Etappe 8: Van Spa naar Pepinster (22,3 km) [GR 573]

Etappe 7: Van Pepinster naar Spa (29,2 km) [GR 573]

Etappe 6: toer rond Solwaster (15,8 km) [GR 573]

Een primeur vandaag: voor de eerste keer gaat mijn moeder mee op een GR-wandeling. Ik parkeer de auto op de parking aan de Pont de Belleheid na even met een bang hartje door het water te rijden (ok, m'n kleine C3 is niet weggespoeld). We maken vandaag een rondwandeling die met uitzondering van een kort stukje langs de Hoëgne volledig op de GR 573 ligt. De wandeling start al meteen met een stevige helling en een hindernis.

In het bos stoten we op een verloren kei waar heel wat fabeltjes over worden verteld. Na even zoeken vinden we de geocache vlakbij.

De GR volgt verder een mooie bospad met hier en daar een bruggetje.

 In het dal van de ruisseau de la Statte rijst de rocher de Bilisse op. Even poseren...

... om daarna de beklimming te wagen.

Gelukkig staat er boven een bank om even uit te blazen en al een trui uit te doen. De temperatuur is immers al gestegen nu de zon volop begint door te breken. We volgen verder het pad dat op een hoogte door het bos blijft lopen met aan de westkant af en toe een doorkijk naar Solwaster.

Een eind verder op een honderd meter van het GR pad staat er een bank met een mooi uitzicht. Een ideale plek voor de pick-nick.

We vervolgen onze weg omhoog en omlaag (zoals dat liedje van Samson&Gert). Dwars door de velden stijgen we naar het dorpje Charneux.

Enkele borden met verboden voetgangen maken duidelijk dat hier morgen of één van de volgende dagen een rally wordt gereden. Wij hebben geluk. Buiten een loslopende hond is er niets dat ons pad bedreigd. Via een veldweg daalt de GR terug af tot aan een modderig brugje over de Hoëgne. Gemotoriseerde voertuigen mogen enkel met natte voeten passeren.

We verlaten hier even het GR-traject voor een smal pad op een helling naas de rivier om uiteindelijk aan een asfaltweg terug aan te sluiten met de GR. Na opnieuw de Hoëgne over te steken volgt een lang bospad dat nog enkele malen de Hoëgne kruist. Bijvoorbeeld via dit met paddenstoelen getooid brugje.

De afstand en vooral het stijgen en dalen beginnen zijn tol te eisen. Gelukkig is het laatste stuk een vrij vlak traject in het Hoëgnedal. Een glimlach kan er nog net vanaf, maar we mogen zo stilaan terug bij de parking zijn.

Niet veel later is de verlossing daar. Nog wat eten en drinken en dan de auto in terug naar Antwerpen. Einde van deze mooie wandeling!

Etappe 5: van de Botrange naar Solwaster (17,6 + 12,5 km) [GR 573]

Het is al weer veel te lang geleden dat ik nog tijd heb vrij gemaakt om een dag te gaan wandelen en ik heb er nood aan. Ik interpreteer de weersvoorspellingen dan ook vrij optimistisch om tijdens de autoreis richting Solwaster te moeten merken dat het steeds grijzer wordt. Ik parkeer mijn auto 's ochtends in de gietende regen op een parking vlakbij het dorpscentrum voor een rondwandeling richting de Botrange en dan via de GR terug. 

De route die op mijn wandelkaart van de hoge venen heb uitgestippeld, gaat via de Rocher de Bilisse, de (inimini) Cascade des Moûtons, het Monument Américain, het Croix des Fiancés, de kapel Fischbachen en het pad langs de Fagne Wallonne tot aan het uitzichtspunt vlakbij de Botrange. De regen is intussen gestopt, maar de graspaden (bv nabij het Monument Américain) hebben mijn broek kletsnat gemaakt tot onder mijn heupen. Aan een regenbroek en getten had ik in mijn optimisme niet gedacht. Het water is van mijn broek in mijn sokken en schoenen gelopen dus het wordt een wandeldag op natte voeten. Ik laat het mijn wandeldag niet vergallen.

Ik eet mijn boterham op en pik terug aan bij de GR naar het hoogste punt van België. Dankzij het trapje kan je tot 700 m. Ik wandel verder over een knuppelpad en groet een hagedis.

Het pad draait richting Mont Rigi en komt voorbij het bekende weerstation van het KMI. Ik voel me plots heel dicht bij mijn wetenschapsidool Frank Deboosere. De GR volgt verder het educatief pad door de Fagne de la Polleur. Ik ben hier al eens geweest, lang geleden bij een strenge winter. In mijn herinnering waren dit allemaal knuppelpaden, maar tegenwoordig gaat het voor een groot deel over grind. Aan de oversteek van het beekje Polleur start dan toch een avontuurlijk knuppelpad.

Hier en daar is het knuppelpad moeilijk begaanbaar of stuk. De balkjes voor de herstellingswerken liggen al klaar.

De GR volgt hier een prachtig pad boven het kabbelende beekje dat langzaam maar zeker transformeert in de wilde Hoëgne.

De GR verlaat het gezelschap van het water voor enkele diepe bossen. Ik kom voorbij enkele oude beuken aan de plaats Six Hêtres (ik tel er geen zes meer). Na nog wat meer bos, kom ik op een veldweg vlakbij Hockai die uitkomt bij de passerelle du Centenaire.

De GR volgt sroomafwaarts de Hoëgne over een -naar Belgische normen- spectaculair pad. Ik ben hier niet de enige wandelaar. Ik zelfs mountainbikers, al stappen ze meer dan ze fietsen noodgedwongen.

