Epiloog: Van Heverlee naar Kessel-lo (10,3 km) [Streek-GR Hageland]

Vandaag werk ik de route van de streek-GR Hageland af met een wandeling van de Abdij van Park in Heverlee tot aan het beginpunt aan het provinciedomein van Kessel-Lo. Ik pik terug aan aan de GR-route die me via de velden naar de spoorweg leidt. Het uitzicht vanop het talud naar de spoorwegbrug is ideaal voor de obligate weerfoto.

Een staalblauwe hemel zoals je kan zien met geen wolkje aan de lucht. Op de achtergrond is de kerktoren van de abdij van Park te zien. Na de brug gaat de tocht eerst voornamelijk over voetpaden en asfalt. Het gaat weldra stevig naar boven. Aan het Tiggelpad begint een aangename onverharde weg en dat zal het grootste deel van de tocht zo blijven. Over de velden zijn af en toe mooie vergezichten te zien. Enkele landmarks van de voorbije tochten vallen op, zoals de wereldbolvormige watertoren van Bierbeek en de monumentale toren van het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Camillus. Na het Heidebloempad en een rondpunt begint een leuk smal wandelpaadje dat doorheen velden, bossen en holle wegen richting Linden loopt. Het laatste stuk naar het centrum van Linden is echter een lange straat. De stenen zijn heet van de brandende zon vandaag. Na de kerk van Linden te zijn gepasseerd, volgt de GR-route een flink stuk brede boswegen waar ik terug wat kan afkoelen. Uiteindelijk leidt het Negenbunderpad, een vandaag druk befietste smalle asfaltstrook, me langsheen de Molenbeek naar de abdij van Vlierbeek. Hieronder het zicht op de binnenplaats en de abdijkerk doorheen de Westerpoort.

Na een bezoekje aan de abdij bereik ik een honderdtal meters verder de wandelboom waar ik 2 januari vertrok. De cirkel is rond.

Etappe 7: van Hoegaarden naar Leuven (23km) [Streek-GR Hageland]

Eindelijk nog eens tijd gevonden om een stukje van de GR-Hageland af te werken. Het is nog steeds druk, maar ik heb dan maar eens een dag verlof genomen. 's Ochtends met de bus naar het station van Leuven om daar lijn 6  naar Hoegaarden te nemen om 08:21. De bus vertrekt met 10 minuten vertraging en de ochtendspits doet de rest. Na een busreis van net geen uur wordt ik afgezet om 09:30 in het centrum van Hoegaarden, dan heb ik dat ook eens gezien want de GR-route laat Hoegaarden toch een beetje links liggen. Ik pik terug aan waar ik een dikke maand geleden gestopt was en algauw gaat de route via Brouwerij de Kluis en een holle weg terug de velden in. Twee groot uitgevallen kapellen, de st.-Katharinakapel en de marollenkapel doemen op in de verte. Aan de marollenkapel is er achter het bakstenen muurtje een trap naar een uitzichtplatform met een inox plaat waarop de verschillende dorpen die je kan zien, staan aangeduid.

 Op deze plek ligt ook een geocache met de toepasselijke naam 'View Hoegaarden 3’ (GC1YXPC). Je kan hier inderdaad ver zien. Na m'n naam bij te schrijven in het logboekje gaat de tocht verder richting Hoksem. Onderweg staat een sober gedenkteken voor Sg. G.F. Parramore, een boordschutter van een Amerikaanse bommenwerper die hier te pletter viel omdat zijn parachute niet openging. De bommenwerper zelf stortte neer in Sint-Agatha-Rode. Na een veldweg komt de Sint-Jan-de-Doper kerk van Hoksem in zicht.

De GR daalt af naar de Mene-vallei. De topogids waarschuwt voor mogelijk drassige wegen, maar de hoeveelheid modder valt heel goed mee. Enkel de weg na het oversteken van een bruggetje over de Mene is smal en soms moeilijk begaanbaar. Het is volop lente in het Mene-Jordaannatuurgebied. Ik fotografeer enkele vlinders.

Na dit natuurgebiedje komt een lang stuk met eindeloze wegen. De zon is reeds goed op dreef, het is warm. In een schaduwplekje in de buurt van Neervelp eet ik m’n middagmaal. Daarna gaat het onvermoeibaar verder over de warme velden tot in Bierbeek. De wereldbolvormige watertoren van Bierbeek had ik al van ver zien staan.

