Etappe 9&10: van Gedinne naar Membre-sur-Semois (19,7 km) [GR 126]

Het laatste (zuidelijke) stukje van de GR126 lag al erg lang op mij te wachten. Gezien het toch al even rijden is vanuit Antwerpen en het net te lang leek om in 1 lange luswandeling af te werken, heb ik er een verjaardagswandelherfstlangweekend met mijn vriendin van gemaakt. We vertrekken op een frisse ochtend in het centrum van Gedinne.

Via het beekje La Houille verlaten we al snel Gedinne. Na het oversteken van de Houille met zijn vele kleine meanders,trekken we een heuvel over tot aan Louette Saint-Pierre. De laatste vlagen mist trekken op. De GR trekt het bos in. De prachtige herfstkleuren vallen meteen op.

Na het oversteken van een baan wordt de bosweg breder en komt zelfs de zon tevoorschijn.

Volledig omringd door bossen ligt de hoeve van Longchamps, een prachtig zicht. We wandelen voorbij een oude windmolen.

Eens is terug in het bos is het tijd om de picknicken. Meneer Hubo (de plastic zak die ik van mijn vriendin mag lenen) houdt mijn achterwerk goed droog op de natte boomstomp. Na opnieuw enkele mooie boswegen (vooral de lorken staan zo mooi!) komen we uit op een weg vlakbij de Franse grens. Hier keren we via een zelf uitgezette route via Nafraiture terug naar Gedinne. Einde van een prachtige dagwandeling en een mooi verjaardagscadeau voor mijn lief. 

De volgende ochtend rijden we onder een dichte mist naar Membre-sur-Semois. De mist blijft hardnekking hangen tijdens het eerste deel van de wandeling terug naar de GR. Wanneer we echter de wit-rode streepjes terugvinden, is de mist als bij wonder plotsklaps verdwenen. Wat een geluk!. Zoals je op onderstaande foto op de achtergrond kan zien, zijn de lorken nog steeds prachtig oranje/geel.

We zagen 's ochtends al dat het water in de Semois hoog stond en bij de kleine beken en stroompjes is het niet anders.

Een leuk pad voert ons naast en enkele keren over de ruisseau de Nafraiture.

Het is intussen hoogdringend tijd voor de picknick en meneer Hubo doet weer goed zijn job. We wandelen verder maar niet zo lang. Er loopt immers een beekje over het pad en we zijn even druk met het afdammen en verleggen van de waterloop. We willen wel voor het donker thuis zijn, dus gedaan met de speeltijd en verder door de vallei.

Aan de samenvloeiing met een andere rivier, vindt de GR al dat water welletjes en klimt een heuvel op.

Vanaf het pad heb je  (tussen de bomen) een zicht op Orchimont en (als je gelukt hebt zoals wij) een stel reeën. Na een ruime bocht komen we op een lange rechte weg met voor het eerst zicht op de vallei van de Semois. Na een zachte afdaling bereiken we het eindpunt van deze GR.

Etappe 8: van Beauraing naar Gedinne (22,8 km) [GR 126]

Het is al twee jaar geleden dat ik de laatste etappe liep op deze GR. Wegens enkele recente gebeurtenissen had ik echter nood aan een boswandeling om wat te bezinnen en daarom viel de keuze op dit traject. Ik rij 's ochtendsvroeg van Diest naar het station van Beauraing. Van daar is het nog een stukje wandelen tot waar ik net buiten Beauraing de GR-tekens terug kan oppikken. Het eerste stuk is meteen avontuurlijk, met een passage door een wei met koeien en een schrikdraad die ik met behulp van m'n topogids naar beneden duw om er over te stappen. Daarna wint de GR enkele hoogtelijnen en kijk ik nog een laatste keer achteruit naar de Famenne depressie.

Het eerste stukje bos is meteen een erg modderig stukje. De dichte begroeiing naast het pad maakt dat ik niet veel andere keus heb dan er door te ploeteren.

Alvorens het wijde Ardense bos in te trekken, gaat de GR nog langs een dorpje met wei vol van mijn coole soortgenoten.

Via een brede landweg trek ik het bos in.

De GR volgt een reeks lange en brede boswegen waar geen levende ziel te bespeuren is tot aan Vencimont. Ik zie nog een mooie vlinder.

