Etappe 4: van Roermond naar Venlo (30,4 km) [LAW 9]

De laatste dag van mijn eerste korte trekking op het Pieterpad. De bewolking is helaas terug vandaag. Al na het eerste halfuur zijn mijn voeten nat door het hoge natte gras. Ik zal hier toch iets op moeten vinden want mijn zogezegde waterproof Goretex-schoenen zijn allesbehalve waterdicht. Ik wandel toch maar dapper door voorbij een mooie kasteelhoeve. Na een lange bosweg bereik ik het mooie kasteel Hillenraedt.

Vlakbij ligt het dorpje Swalmen met op het marktplein een markante wandelboom. Even checken hoe ver ik nog moet...

Het Pieterpad volgt de Swalm richting de Duitse grens.

Vlakbij (en even over) de Duitse grens maakt de route een ruk naar links door het Diergardtscher Wald. Er staan hier en daar mooie paddestoelen.

Verderop wisselt het Pieterpad lange tijd tussen de Prinsendijk op de grens met Duitsland en enkele paden in het bos. Het bulkt hier van de grenspalen. Er liggen ook nog enkele ondergrondse betonnen bunkers van Duitse makelij.

In het grensdorpje Witte stein lijkt de ambiance wat uitgestorven, alleszins op dit moment van de dag (het lijkt er toch wat toeristisch). Ik zet me enkele kilometers verder onder een boom om de eten en in de hoop mijn voeten wat te laten drogen. Met hernieuwde moed zet ik mijn tocht verder richting Venlo. Aan de Wambachgroeve gaat het zowaar bergop. Het pad trekt hier over een oude afvalberg. Na het oversteken van de A74, wandel ik langs een voormalig trappistenklooster om vervolgens af te dalen naar een mooi natuurgebiedje van oude zandgroeves. Hierna is het enkel nog een stuk voetpad tot bij het treinstation van Venlo.

Ik spoor terug van Venlo via Eindhoven, Tilburg en Roosendaal tot in Ekeren. In de zomer van 2018 kom ik zeker terug!

Etappe 3: van Susteren naar Roermond (26,1 km) [LAW 9]

De regen is 's nachts gestopt. Ik zie zelfs even een zonnestraal! Ik ontbijt, ruim op en maak ondertussen nog een babbel met de solo-trekster in de tent naast mij, Lieke. Ze is onderweg met de fiets van Arnhem tot Basel! Wauw! Terwijl Lieke zich opmaakt om verder zuidelijk te fietsen, start ik opnieuw mijn voettocht noordwaarts. Het pad volgt een klein riviertje.

Via een afwisseling van bosjes en velden nader ik het dorpje Montfort. De zon breekt intussen helemaal door. Bij de rand van het dorp staat de gedeeltelijk gerestoreerde ruïne van het kasteel van Montfort. 

In het centrum van Monfort ga ik de lokale supermarkt binnen om mijn voorraad aan te vullen. Het Pieterpad verlaat Montfort via een zonnig pad tussen bosrand en moeras. Op een bank naast het pad neem ik een uitgebreide pauze in de zon.  Na het doorsteken van het bosgebied Het Sweeltje bereik ik het volgende dorp: St. Odiliënberg. Vanop de brug over de Roer heb je een mooi zicht op de basiliek die genoemd is naar enkele voor mij volstrekt onbekende heiligen: H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus (Edit: blijkbaar zijn dit gewoon de namen van de Angelsaksische priesters die hier in de 8ste eeuw een abdij stichtten).

Na het oversteken van de Roer volgt een lang niet bijster boeiend stuk over warme asfalt. Het uitzicht doet me denken aan de zomerse Vlaamse boerenvelden.

De nabijheid van Roermond laat zich voelen met nog een door te steken woonwijk, twee drukke wegen en de werkloze ijzeren Rijn.