Nu is hij vlakbij. Opnieuw veldwegen de me leiden tot in Ruisbroek waar ik via de tennisvelden aan kasteel Wilderhof richting het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Camillus met zijn karakteristieke toren stap. Leuven ligt hier aan je voeten. Vanaf hier ken ik het terrein terug dankzij enkele vroegere geocaches. Enkele holle wegen en een doorsteekje onder de spoorweg brengen me tot de Abdij van Park. Hier eindig ik m'n GR-tocht voor vandaag en ga ik verder te voet naar huis. De zon heeft goed gebrand vandaag, m'n armen en aangezicht zijn rood. Nog één klein stukje en de streek-GR Hageland is zit erop.

Etappe 6: van Ezemaal naar Hoegaarden (14.8 km) [Streek-GR Hageland]

Opnieuw een korte tocht vandaag. Het weer nodigt immers niet uit voor lange wandeltochten: grijs en motregen. Na de gebruikelijke stop bij de lokale carrefour express neem ik in Leuven de L trein van 08:38 richting Landen. Klokslag negen uur stap ik af in Ezemaal en pik de draad op waar ik hem twee weken geleden liet liggen.

De Streek-GR hageland blijft de GR128 volgen en de rood-witte markeringen voeren me al snel de taalgrens over. Eerst via oninteressante asfaltwegen en daarna een kapotgereden veldweg waarlangs een heel aantal bomen werden gekapt en men riolering aan het aanleggen is. Weer wordt even een asfaltweg gevolgd totdat enkele smalle paadjes me naar de Sint-Sulpitiuskerk van Neerheylissem leiden. Onderweg speel ik wat met m’n fototoestel.

Voorbij de kerk kom ik (alweer) de Kleine Gete (‘la Petit Gette’) tegen. Een paar honderd meter komt het provinciedomein van Opheylissem in zicht. De GR gaat hier via een obscuur bospaadje naar een toegangspoort… die gesloten is. Via een kleine omweg bereik ik de hoofdingang en die is wel open. Ik verlaat de GR om het domein te verkennen en een geocache ‘Abbaye d'Heylissem’ (GC25CJ8) te loggen. Een staartmees (denk ik) kruist mijn pad.

Na de cache keer ik terug naar de GR route die ik volg langs de abdij van Opheylissem.

De tocht gaat verder terug richting Vlaanderen. Wat volgt is een mooi stuk over weidse golvende velden afgewisseld met hier en daar een holle weg. De kerk van Goetsenhoven is al van ver te zien. De route kruist een baan waar een bord aangeeft dat ik me terug in Vlaams-Brabant bevind. Via een betonbaantje kom ik in het rustieke Goetsenhoven. De GR gaat door en via opnieuw een betonpaadje komt hij aan een uitzichtspunt naast de autoweg en een spoorlijn. Door het grijze weer is hier niet veel te zien vandaag dus ik wandel verder op een weinig interessante betonweg langs de autostrade en een op- en afrittencomplex. Na de oversteek van de N29 wordt het terug een mooi traject en passeert de route de Sint Servaas- of vlooienkapel.

Waar de GR onder de voormalige spoorlijn 142 (nu fietspad) door gaat, wijk ik even af om opnieuw een geocache te doen (GC12CVC). De GR slingert zich langs de Grote Gete en voorbij een watermolen die op dit moment volledig wordt gerestaureerd. Even verder bereikt de weg Hoegaarden. Het is intussen ver middag en ik eet op een bank m’n boterhammen op. De honing smeert moeilijk door de koude, volgende keer iets minder viskeuze honing meenemen. Om 14:31 neem ik buslijn 360 die me afzet in Tienen waar ik meteen de trein naar Leuven kan nemen. Goed op tijd thuis, want ik moet nog ergens heen vanavond.

Etappe 5: van Drieslinter naar Ezemaal (14,0 km) [Streek-GR Hageland]

Een korte wandeling vandaag. Gisteren heb ik me voor het eerst een digitale spiegelreflexcamera aangeschaft, dus de bedoeling vandaag is vooral m’n nieuw fototoestel uitproberen in plaats van veel kilometers af te haspelen.
De trein van 09:05 vertrekt met maar liefst 22 minuten vertraging uit het station van Leuven. Even verwarring wanneer ik wil afstappen want de treinbegeleider roept verkeerdelijk af dat de trein aankomt in het station van Landen. Op het bord staat Tienen, dus ik stap af. Bus 22 rijdt op zondag slechts om de twee uur. Ik had dan ook een wandeling in Tienen gepland, maar door de opgelopen vertraging raak ik enkel tot de O.L.V Ten Poel kerk.