In Vencimont is een soort markt aan de gang met kraampjes streekproducten en een fanfare. Ik wandel verder lang het riviertje La Houille, een drukker bewandeld pad. Op een steen naast het water eet ik m'n boterhammen op. De GR steekt de Houille twee maal over via een brugje.

Ik neem de tijd om vlakbij een oude geocache te doen die ik echter via de verkeerde weg benader met onnodig geklauter tot gevolg, maar ik vind hem wel. Daarna vervolg ik mijn weg lang een rots genaamd "Tête du chien". 

Eens uit het bos heb ik een mooi zicht op het kleine dal van de Houille.

Ik blijf het riviertje volgen tot in het centrum van Gedinne. Hier haak ik af van de GR voor vandaag. Via een lange hete asfaltweg bereik ik het station van Gedinne zo'n 3 km verder. Van hieruit is het nog een 2,5 km tot de oudste geocache van België, GC40, op de mooie coördinaten  N50° 00.000' E005° 00.000'. Dat kan ik niet laten liggen! Na deze extra kilometers is het eindelijk de tijd om de trein terug naar Beauraing te nemen en dan de auto terug naar huis.

Etappe 7: van Houyet naar Beauraing (18,2 km) [GR 126]

 ’s Ochtends breek ik m’n tent op, pak ik m’n spullen weer bij elkaar en terug op weg. De zon straal volop, dit wordt een hete dag. De GR tekens leiden me door het dorpje Houyet en dan het bos in. Via een lange stijgende weg langs een beekje klim ik uit de vallei van de Lesse. Boven gaat bos over in veld.

Ik sta nu op het plateau van de Condroz, beneden ligt de smalle strook van de Famenne depressie en daarachter zie ik in laagjes het begin van de Ardennen.

De GR blijft nog even op de heuvelrug om dan langs een windturbine af te dalen tot aan de spoorlijn Dinant-Bertrix en het dorpjes Wiesmes. Op een schist-pad win ik terug wat hoogte. Er staan veel jonge kalfjes in de wei.

Voor het bios du roi even achteromkijken.

Na de doorsteek van dit bos sta ik in de velden van de Famenne.

De GR volgt hier een saai stukje asfalt op deze voor het overige mooie wandeling. Via het dorpje Martouzin-Neuville win ik weer enkele hoogtemeters. Boven slaagt de GR rechtsaf richting Beauraing. Ik nemen even de tijd om wat te eten bij dit mooie uitzicht. Even verder, aan referentiepunt 74 haak ik af van het GR-traject. Van hier is het nog 2 km naar het station van Beauraing waar de trein me via een overstap in Dinant tot in Gembloux brengt. Nog even rijden en dan uitrusten van een deugddoende tweedaagse.

Etappe 6: van Anseremme naar Houyet (27,4 km) [GR 126]

Het wordt een gewoonte intussen, de autorit naar Gembloux in de vroege ochtend. Ik parkeer aan het station en laad m’n rugzak voor een leuke tweedaagse. De NMBS brengt me vlot tot in Anseremme. Ik verlaat het station en volg een pad langs de maas. De zon schijnt al volop, het ziet er naar uit dat het een mooie dag gaat worden.

 

Via een kleine jachthaven en sportterrein verlaat de GR het jaagpad en trekt langs een aangename bosweg naar de indrukwekkende Rochers de Freyr, bij rotsklimmers welbekend. Ik vergis me echter en sla voor de rotsen af in plaats van erna. Ik heb snel door dat ik niet goed zit, ik glij weg op de steile helling, maar met m’n zware rugzak is terugkeren geen optie.  Zwoegend van boom tot boom raak ik de helling op. Eens boven geniet ik even van het uitzicht, maar dan wil ik echt wel weten waar ik fout zat. Ik vind de tekens terug en volg ze opnieuw naar beneden. Onderweg zie ik de eerste klimmers van de dag.

Eens terug beneden aan de maas zie ik m’n fout in en ga ik terug naar boven, ditmaal via de juiste weg. Oef, het heeft veel zweet gekost, maar dit is rechtgezet. Terug boven zet ik me even neer om bij te tanken.