Wanneer ik wat verder door het natuurgebied van Maasnielderbeek wandel, is er van de nabijheid van de stad al niet veel meer te merken. Ik verlaat even het pad om een uitkijktoren te beklimmen en als uitstelgedrag om een kudde Galloway-runderen te passeren. Uiteindelijk overwin ik toch mijn angst en steek ik het veld over tot vlabij minicamping Spikkerdal (de Galloway's veroeren zich niet eens). Het is €7,55 voor een overnachting. Ik placeer mijn tent tussen de fruitbomen. Toch fijn zo'n dag met beter weer.

Etappe 2: van Schimmert naar Susteren (29,2 km) [LAW 9]

's Ochtends word ik wakker van de op mijn tent tikkende regendruppels. Ik wacht op een kort droog moment om in te pakken en verlaat om 07:30 de camping. Eens ik terug op het Pieterpad ben, verandert de brede veldweg algauw in een smal beschut wandelpad tot aan Terstraten, een klein gehucht van oude hoeves.

Het Pieterpad trekt opnieuw de mooie golvende velden in. De regen houdt even op en ik loop in een mooie opklaring. Volgens de kaart loop ik langs een steengroeve, maar daar is weinig van te zien. Na een holle weg kruist het pad de drukke A76 en een spoorlijn. Ik droog even mijn voeten en sokken op een bank naast het bospad nabij de kasteelhoeve Terborgh. Via een mooi stijgende pad bereik ik het dopje Puth.

Bij het volgende dorpje (Windraak) is het echter gedaan met de opklaring en krijg weer een felle bui voorgeschoteld. Je kan in dit dorpje geneeskrachtig water krijgen tegen platvoeten, stuipen, bedwateren, schurft en zo meer, maar het weer beïnvloeden is er echter niet bij.

En de boer ploegde nog steeds voort.

Na de pick-nick daal ik af richting Sittard via de Kollenberg en de kapel van de heilige Rosa, de stadspatrones van Sittard. Ik wordt stilaan een krak in het nemen van foto's vanonder mijn paraplu.

Niet veel verder ligt het centrum van Sittard. Op het marktplein log ik een webcamgeocache. Doordat ik hiervoor even sta te friemelen met mijn GSM komt een vriendelijke Nederlander al vragen of ik de weg kwijt ben. Ik slenter wat rond en volg dan verder de streepjes door de winkelstraat om uiteindelijk af te slaan sla naar een supermarkt. Op een bankje in de hoofdstraat eet ik een vier uurtje. Het is nog wel een eindje tot aan de camping dus tijd om Sittard achter me te laten.

Via de Geleenbeek en de Roode beek verlaat ik de stad. Het pad loopt nu pal op de Nederlands-Duitse grens. Wanneer ik in Isenbruch de straat wil oversteken richting een veldweg, wordt ik aangesproken door een meisje in een roze tenue. Blijkbaar is er een kudde koeien op weg, waaronder ook een stier die al eens agressief kan zijn. Ik volg het advies en blijf even wachten. Een tijdje later steekt inderdaad een kudde koeien de weg over tussen draden. Als laatste rijdt de jeep van de boer de weg over en krijg ik groen licht om mijn tocht verder te zetten.

Het Pieterpad trekt nu door een eerst agrarisch- nu natuurgebied. Ik spot een ree. Hevige darmkrampen ontmenen me even het wandelplezier net voor ik de grens terug oversteek. Gelukkig is camping Hommelhof niet ver meer. Ik kies snel een vrije plek uit naast een ander klein tentje op deze kleinschalige camping, gooi mijn spullen neer en vind dan verlichting op het sanitair (ok, too much information, ik weet het). In de regenschaduw van een bomenrij zet ik mijn tentje op en na het eten en douchen kruip ik snel onder de wol.