Om 10:18 vertekt bus 22 Tienen-Diest en die zet me af in Drieslinter. Aan het oude station aan de voormalige spoorweg gaat het door Drieslinter naar een brugje over de Grote Gete. Onderweg kom ik een groep mannen tegen, eerst dacht ik duivenmelkers, maar de dieren die ze in doosjes meenemen zijn hanen. Eens het brugje over, laat ik de drukte achter mij en wisselen weiden en stukjes bos elkaar af totdat de Grote Gete terug opduikt. Het pad volgt verder diens kronkelingen tot ik aan een bank kom waar ik m’n boterhammen op eet. Vlakbij is een plek die ik herken van een geocache. M’n GPS thuis vergeten, maar ik kon het toch niet laten even te proberen.

De titel van deze cache is ‘Lootrekotee’ en hij heeft z’n naam duidelijk niet gestolen. Even later ben ik in Wommersom. De weg gaat over in kasseien en voert me doorheen een weids landschap. Er staat een strakke wind, maar geen nevel ditmaal.

Ik daal van de hoger gelegen velden terug af naar beneden waar de Kleine Gete stroomt. De GR blijft in de buurt van het riviertje tot ik aan een hoge spoorwegberm kom. Wat miste ik nog vandaag? Natuurlijk, een stuk ondergelopen weg. Net voor die spoorwegberm. Door even door een wei te lopen en onder prikkeldraad te kruipen kan ik het makkelijk omzeilen. Tweehonderd meter verder ligt het station van Ezemaal waar ik na even wachten de trein van 16:02 terug naar Leuven neem.

Etappe 4: van Kortenaken naar Drieslinter (21,8 km) [Streek-GR Hageland]

Vandaag dagtocht 5 uit de topogids, die is niet de vermelde 17,6 km, maar 21,8 km lang. Ik neem om 08:36 dezelfde trein als vorige week en stap af in Diest. Daar duurt het nog een dertigtal minuten voor een bus van lijn 22 me oppikt en me omstreeks tien uur afzet in Kortenaken. Het is koud buiten en beneveld. Het vriest niet zo hard, maar er staat een ijskoude wind.

De tocht gaat doorheen uitgestrekte boomgaarden waar appelen gekweekt worden. Even maak ik een klein zijsprongetje naar de Kalenberg om GC1YX81 te loggen. Het uitzicht is wederom beperk door de nevel. Vanuit een naburig bosje hoor ik geweerschoten, er zijn jagers aan het werk. Wanneer ik de Velp oversteek zie ik een paard dat vlak achter een jeep aanrent die grote toeren rijdt over een veld. Wanneer ik wat dichter kom, zie ik dat het paard vastgebonden is achter de jeep. Is dit een normale manier om paarden te trainen?

Een eindje verderop wordt ik opgeschrikt door enkele hevige knallen. Ook hier zijn jagers actief en het pad gaat naast de bosrand. Opnieuw enkele knallen, het lijkt wel oorlogsgebied. Het pad blijft de boomgaarden volgen en in de verte rijst de Ransberg op. Een beneveld fotootje:

Het GR pad steekt de Ransberg over en loopt dan door nog meer boomgaarden. De palloxen (fruitkisten) zijn leeg deze tijd van het jaar en staan opgestapeld in een hangar.

Wat verder hoor ik weer een luide knal. Ik zie een kalf van een jachthond (die gelukkig niet op me afkomt) en even later zie ik duidelijk een man met een jachtgeweer onder zijn arm aan de overkant van het veld. Op wat kan je nu jagen in zo’n kleine bosje? Vogels? Even later bereik ik een fietspad op de voormalige spoorwegbedding van de lijn Diest-Tienen. Aan de picknicktafel eet ik m’n boterhammen op, het is ijskoud. Om het snel terug warm te krijgen stap ik verder over een mooie bosweg. Via twee bruggen gaat het over de Grote Gete en de ’s Hertogengracht. Na het gehucht Bos en een veldweg gaat de GR over een volgens de topogids ‘drassig pad’. De weg heeft echter blank gestaan en er ligt een laag ijs. 

Hoe ik ook probeer, hier is geen doorkomen aan. Het ijs is niet dik genoeg om het gewicht van een wandelaar te dragen en telkens ik door het ijs zak, komt het water bijna tot aan de enkels en wordt steeds dieper. Natte schoenen kan ik me bij dit vriesweer niet veroorloven en blote voeten is door de laag ijs en de koude uiteraard ook geen optie.