Echt een mooi pad met veel trappen en bruggen. De zon komt er intussen door zodat ik toch nog wat verbrand.

Het mooie pad eindigt op een parking. De GR 573 splitst hier. Jammer, want ik heb een bloedhekel aan knooppunten in een GR-wandeling waar een oneven aantal wegen toekomt. Als alle knooppunten een even aantal wegen hebben, dan kan je in eender welk punt vertrekken en via één doorgaande wandeling de GR-tocht afleggen zonder één weg opnieuw te hoeven wandelen. Als er twee zijn met een oneven aantal (zoals bij deze GR), dan kan dit ook nog op voorwaarde dat je op het ene oneven knooppunt vertrekt en eindigt op het andere (wat niet altijd praktisch is). Zijn er meer dan twee oneven knooppunten, dan is het onmogelijk om zonder stukken opnieuw te doen het netwerk af te wandelen. Padtekenaars, gelieve hiermee rekening te houden!

Soit, ik wandel verder. Normaal was het de bedoeling nog tot aan de Rocher de Bilisse te stappen, maar ik voel dat het wandelen met natte voeten zijn tol aan het eisen is dus pik ik iets vroeger af richting de auto. Handig dat er een bank op de parking staat. Mijn voeten zijn zoals verwacht helemaal wit en met diepe kloven. Goed verzorgen en intussen zijn ze al terug genezen. Nog een lange autorit naar huis na alweer een deugddoende wandeling op de hoge venen.

Etappe 4: van Ternell naar de Botrange (11,9 +14 km) [GR 573]

Het is vroeg opstaan vandaag voor deze koninginnenetappe door de hoge Venen. Na wat onderhandelen met Rien, die niets gewend is als het op vroeg opstaan aankomt, besluiten we om 07:00 te vertrekken in Leuven. Zelf vertrek ik om 06:00 uit Ekeren om dan via Leuven tot in Ternell te rijden. Rien doet onderweg nog even zijn ogen toe voor een schoonheidsslaapje (niet dat er nog veel te redden valt, maar dat terzijde) en komt uitgerust aan bij de lege besneeuwde parking aan Ternell. Goed ingepakt starten we de afdaling terug naar de Helle.

De GR volgt een brede bosweg parallel aan het riviertje.  De temperaturen die dan eens boven en dan weer onder het vriespunt schommelen hebben enkele mooie ijspegels gemaakt.

Aan een picknickplaats verlaat de GR de brede bosweg voor een wat avontuurlijker pad. We steken de Helle over en komen in het gebied "Bongard" (naar het Duitse "Baumgarten), een prachtig stukje natuur met drassig golvend veen, enkel vrijstaande bomen en .... mijn favoriet type pad. Hier kom ik zeker nog eens terug.

De Helle is nog steeds onze leidraad.

Het pad is echter zeer zompig en niet altijd even duidelijk te volgen. De bovenlaag is bedekt door een dun laagje sneeuw en ijs, maar daaronder is het nog steeds diepe modder. Mijn linkervoet maakt al meteen kennis met het veen tot boven m'n enkel.

We sukkelen voort, vaak van graszode naar graszode. Als er dan een stukje knuppelpad is, mondt het vaak uit op een diepe plas zodat we toch weer rond moeten gaan. Het blijft wel een zeer mooi pad.

Stilaan wordt het pad beter begaanbaar en krijgen we aan de noordkant een eerst zicht op een leeg stuk afgebrand hoge venen.

Aan een splitsing volgen we jammer genoeg niet het knuppelpad (dat is zeker nog voor een andere keer), maar volgt de GR enkel brede grasbermen op de grens tussen bos en veen.  

We krijgen een uitgestrekt zicht op de sombere, lege, ruwe maar oh zo mooie hoge venen.

Nog een laatste vallei overwinnen en dan bereiken we het hoogste punt van België bij de Signal de Botrange.

We zetten ons neer op het uitzichtplateau voor onze boterhammen. Het is inmiddels ver over de middag. Het stuk moeilijk begaanbaar pad langs de Helle heeft zijn tijd in beslag genomen. De pijnlijke arm van Rien speelde de laatste kilometers weer op. Hij moet jammer genoeg hier stoppen en neemt de bus van aan de Botrange terug naar Eupen. Ik wil niet opgeven, maar zal niet mogen treuzelen om nog voor het donker terug aan de auto te zijn. Via een traject dwars door het Veen uitgestippeld op mijn kersverse wandelkaart van dit gebied, wandel ik terug richting Ternell. Het traject begint met mijn favoriete type pad...

maar een paar honderd meter voorbij een oude Pruisische grenspaal sla ik af op een wederom erg drassig pad. Op de graspollen stappen is de truck om niet weg te zakken.

De leegheid en stilte zijn indrukwekkend. Er staat geen wind en het enige dat je hoort is af en toe een vliegtuig, verder is het muisstil zoals ik al lang niet meer heb gehoord. Wauw! 

Het pad is niet altijd even duidelijk te volgen dus ik ben toch wat opgelucht wanneer ik aan de rand van het veen kom en nog steeds op het juiste pad zit. Ik volg de rand Noordwaarts over opnieuw een prachtig pad. De eerste beek moet ik nog overspringen, over de volgende staat een schilderachtige houten brug.

Wat verder daal ik terug af richtig de Helle en neem na het oversteken een lange brede bosweg terug naar Ternell. Onderweg begint het hevig te sneeuwen. Een half uur voor zonsondergang bereik ik mijn auto na één van de prachtigste wandelingen tot nu toe.