Beneden ligt het kasteel van Freyr met z’n mooie tuinen. Na een klein stukje boven de maas daalt de GR terug af naar enkele weiden. Via draaipoortjes steek ik de weiden over, door een troep koeien. Via een bosweg overwin ik wederom enkel hoogtelijnen tot aan een smal pad met aan de rechterhand de golvende velden van de Condroz en aan de linkerhand de steile insnijding van de Maas. Na enkele veldwegen, leidt de GR me via een brede bosweg de vallei van de Lesse in. Aan het einde van deze weg duikt plots het kasteel van Walzin op. Ik ben onder de indruk.

 

Via een spoorbrug steek ik de Lesse over! De GR begint aan een lange en langzame klim tot aan een mooi uitzichtpunt over de Lesse. Tijd om even te eten terwijl onder mij de kajaks voorbij glijden.

Na het dorpje Furfooz daalt de GR terug af naar de oever van de Lesse. Tijdens de afdaling maak ik een kleine zijstap naar een indrukwekkende put van een ondergrondse zijtak van de Lesse. Eens beneden volgt de GR een leuk smal bospad vlak naast het water. De GR blijft nu voor lange tijd de meanderende Lesse volgen tot aan Houyet. Het staat vol met wilde bloemen naast het pad. Ik herken nog het daslook van op het Krijtlandpad. Sporadisch is er een trapje en op één plek een kleine ladder.

Op een kilometer of twee voor Houyet ligt het verlaten treinstation dat hoorde bij het hoger liggende voormalige koninklijk kasteel. Ik had deze plaats graag eens verkend, maar er staan auto’s en ik hoor lawaai dus wandel ik maar verder. In Houyet zet ik m’n tentje op de plaatselijke kamping. Het is zes euro voor één nacht en ik koop er nog een jeton bij om te douchen. Echt rustgevend is het er niet want vlakbij staat een kermis met onder meer botsauto’s en de bijhorende luide muziek. Gelukkig gaat het geluidsniveau na 10 uur heel wat stiller zodat ik goed kan slapen.

Etappe 5: van Godinne naar Anseremme (25,2 km) [GR 126]

Opnieuw rij ik in de vroege ochtend van Diest naar Gembloux. Ditmaal geen problemen met gemiste overstappen: een trein brengt me rechtstreeks tot aan Godinne. Ik laat al gauw het dorpje achter me en volg de GR-tekens het bos in. Na het overwinnen en terug afdalen van de eerste hoogtelijnen kom in aan de ingang van een verlaten spoortunnel.

Deze tunnel is een restant van de voormalige spoorlijn L128 Yvoir-Ciney. Een deel van deze spoorlijn wordt vandaag de dag als museumlijn gebruik. Hier kan je door de 1175 m lang tunnel (°1906) tot aan Yvoir stappen. Ik loop een stukje de tunnel in. Hij lijkt nog in goede staat, maar waarschijnlijk komt het door m’n nieuwe job dat ik me plots zo naakt voel zonder veiligheidshelm.

Na het oversteken van het riviertje Bocq gaat de GR terug steil omhoog. Boven krijg ik een mooi zicht op de omgeving.

De GR trekt verder via het dorpje Évrehailles naar Houx. Onderweg ligt de ruïne van Poilvache op een indrukwekkende rots boven de maas. Een bezoekje is niet gratis, maar voor die €3 ga ik het niet laten. 

Na Poilvache daal ik terug af tot aan de oever van de maas. Via het Bois Wuilmotte zoekt de GR terug de hoogte op. Voorbij Awange merk ik een kleine trajectwijziging op, zonder problemen. Na enkel veldwegen passeert de GR het terrein van een steengroeve.

Ik wijk even van het pad af om een kijkje te nemen. Meer dan een gat in de grond en wat bulldozers en graafmachines valt er echter niet te zien.

Na de steengroeve leiden de wit-rode streepje me voorbij de abdij van Leffe. Het overbekende bier wordt elders gebrouwen. Na een saai stukje langs een drukke baan, klimt de GR naar boven richting de citadel van Dinant. Veel krijg ik echter niet te zien van de citadel, enkel het ronde monumentje aan de achterkant. Hier kom ik vier andere stappers tegen. Vlamingen die hun pensioentijd vullen met wandelen en zelfs al tot compostelle zijn gewandeld. Na een praatje te hebben gemaakt scheiden onze wegen even voorbij de oude telefrik want ik heb nog een trein te halen in Anseremme.