Dan maar via een maïsveld evenwijdig aan het bevroren pad. Een degelijk lading prikkeldraad verhindert vooralsnog dat ik van het veld terug op het pad kan, maar waar het maïsveld overgaat in gras stopt de prikkeldraad en kan ik terug op het GR pad aanpikken. Via een in de modder bevroren tractorspoor gaat de tocht verder naar Zoutleeuw.

In Zoutleeuw was ik nooit eerder geweest, tijd dus voor een Multi “Zoutleeuw cent(r)o” (GC1HEQ9) om dit mooie stadje te verkennen. Een aanrader en meteen ook kennisgemaakt met de leggers, maar dat kan je lezen in m’n log op de geocaching website zelf. Na deze aangename multicache laat ik Zoutleeuw achter me. Ik kijk enkel nog even om om een foto te nemen.

Zoals je kan zien is de zon nu (15:00) eindelijk door de nevels gebroken. Ik moet me haasten want doordat de tocht wat langer is dan ik eerst op basis van de fotogids dacht, komt m’n tijdschema voor de bus wederom in het gedrang. Na een omweg via Helen, volgt de GR de bedding van de vroegere Fruitspoorlijn. Net voor de spoorlijn is een overijverige vrijwilliger voor het aanbrengen van de rood-witte GR markeringen aan het werk geweest.

Zo kan je nooit foutlopen. Drieslinter is nu niet zo ver meer en uiteindelijk moet ik nog tien minuten wachten op de bus. Die brengt me naar Tienen waar ik een kwartier later (door vertraging bij de NMBS) de trein naar Leuven neem. Een fietstochtje gewapend met muts en handschoenen tegen de kou brengt me tot slot terug in Heverlee.

Etappe 3: van Testelt naar Kortenaken (24,2 km) [Streek-GR Hageland]

Vorige zondag wegens omstandigheden geen tijd gemaakt om een volgend stuk van de Hageland Streek-GR af te werken. De waterstand in de Demer was vorige zondag nog hoger dan de week daarvoor -en toen moest ik al door een stuk ondergelopen weg waden- dus had ik waarschijnlijk kunnen zwemmen naar Zichem.

Na een korte stop aan de plaatselijke carrefour express, fiets ik naar het station van Leuven. De trein van 08:36 zet me met een kleine vertraging om 09:10 af aan Testelt. Het GR-pad voert me door Testelt langs een oude watermolen. Wat meteen opvalt is dat het peil van de Demer een stuk lager (+-1,5 meter) staat dan toen ik hier twee weken geleden was. De route blijft verder de Demer volgen. Ik loop op de dijk om de modder op de weg te vermijden. Het ochtendgrijs blijft hangen en het motregent. Het lastige is echter de beperkte zichtbaarheid door mist. Het is geen dichte mist, maar hij zal vandaag alle vergezichten toch wat verpesten en ook de foto’s die ik onderweg maak. Hieronder een sfeerbeeldje van het weer.

