weinig zin om te gaan trekken. Om toch deugd te hebben van mijn weekje verlof hou ik het op dagwandelingen. Ik parkeer mijn auto in Koewacht voor opnieuw een wandeling van 35 km in lus waarvan 24 km over de GR. Een vriendelijke man zwaait mij uit bij mijn vertrekt uit Koewacht.

Ik pik terug aan bij de GR 5A aan de grenspaal en volg het kanaaltje Langelede.

Het is nog maar half tien, maar de zon schijnt al erg fel dus begin ik maar te smeren.  Het moet zwaar zijn om nu op een bessenplantage te werken.

Ik loop verder langs de velden en hier en daar een plukje bos. Het ruikt hier naar ajuinen. Ik vraag me af of het nu de bedoeling ze al te bakken voor transport of is dit een mislukte oogst?

Ik wandel door het dorpje overslag langs het vroegere douanekantoor en enkele grenspalen. Er staan zelfs nog twee grenspalen uit 1770 langs het GR-traject die de vroegere scheiding tussen de Noordelijke Nederlanden en de Zuidelijke Nederlanden (toen nog onder de Habsburgers, vandaar het opschrift "Oostenryk" aan de Belgische kant) aanduiden. De GR kiest nu voor een lange weg langs de dijk. Boeren rijden af en aan met hooi. 

Aan het gehucht Rode Sluis maakt de GR een bocht om de grote kreek. Een populaire plek bij vissers zo blijkt. Wat verder gaat het langs een mooi klein pad met welgekome schaduw van knotwilgen.

Na een stukje oude zeedijk, steekt de GR de grens terug over aan grenspaal 292. De grens snijdt hier dwars door de kreek. Ik besluit hier mijn boterhammen op te eten want het is reeds ver over de middag en ik vind nog een geocache vlakbij.

Er volgt weer een klein stukje door de hete velden. De boeren zijn druk in de weer met het besproeien van hun akkers met water opgepompt uit een sloot...

en met het oogsten van graan. Wat is de mechanisering van de landbouw tot indrukwekkend. Stel je voor dat je dat allemaal met de hand zou moeten doen.

De GR volgt vervolgens voor lange tijd een liniedijk van uit de 80-jarige oorlog. Onderweg liggen de enkele voormalige forten. Buiten de dijk en de gracht is er niet veel meer van te zien. Wel straf hoeveel kilometers dijk en hoeveel forten er toentertijd zijn aangelegd langsheen de Staats-Spaanse linies vanaf de Noordzee tot aan Antwerpen.

Nabij Koewacht verlaat ik het GR-traject terug naar mijn auto. Einde van een bloedhete maar deugddoende etappe.

Etappe 18: van Boekhoute naar Wachtebeke (20,3 km) [GR 5A]

In het gehucht vlakbij grenspaal 306 zet ik mijn auto op een stukje grond waar binnenkort ook wel weer een nieuwbouwwoning zal verrijzen. De kortste weg naar Boekhoute schotelt mij wat asfalt voor, maar ook een eerste bewondering van de draaibrug in Sas van Gent in werking. Iets voor de middag kom ik in Boekhoute aan om meteen GR-gewijs terug naar de auto te stappen. Het eerste stukje volgt hetzelfde stramien als de heenweg: hete betonnen veldwegen. Het duurt gelukkig niet lang voor de GR eerst een onverharde weg kiest en daarna een paadje op een oude dijk.

Ook hier ben je niet veilig voor het lawaai van de buurman en zijn gazon. Door het struikgewas zie ik twee uit de kluiten gewassen grasmaaiers heen en weer rijden met in hun zog een droge stofwolk.

De GR steekt een bruin beekje met veel vissen over en volgt opnieuw een warme veldweg. Ter afwisseling van de akkers grenst een veld fruitbomen langs de route, maar ik vond de foto te saai om hier te plaatsen. Af en toe zie je enkele paarden of koeien in de wei die afzien van de hitte. Al heeft deze Assenedese koe daar weinig last van.

De bebouwing wordt dichter en via het station bereik ik het dorpje Sas van Gent.

Bij een armzalig overschot van wat ooit een windmolen was en een vergrendelde deur naar onderaardse gangen, leer ik wat bij over de geschiedenis van Sas van Gent. Dankbaar gebruikmakend van de schaduws die de huizen mij toewerpen vervolg ik mijn weg. Aan het water groet ik een standbeeld van de schepentrekker (of was het de GR-trekker?).

Gezwind steek ik de draaibrug over en een weinig verder zet ik me in het hooi aan de rand van het kanaal voor mijn lang uitgestelde middagmaal in de hoop een tweede keer de draaibrug in werking te zien. Binnenschepen varen er gewoon onderdoor, maar voor grotere schepen draait de brug 90° om haar as. Het vraagt enig geduld, maar eindelijk is het moment daar.