Op een uitzichtspunt werp ik nogmaals een blik achterom richting Dinant.

Het begint te regenen wanneer ik terug afdaal naar de maas aan de voet van de Rocher Bayard. Via de oever wandel ik verder naar Anseremme.

In Anseremme neem ik de trein tot Dinant, daar stap ik over op een trein naar Gembloux om ten slotte terug tot Diest te rijden. Het einde van een erg geslaagde etappe op de GR 126.

Etappe 4: Floriffoux naar Godinne (30,5 km + 7,8 km dankzij de NMBS) [GR 126]

Vroeg opstaan want vandaag vertrek ik vanuit Gembloux. Ik kom tijdig aan met de auto, kan vlot parkeren vlakbij het station, koop m’n treinticket en dan zie ik op het scherm dat m’n trein 15 minuten vertragen heeft. Daardoor mis ik in Namen tot mijn grote frustratie op een haar na m’n aansluiting naar Floreffe. Op de volgende trein is maar liefst 2 uur wachten. Leve de NMBS.

Ik besluit om niet bij de pakken neer te zitten en ga dan maar te voet vanaf het station van Namen tot in Florrifoux. Na anderhalf uur en een kleine 8 oninteressante kilometers kan ik terug aansluiten bij de GR126. Het is intussen al 10:30. De GR volgt initieel een mooi pad met zicht op de Sambervallei.  Ondanks het late uur hangt er in de verte toch nog een waas ochtendgrijs.

Bij Flawinne daal ik af en steek de Samber over. Het gaat al snel terug naar boven via een bosweg. De GR komt er niet langs, maar een weinig verder ligt het fort van Malonne.  Het fort is niet toegankelijk voor publiek. Het enige wat ik te zien krijg is de verzonken toegangsweg en  daarachter een diepe droge gracht.

De volgende kilometers tot aan het uitzichtspunt over Profondeville zijn tamelijk teleurstellen voor een GR traject ten zuiden van Samber en Maas: veel te veel asfalt en bebouwing. Af en toe is er een klein mooi stukje zoals deze velden vlakbij Cabaca

Of de vreemde rode kleur van dit veld vlakbij de ferme de l’aquisse (ik dacht eerst dat het aan m’n zonnebril lag die alles geler en warmer maakt, maar een klein beetje de kleurverzadiging van m’n camera openzetten had krak hetzelfde effect).

Uiteindelijk volgt dan toch het eerste prachtige zicht over de Maasvallei.

De afdaling is stijl met een pak wortels van omgevallen bomen. Daarna volgt de GR een rustig bospad parallel aan de hoogtelijnen. Aan het gehucht Rivière sta ik op de kade langs een stuw op de Maas. Na slechts een paar honderd meter gaat het opnieuw naar boven met een korte klim tot aan het uitzichtspunt  Les sept Meuses. Het uitzichtspunt wordt ontsier door een Brasserie voor chique volk, maar als je een hondertal meter daarvoor een wegje naar links volgt kom je aan een “springplank” voor parapente met hetzelfde mooie uitzicht.

De GR daalt terug af en steekt de Maas over aan Godinne. In het station neem ik de rechtstreekse trein naar Gembloux vanwaar ik rustig weer naar Diest kan tuffen.

Etappe 3: van Villers-la-Ville naar Floriffoux (35,6 km) [GR 126]

Na een korte nacht van slechts 4 uur slaap (dankzij het zomeruur en mijn inherente onmogelijkheid om vroeg te gaan slapen) wip ik om 05:15 uit bed, klaar voor een nieuwe wandeldag! Om zes uur vertrek ik met de auto naar het station van Ottignies. Ik parkeer in de buurt en neem de trein van 07:22 tot Villers-la-Ville. Van daar is het nog een kort stukje tot de abdijruïnes waar ik opnieuw aanpik met de GR tekens.

Ik verlaat de abdij via de Naamse poort op een kasseiweg . De GR duikt al gauw een stil bos in. Even verder kom ik oog in oog te staan met twee reeën.