Ik passeer enkele afgesneden oude Demerarmen en pik onderweg nog een eenvoudige geocache mee (GC1B8Y8). Even verder doemt het grijze silhouet van de kerk van Zichem op. De motregen is intussen overgegaan in zachte regen. Aan de overkant van het water staan een hoop mensen in laarzen en dikke donkere jassen honden te trainen. Jachthonden waarschijnlijk, want ik hoor fluitjes en er wordt gegooid met iets. Even verder is het pad afgesloten met een lint en hangt er een waarschuwing voor wateroverlast met de raad geen ondergelopen paden te betreden en voorzichtig te zijn. De waarschuwing slaat op het gebied dat ik net doorploegd heb, dus ga ik onder het lint door.
Even later komt de in stellingen ingepakte maagdentoren in beeld. De maagdentoren werd gebouwd in de 14^de eeuw. Eind 2006 stortte hij echter gedeeltelijk in doordat broodnodige restauratiewerken niet werden uitgevoerd door een te lakse overheid. Meer info hierover kan je lezen op de website van de vzw Red de Maagdentoren en je vindt daar ook de legende die de naam van deze toren verklaard:
"De sage verhaalt dat de toren ooit bewoond werd door don Juan, de landvoogd van de Nederlanden. Zijn beeldschone dochter Rosita was zijn oogappel. Geen aanbidder kon aanzienlijk genoeg zijn om bij haar vader in de gratie te vallen. Het lot wilde echter dat Rosita verliefd werd op een knappe soldaat van eenvoudige afkomst. Don Juan wist niet meer waar hij het had. Hij vloekte en smeekte om zijn kind van gedachte te doen veranderen, maar niets baatte. Zij zou haar wil doordrijven. Ten einde raad ontbood hij de twee kloosterzusters die Rosita hadden opgevoed. Ook hun argumenten bleven zonder resultaat. Don Juan verdacht hen er zelfs van dat zij zijn dochter in haar dwaze opzet steunden, dus besloot hij tot de harde aanpak over te gaan. Hij sloot Rosita en de nonnen in de Maagdentoren op. Zij zouden hun vrijheid pas terugkrijgen indien Rosita van haar trouwplannen afzag. Het drietal bracht maanden door in de toren, maar Rosita gaf niet toe. Op een vroege lentemorgen zag een inwoner van Zichem dat de twee kloosterlingen en Rosita, stevig aan elkaar samengebonden, schreeuwend en smekend uit de toren werden gebracht en naar de Demerboorden werden geleid. Hun hulpgeroep werd niet beantwoord. Er volgden een doffe plons en een akelige stilte. De straf bleef voor don Juan niet uit. 's Nachts zag men hem rond de toren dolen en in het donkere Demerwater turen. Op een avond zette de zon de toren in vuur en vlam. Don Juan meende toen het angstgeschrei van zijn enige kind te horen. De volgende dag vond men hem naast de toren terug. Hij was volkomen waanzinnig geworden." (http://home.scarlet.be/~pp991548/)
De GR laat de maagdentoren achter zich en volgt de oude spoorwegbedding van de voormalige spoorlijn 30  naar Scherpenheuvel.

Onderweg neem ik nog twee eenvoudige geocaches mee ( GC1BFN9 enGC1B10N). De weg verlaat de spoorwegbedding en slingert door de velden naar Scherpenheuvel. Hier laat ik de GR even in de steek om een bezoekje aan scherpenheuvel te brengen. Je moet de GR immers niet blindelings volgen ander mis je interessante plaatsen. Na het intermezzo in Scherpenheuvel volg ik terug de GR over een zompig modderig pad en enkele oninteressante asfaltwegen tot ik in de buurt kom van het GR-knooppunt bij Steensel. Na nog wat geploeter door de modder kom ik op een heuvelrug terecht waar je bij mooi weer heel ver moet kunnen kijken. Vandaag jammer genoeg niet. Na een tweede heuvelrug daalt het pad via een typische holle weg af naar Kaggevinne. Het volgende stukje gaat over asfalt- en betonwegen langsheen de kloosterberg en verder. Het minst boeiende stukje van de dag. Even later gaat het beton gelukkig over in een mooie holle weg die me naar de top van de volgende heuvelrug brengt. Boven heb ik terug een weids uitzicht en zie ik de vorige heuvelrug nog liggen. Via een brug gaat de route over de autostrade en dan raak ik de markeringen even kwijt en de beschrijving helpt me ook niet echt. Uiteindelijk raak ik via een al bij al beperkte omweg terug op het juiste pad (je moet waarschijnlijk aan de eerste weg die je tegenkomt rechtsaf wanneer de autostrade aan je linkerkant is). Om de bus in Kortenberg te halen moet ik stevig doorperen. Onderweg zie je veel boomgaarden waar ze appels kweken.

Ik help nog even een verdwaalde fietser met m’n topomap uit de nood en stap goed door. Wanneer ik  bijna aan Kortenaken ben loop ik deze indrukwekkende boom tegen het lijf (de belichting trekt op niets, maar iets beter kreeg ik niet uit dat simpel fototoestelleke).

Iets verder ligt de Hoeve Liefkensrode, niet op de route, maar slechts enkele meters verder dus loop ik er even langs. Toch wel de moeite. De weg steekt een klein dal over met weer flink ploeteren door de modder. Via een wei het laatste heuveltje over. Een van de paarden stormt zo hard op me af dat ik er schrik van krijg, maar weet toch net op tijd te remmen. Ik steek het molenbos over en kom op de Krawatenstraat die ik nog een kilometer volg tot aan m’n bushalte. Het is dan 14:42, dus nog net op tijd voor de bus van 14:56 die me naar Diest brengt.
In Diest heb ik de keuze, ofwel een half uurtje wachten en dan al de trein nemen van Leuven of de volgende trein naar Leuven 2,5 uur later. Ik kies voor het tweede want ik heb me al genoeg gehaast vandaag en begin aan ‘De Demercache’ een multicache van zo’n 4 km. In tegenstelling tot de vorige geocaches is deze echt de moeite waard en hij leidt je langs enkele mooie bezienswaardigheden in Diest (o.a. het begijnhof). Als je in de buurt bent is GCVZ84 ook een avontuurlijke aanrader. Daar nam ik toen de volgende foto.