Etappe 1: van St. Pietersberg naar Schimmert (23,3 km) [LAW 9]

Als afscheidscadeau van mijn collega's bij Borealis in Beringen kreeg ik een wandelgids van het Pieterpad. Pieter op het Pieterpad dus. Om allerlei redenen werk ik nu bij Borealis in Kallo. Geen van deze redenen heeft met het werk te maken want ik heb altijd heel graag gewerkt in Beringen en had er toffe collega's. Soit, ik was erg blij met dit cadeau dus nam ik een weekje verlof in juli om mijn eerste passen te zetten op het Pieterpad. 

Ik neem de trein vanuit Antwerpen via Luik tot in Maastricht en wandel vanaf het station naar de St. Pietersberg. Wat voor de meeste Pieterpadwandelaars het eindpunt is, is voor mij het beginpunt. Ik vind het leuker om van Zuid naar Noord te wandelen omdat je dan meestal de zon in je rug hebt (en dus een mooier zicht op het landschap) en ook omdat ik vanaf vrij bekend terrein (Krijtlandpad) naar het voor mij onbekende verre Friesland wandel.  De wandelgids is overigens in twee richtingen beschreven. Aan de groeve is een nieuwe uitzichtplatform en wandelpad door de groeve. Na de proloog vanuit Maastricht is dit punt de officiële start van mijn Pieterpadavontuur.

De eerste regenwolken komen al aandrijven van boven de ENCI fabriek. De weersvoorspellingen waren slecht en ik heb voor de eerste maal een paraplu mee op trekking. Ik twijfelde nog of dit geen onnodig gezeul zou worden, maar ik kon hem vastmaken aan m'n rugzak en ik heb hem toch vaak gebruikt op deze regenachtige trekking.

Ik wandel terug over de St. Pietersberg en langs het fort. Mooi uitzicht, het eindpunt van een lange tocht waardig.

Ik daal af, ga Maastricht binnen via de oude stadsomwalling en steek de maas over via de oude St. Servaasbrug. Eens terug voorbij het station volgt even een saai stuk in de buitenwijken van Maastricht, maar dan trekt het landschap op en wandel ik het golvende Krijtland binnen. Ik pick-nick op een bank terwijl de luchten steeds dreigender worden.

Een hevig onweer barst los. Ook de mergelandschapen troepen dicht bij elkaar en zoeken beschutting. Ik wandel eerst nog verder een bos in, maar de donder is zo dichtbij en indrukwekkend luid en de regen zo hevig dat ik even schuil in een grot. Na een dik kwartier is de donder iets verder af en wandel ik verder. Het blijft echter gieten en mijn pad verandert in een wilde modderrivier! Keien worden gewoon meegesleurd. Dit heb ik nog niet vaak gezien.

Geen doorkomen aan! Ik wacht even op een droog stukje op de berm. Eens het water wat minder hevig stroomt stap ik door. Desondanks krijg ik natte voeten. Eens uit het bos merk ik bovendien dat ik in het tumult van het onweer een afslag heb gemist en op het foute pad zit. Dan toch maar op m'n stappen terugkeren over de modderige weg en eens terug op het juiste spoor vraag ik me af hoe ik deze afslag heb kunnen missen. Ik kruis het Krijtlandpad aan het mooie wandelpad naast het riviertje de Geul. Ook tijdens m'n tocht over het Krijtlandpad wandelde ik hier in de regen, maar het blijft een mooi pad. Misschien dat hier nog een derde keer passeer bij droog weer?

De regenbuien trekken langzaam weg en vanaf 18:00 wordt het eindelijk droog. Eens Valkenburg voorbij verandert het landschap in golvende velden.

De reus van Schimmert (=watertoren) in de verte en de lokale paashaas heten me welkom in Schimmert.

Na enkele open veldwegen bereik ik de kamping. De zon komt er zelfs door.

Voor €11,50 mag ik hier mijn tentje plaatsen. Weinig op te merken op deze kamping. Enkel wat luide Nederlanders terwijl ik al vroeg onder de wol kruip.