Ik wandel verder langs een kreek en paalkampeerplek. Het laatste stukje naar de auto volgt de grens met uitzicht op het maïs en patatten typisch Vlaams agrarisch landschap.

Ik verlucht de auto en check even of de plastic in het interieur van mijn auto niet gesmolten is. Ok, overal thermoharders gebruikt dus ik kan terug op weg naar huis.

Etappe 17: van Sint-Laureins naar Boekhoute (17,3 km) [GR 5A]

Net zoals de vorige tocht op de GR5A, maak ik er een luswandeling van om mijn hoofd niet te hoeven breken over openbaar vervoer. Ik parkeer de auto aan de kerk van Boekhoute en volg de lange veldwegen terug tot aan het voetveer in Sint-Laureins (waar ik opnieuw geen beweging in krijg). Ik volg de GR-tekens want door de ingrijpende trajectwijziging heb ik niet veel aan de topogids. Ik krijg een niet al te boeiende landbouwlandschap voorgeschoteld. Na passage van het gehucht Bentille gaat het terug over geasfalteerde veldwegen naar het Leopoldkanaal. Ik volg een winderig en van alle bomen ontdaan pad naast het kanaal.

Een kilometer ofzo verder steekt de GR een weg over. Dit stuk is nog niet kapotgereden door graafmachines en de boompjes die het kanaal omzomen zijn nog intact.

Waar de GR het Leopoldskanaal weer loslaat volgt er toch nog een verassing: een Bailey-brug!

Ik volg het GR pad over de brug richting het zuiden over de Noorddijk. In de verte zie ik over de kale velden Boekhoute al liggen.

Via een achterafpaadje langs de achterkant van een rij huizen vermijdt de GR slim de baan. Ik wandel voorbij de kerk tot waar mijn auto staat. Alvorens te vertrekken probeer ik nog een glimp op te vangen van het kasteel Ter Leyen doorheen de tralies van de gesloten poort.

Einde van deze iets minder interessante etappe, maar het doet toch altijd deugd zo'n stevige wandeling.

Etappe 16: van Sluis naar Sint-Laureins (20,3 km) [GR 5A]

Vandaag een lange tocht want gezien het zeer beperkte aanbod aan openbaar vervoer in deze grensstreek maak ik er een lange lusvormige wandeling van. Ik parkeer de auto naast de kerk van Sint-Laureins en wandel in alle vroegte over de lange veldwegen tot vlakbij Sluis. Het is koud en de rijm staat nog op de velden. Ookal lijken de wegen hier saai (ik nam gewoon de kortste weg), toch kom ik nog interessante dingen tegen: een grote zwerm vogels (van het merk Kramsvogel afgaande op mijn foto's en Google), een monument met rupsvoertuig waar de Nederlandse koningin voor het eerst terug voet aan grond zette in Nederland aan het einde van WO2, de uitgestrekte witte velden, enz. Uiteindelijk bereik ik terug de Damse vaart en neem ik opnieuw het leuke voetveer naar de overkant om mijn tocht op de GR5A te hervatten. De GR volgt een weg "Zeedijk" genaamd. Toch moeilijk voor te stellen dat de zee vroeger tot hier kwam. Ik vervolg mijn weg met wat verder uitzicht op het dorpje Lapscheure. De zon heeft intussen wit in groen veranderd.

Na zeer korte kennismaking met de drukke N49 blijft de GR de veldwegen aaneenrijgen. Meestal goed begaanbaar, maar een enkele keer toch behoorlijk modderig...

... of gewoon door het gras.

Het GR-traject is fel gewijzigd ten opzichte van mijn gids uit 2003. Gelukkig had ik dat op voorhand gezien (ja ik wordt slimmer af en toe). De GR-tekens doen me algauw terug een grenspaal passeren richting het Nederlandse dorpje Aardenburg. Het stuk tot in Aardenburg kan me niet echt boeien, maar gelukkig duurt het niet te lang en mag ik via de Westpoort binnen.

De GR kiest algauw terug de rand van het dorp via de resten van de oude stadswallen. Eens buiten Aardenburg moet ik de baan naar Sluis over om dan via een poortje de velden in te gaan.

Wat  volgt is een mooi traject via de Eekloosche Watergang helemaal tot in Sint-Laureins. Ik kom nog wat schapen tegen, maar zij hebben gelukkig meer schrik van mij dan ik van hen.

Het pad loopt uiteindelijk dood op het Leopoldkanaal. Een voetveer ligt klaar om over te steken.

Helaas krijg ik maar geen beweging in het vlot. Ben ik te slap of staat het water te laag? Dan maar wat extra meters rondlopen via de brug verderop grrr. Mijn auto staat er nog en brengt me veilig terug naar huis.