Sinds vandaag weet ik ook wat er zich aan de andere kant van deze deur bevindt. Nadat ik de Demercache tot een goed einde breng hoef ik nog maar 20 minuten in het station te wachten met een tas warme thee van m’n thermos voor de trein van 17:55 me naar Leuven brengt. Een kort fietstochtje later ben ik terug in Heverlee en maak ik het blik ravioli soldaat dat ik al de hele dag meesleep.

Etappe 2: Van Horst naar Testelt (32.2 km) [Streek-GR Hageland]

De tweede stapdag op de Streek-GR Hageland en ik gooi de suggesties van de 7 dagtochten al overboord. Vandaag staat een lange tocht op de planning: van Horst tot Testelt, waarmee ik in één dag bijna twee dagtochten uit de topogids afleg (Testelt ligt op 4.1 km van het eindpunt van de tweede dagtocht). Om 08:45 neem ik bus 310 van Leuven tot in Sint-Pieters-Rode. Het is eerder een groot uitgevallen taxi, want ik ben de enige passagier. De bus zet me om 09:03 af vlakbij de kerk en van daaruit wandel ik naar het Kasteel van Horst, het eindpunt van vorige week. De jonge zon komt nog niet goed door de lage wolken, er is geen ziel te bespeuren en het is muisstil. Ik loop rond de vijver en volg daarna het beekje de Winge.

Daarna gaat het door een moerassig bos waar bomen met grote plukken mos op met hun voeten in het water staan. Spontaan krijg ik dit ge-ni-aal liedje in m’n hoofd (Jerry Reed – Amos Moses). Na enkele veldwegen begin ik aan de eerste col van de dag: de Benniksberg. Na een kort, maar steil stukje ben ik boven en word ik beloond met een pad met af en toe een wijds uitzicht. Na een tijdje daal ik terug af, afwisselend via de typische holle wegen en boomgaarden.

Even later steek ik de autosnelweg over en de volgende berg ligt al klaar: de Wijnberg. Op deze berg ligt de meest noordelijk gelegen wijnstreek van Europa. Een mooi pad leid me naar boven tot aan de Stenen Muur. Deze muur van ijzerzandsteen werd rond 1840 aangelegd om de wijngaarden te beschermen tegen de koude noorderwind. Na een mooie wandeling laat ik de Wijnberg achter me en kom ik voorbij de Moedermeule, een windmolen uit de 17^de eeuw.

Ik steek de eikelberg over en even later kom ik in natuurgebied de ’s Hertogenheide. Een totaal ander landschap hier, geen grote eikenbossen met oranje ijzerzandsteen, maar heide en geel zand. Na de heide steek ik een grote weg over en krijg ik een eerste zicht op Aarschot. De Aurelianustoren (of Orleanstoren) is een eenzaam overblijfsel van de stadswallen. Je hebt er een mooi uitzicht over Aarschot met centraal de O.L.V.-kerk. Hier eindigt de tweede dagtocht uit de suggesties van de topogids, maar ik ga verder. De weg gaat terug naar beneden waar de Zeeldraaier op me wacht (‘k heb het net opgezocht: een zeeldraaier is een ambachtsman die garen tot touwen verwerk).

De volgende getuigenheuvel wacht al op me: de Leiberg. Ik loop boven over een mooi pad, beneden stroomt de Demer. Onderweg maak ik even tijd om een Earthcache te loggen (GC2586D). Een foto van jezelf met op de achtergrond het uitzicht vanaf de Leiberg is verplicht. Foto’s nemen van jezelf is niet altijd eenvoudig als je alleen bent, maar met een klein boompje waar ik m’n fototoestel aan kan vastmaken lukt het wel.

Aan de eerstvolgende bank eet ik m’n boterhammen op, het is al na 13u. Na weer enkele veldwegen kom ik terug in de buurt van de Demer. Er stroomt hier echter nog een ander beekje de Weerderlaak dat het hele bos hier onder water heeft gezet.

Ook de weg staat op sommige plaatsen onder water, maar mits enkele braamstruiken te bruuskeren (een scherpe tak kwam echter tussenbeide en bezorgde me een schram) raak ik zonder al te natte voeten tot bij het bruggetje over de boosdoener. Enkel meter verder kom ik aan een jaagpad langs de gezwollen Demer dat ik volg tot aan Langdorp. Daar probeer ik de foto op cover van de topogids te imiteren, maar door de beperkte (3x) zoom van m’n fototoestel moet ik daarvoor bijna in de Demer gaan staan. De GR volgt verder de Demer en het pad wordt slijkeriger. De Demer staat hier aan het randje van de dijk en grote plassen water bedekken de velden. Ik verlaat de Demer even voor een intermezzo op de Bosberg. Daarna gaat het terug richting Demer en de Grote Laak. Deze laatste is buiten zijn oevers getreden en heeft grote delen van de velden onder water gezet. Onderstaande foto is genomen net na het brugje over de Grote Laak.

Wanneer ik m’n fototoestel opberg komen er twee wandelaars aan. Ze zeggen me dat het pad een paar honderd meter verderop onder water staat en je er zonder laarzen niet doorraakt. Ze keren op hun stappen terug om via een andere weg hun wandeling verder te zetten. Ik besluit toch eerst even poolshoogte te nemen. De velden aan beide kanten van de weg staan blank en algauw kom ik een eerste stukje weg tegen dat onderwater is gelopen. Hier raak ik nog makkelijk voorbij. M’n schoenen zijn immers waterdicht en het water komt niet hoger dan m’n schoenen. Daarna komt echter het stuk waar de wandelaars me voor gewaarschuwd hadden. Inderdaad het water is hier te diep om er gewoon door te wandelen en ook aan beide kanten van de weg niets dan water. Ik weeg enkele dingen af en besluit dan het er toch op te wagen: ik trek m’n schoenen en sokken uit zodat ze zeker droog blijven, stroop m’n broek op tot boven m’n knieën en stap blootsvoets het ijskoude water in. Ik maak nog eerst snel een foto van mij in het water (anders krijg ik weer ‘Pictures, or it didn’t happen!). Ook al is de foto niet erg gelukt, het blijft bij één foto want het water is echt ijskoud (de maxima voor vandaag waren 3 tot 6°C  en dat water is zeker nog iets kouder) en de kiezels van de weg prikken pijnlijk in m’n voetzolen.

Voorzichtig waad ik via de weg door het water. Tot 10 cm onder m’n knieën stijgt het water, maar ik raak aan de overkant. Daar loop ik nog een 30-tal meter op m’n pijnlijke onderkoelde voeten door de modder totdat ik aan een verdronken bos kom met een grasberm waar ik op kan zitten. M’n modderige voeten spoel ik af in het koude water en daarna wrijf ik ze droog met het WC-papier dat ik bijheb voor noodgevallen. Sokken en schoenen terug aan, de volgende kilometer heb ik een heerlijk warm gevoel in m’n voeten en lijkt het alsof ik over een warm tapijt loop. ’t Is net zoals een frisse pint zoveel beter smaakt wanneer het warm is en je dorst hebt. Ik kom nog enkele ondergelopen stukken tegen, maar gelukkig niet zo diep dat ik m’n schoenen opnieuw moet uitdoen.

Ik stap door en kom uiteindelijk aan het station van Testelt aan om 16:20. Pas om 18:03 heb ik daar een trein naar Leuven (de vorige was 16:03), dus wandel ik meteen door om, nu het nog licht is, een geocache te doen. Ik slaag erin ‘Rondje Scherp-Zichem 3: Jozefskapel en Voortberg’ (GC1B39C) af te werken net voor het schemerdonker. Om 17:25 zet ik me op een bank in het station en wacht met een kop thee uit m’n thermos de komst van de trein af. Een trein- en een fietstocht later ben ik terug thuis na een avontuurlijke tocht. Nu een warme douche.

Etappe 1: van Leuven naar Horst (17,6km) [Streek-GR Hageland]

Vandaag zet ik de eerste stappen op de Streek-GR Hageland. In de topogids staat een suggestie om het hoofdtraject in zeven dagtochten af te leggen. Het doel voor vandaag is de eerste van deze zeven etappes af te leggen. Om 11:00 vertrek ik aan het station van Leuven en volg ik aanlooproute A die via het provinciaal domein van Kessel-Lo naar het startpunt van de Streek-GR Hageland voert. Ondanks de dooi van de afgelopen dagen, liggen veel onverharde wegen er nog zeer ijzig bij. Een jogster gaat vlak voor m’n neus onderuit (niets ergs gelukkig). Even later bereik ik de wandelboom die het begin van de tocht markeert.