Etappe 15: van Brugge naar sluis (20,6km) [GR 5A]

Ein-de-lijk nog eens een GR-wandeling! Ik had er nood aan. Een nieuwe teleurstelling op de eeuwige (ok, een dik jaar) jachtvelden van de huizenmarkt en dat ik ook fysiek niet 100% was vorig week hadden me in een klein dipje doen belanden. Niets beter dan een zwerftocht als zalf voor de ziel. Ik sta op om 05:30 en stap om zes uur in de auto richting Sluis. Het regent tot pakweg Zelzate zo hard dat de ruitenwissers amper kunnen volgen. Het weer heeft blijkbaar besloten alle regen nu naar beneden te sturen zodat ik genieten van een droge wandeldag. Om 07:20 kom ik aan in Sluis en parkeer de auto op de zuidelijke betaalparking. Ik wandel door het donkere verlaten centrum van Sluis tot aan een bushalte. Normaal kan ik hier lijn 42 nemen naar Brugge. Als ik de bus van ca 08:00 mis moet ik 2 uur wachten op de eerstvolgende bus. Ik ben dan ook ruim op tijd aan de halte. De bus komt echter niet aanzetten op het afgesproken uur en ik wordt ongerust. Middels een QR code op de bushalte kom ik op een webpagina van de Nederlandse openbaar vervoersdienst waarop ik kan zien dat de bus over 5 minuten bij mij is. Het werkt echt en over 5 minuten is de bus, met dus wat vertraging, eindelijk daar. In 40 minuten brengt de bus me tot aan het station van Brugge waar ik terug kan aanpikken bij de wit-rode tekens van de GR5A. Ik loop rondom het station en volg de GR route over de vesten. Aan de coupure ligt een reeks boten te blinken in de ochtendzon.

Langsheen verschillende poorten en maar liefst vier windmolens (precies een openluchtmuseum) bereik ik de Dampoort waar de GR5A Brugge definitief verlaat. De GR volgt een kleine waterloop. Ik fotografeer enkele kuifeenden.

Wat verder gaat het verharde fietspad op de andere oever over in een grasweg tussen een dubbele rij bomen. De stevige westenwind laat van zich horen tussen de kale takken.

Op het moment dat ik in de verte de kerktoren van Damme ontwaar, breekt eindelijk de hemel open en straal de zon volop. Instant goed gevoel! De traditionele zondagscoureurs zijn meteen van de partij.

Ik bereik Damme via de resten van de oude omwallingen en sta al snel in de hoofdstraat naast de struise toren. Damme is een boekendorp. Onder het stadhuis is de boekenmarkt open. Ik loop er even door, maar geef mij vandaag toch maar de buiten in plaats van een boek. 

Ik steek de Damse vaart over en leer nog iets bij over de Staats-Spaanse linies op een infobord. Na een kleine stop in een vogelkijkhut en de oversteek van het Leopold- en Schipdonkanaal aan de Siphons, zet ik verder koers naar het dorpje Oostkerke. Via een mooi met knotwilgen omzoomd pad wandel ik het kerplein op. Ik dacht enkele foto's te maken van dit witte dorpje, maar wat een herrie! Er staat een carnavalwagen met werkelijk oorverdovende vulgaire boenk-muziek en daarrond ca 50 man/vrouw verkleed in een pandakostuum  over de volledige breedte van de weg recht op mijn GR pad. Ik twijfel slechts een miliseconde en vervolg mijn weg op de GR met een hand op mijn rechteroor doorheen de dwaze panda's. De muziek staat zo exteem luid dat al mijn ingewanden meevibreren wanneer ik de carnavalwagen links passeer. Bah wat een vies gevoel. De panda's leggen me gelukkig geen strobreed in de weg op mijn haast om deze sonische gifgaswolk zo snel mogelijk achter mij te laten. Ik marcheer verder over het asfalt richting Hoeke. Langzaam neemt het lawaai af en vind ik weer wat rust. Vlakbij de expresweg, steekt de GR opnieuw de Damse vaart over tijdens een opklaring. Het asfalt gaat over in een grasberm.

Ik wandel lustig verder en wat verder de omheining over tot ik een bootje zie op de vaart.

Het is een "zelfbedieningspont". Ik eet mijn boterhammen op op de bank vlakbij. Het is inmiddels bijna half twee en ik twijfel of ik nog verder wandel naar Aardenburg en van daar terug naar Sluis of dat ik toch maar voor de kortere route kies om het veer te nemen en dan twee kilometer de vaart te volgen tot Sluis. Aangezien ik nog maar net herstellend ben van een verkoudheid en de lange route nog zo'n 16 km extra is, besluit ik om toch maar de korte route te nemen. Op naar het veer!

Het is nog serieus draaien aan het witte wiel om aan de overkant te geraken. Tegen twee uur sta ik al aan de omwalling van Sluis. Wat is het hier plots druk. Alle winkels zijn open op zondag en de straten zijn gevuld met dagjestoeristen. Ik kijk nog even rond en wandel dan verder naar de auto. Drie euro om een dag te parkeren, dat valt nog goed mee. De eerste GR-tocht van 2018 is een feit!