Via kleine wegen gaat het naar de kesselberg, een eerste hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) van deze GR. Onderweg naar boven kom je voorbij een dagzoom waar het typische ijzerzandsteen zich toont. Eens boven heb je een mooi uitzicht over Leuven. Ik ben hier al vaker geweest en bij helder weer kan je tot Brussel en het atomium zien. Vandaag is het een beetje grijs. Op dit uitzichtspunt wordt blijkbaar ook stevig Nieuwjaar gevierd. Rond de panoramatafel ligt de grond bezaaid met lege flessen, plastieken bekers en resten van vuurwerk. Drie grote vuilnisbakken staan er leeg bij…

Na dit zeer mooie uitzichtspunt (waarvan ik bewust geen foto heb geplaatst omdat je dat zelf moet ontdekken) gaat de weg verder door het bos. Even later kom ik aan het eerste geel-rode teken dat de route van een streek-GR markeert. Tot hier viel de route immers samen met het GR128 pad, gemarkeerd door de bekende wit-rode tekens. De velden zijn hier nog wit en de landwegen vol sneeuw, ijs en modder, een sfeerbeeldje:

Via het Chartreuzenbos gaat het over een vettig padje naar Het Bed van Napoleon. In plaats van meteen naar links af te slaan ga ik naar rechts om meer te weten te komen over het verhaal van Napoleon in Linden. Dat verhaal gaat als volgt. In 1810 is Napoleon op inspectiereis door onze contreien. Op de terugweg van Diest wordt hij echter verrast door een lentestorm en kloppen hij en z’n metgezellen aan bij een eenzaam boerderijtje. Zijn metgezellen en de boerenfamilie overnachten in de stal, het ouderlijk bed wordt toebedeeld aan Napoleon, die er echter op staat dat de knappe 16-jarige boerendochter Eliane ook in de woning verblijft. Het vervolg laat zich al raden.

“Over het vervolg van het verhaal is de kroniek van pastoor H.L. zeer discreet. Maar uit nagelaten getuigenis van een kleindochter van Eliane weten we dat Napoleon haar uiterst vriendelijk bejegende. Vrij vlug bekwam ze van de schrik en belandde met Napoleon in het ouderlijk bed. Ze stoeide er met de keizer tot het kraaien van de hanen en het geschreeuw van de ganzen de nieuwe dag aankondigden. […] En zoals dat niet alléén in sprookjes maar ook in de werkelijkheid gebeurt, werd het meisje zwanger. Zwanger van de keizer. Paniek in Linden.” (tekst naast het menu, prof. V.D.B.)

Hoe het verhaal afloopt kan je lezen naast de menu op het blad links van de deur van het eethuisje. Na dit intermezzo stap ik naar beneden via het modderigste padje van dag, gelukkig slechts een tiental meter. De tocht gaat verder en even later gaat het via een mooie stijgende holle weg met de geweldige naam:

Deze plek kan misschien nog van pas komen. Boven eet ik m’n boterhammen op aan een oude kapel. Geen bank hier, maar ik ben niet vies van wat aarde om op te zitten. Even later vervolg ik m’n weg. Via ijzige wegen en besneeuwde velden gaat het naar Kortijk-Dutsel. Met zijn toren en zijbeuken uit donkere ijzerzandsteen geeft de kerk van Kortrijk-Dutsel een erg oude middeleeuwse indruk. Het is nu niet meer ver naar het eindpunt van deze eerste etappe. De kerk van Sint-Pieters-Rode verschijnt al boven de velden.

Een kilometer of twee later gaat de route links naar het kasteel van Horst. Het loont echter de moeite om ook eens naar rechts te kijken naar de immer fotogenieke Sint-Jozefskapel.

Om 14:50 arriveer ik dan uiteindelijk aan punt (06), het kasteel van Horst, de thuishaven van De Rode Ridder (of was het De Roze Ridder?). Hier stopt het GR traject van de eerste etappe. Er is nog veel tijd voor de bus naar Leuven vertrekt, dus maak ik nog een korte toer rond dit mooie waterslot.

Daarna wandel ik, volgens de beschrijving in de topogids, naar een bushalte een 500m verder in Sint-Pieters-Rode waar een stipte lijnbus (lijn 310) me om 15:48 oppikt en me terug naar het station van Leuven brengt. De eerste etappe zit erop.