Een hond blaft in de verte en ze springen er vandoor. Het blijft me verbazen hoe snel die dieren door het struikgewas kunnen sprinten. Weldra verlaat de GR de bosrand om de volgende kilometers door een golvend akkerland te trekken. Er zijn nogal wat fazanten op stap in de velden vandaag. Via het traject van een ter ziele gegane stoomtram, kom ik bij het gehucht Gentinnes met vlak voor mij een kapel uit de jaren zestig die de missionarissen vermoord tijdens de onafhankelijkheid van Congo herdenkt. Niet echt mijn smaak qua architectuur. Na drie loslopende honden te trotseren waarvan een zelfs in m’n fototas poogt te snuffelen, laat ik Gentinnes stilaan achter mij. Ik passseer nog enkele huizen waarbij me opvalt dat ik nog steeds in Wallifornia zit: een elektrische auto van Tesla staat op een oprit ‘bij te tanken’  en ik zie voor het eerst een robotgrasmachine aan het werk. De asfaltweg wordt gelukkig weer veldweg en zo kom ik bij de ferme du Bois.

De GR trekt opnieuw de nog kale geploegde velden in. Het perfecte onderwerp voor een “landscape”

Ja hoor, dit is kunst. Kijk maar naar de seascapes van Hiroshi Sugimoto (zie bv.  hier en hier  (btw, nee dit is geen grap)). Het leuke aan zo’n landschap zijn de vergezichten die je krijgt. Dit is bijvoorbeeld een zicht op een kerkje dat ergens in de buurt van Sombreffe staat.

De GR dwarst een kaarsrechte oude romeinse weg en loopt een klein windmolenpark in. De slagschaduw van de wieken intrigeert me. Afhankelijk van waar je staat komt  de schaduw traag op je af om dan plots met snelle slag te maken waarna het spelletje opnieuw kan beginnen. Na de laatste windmolen dwars ik de voormalige spoorlijn Gembloux-Fleurus (nu een RAVeL). Even verder steek ik de N29 over en kom terecht op het circuit van een lokale wandelclub. In Wallonië zeg je tegen iedereen die je tegenkomt bonjour, ook tegen joggers of fietsers. Over de volgende 2,5 km tot net voorbij het dorpje Bothey mag ik dan ook om de twee voet oefenen op mijn “Bonjour!” en aan één wandelaar uitleggen dat hij niet de verkeerde richting uitgaat, maar dat ik een andere wandelroute volg. Na Bothey wordt het terug rustiger. Ik eet een appel onder een boom langs een veld en ga dan verder naar het gehucht Balâtre. Maar wat zie ik daar in het beekje langs de weg…

Afgaande op de grootte en de achterkant van het beest dacht ik eerst aan een bever, maar het is muskusrat. Zodra het dier me opmerkt zwemt het er vandoor.

Ik stap Balâtre binnen en wanneer ik net een smal steegje insla, overkomt me de meest memorabele scene van deze dag en misschien wel van deze GR. Een man met kruiwagen blokkeert het steegje. Hij heeft een witte brandweerhelm op en loshangende jas. In de kruiwagen ligt een hoop gelijkaardige oude brandweerhelmen met daartussen twee plastieken zakjes wortels. Aan de handvaten van de kruiwagen hangt aan elke kant nog een plastieke zakje met één of twee ajuinen. De man is duidelijk naar iets op zoek dat hij heeft verloren op de grond. Plots raapt hij een ajuin op, stopt hem in één van de zakjes en merkt mij op. Na een korte uitleg dat hij zijn ajuinen bijna kwijt was sleept hij zo’n kruiwagen weer verder en weg is hij. Zo’n prachtig surreëel moment, ik wou dat ik het op foto had.

Nog steeds onder de indruk verlaat ik het dorpje en steek de snelweg E42 over. Ik krijg een eerste zicht op de vallei van de Samber in de verte.  Ik daal een eerste keer af tot aan de molen van Goyet (die ik echter niet heb gezien). Een 500m verder ligt de grot van de man van Spy. Deze historische plek wil wel gezien hebben dus maak ik even een ommetje. De weg er naar toe is mooi, maar zoveel grot is er niet te zien. Ik had nochtans m’n hoofdlamp al klaar. Dan maar verder heuvel op en heuvel af tot vlakbij het dorpje Soye.

Normaal was het plan om van hier naar het station van Franière te wandelen, maar er is nog net tijd genoeg om nog een klein stukje verder te wandelen naar Floriffoux. Daar haak ik af en om 17:02 neem ik in het station van Floreffe de trein via een overstap in Namen tot Ottignies (17:45) waar m’n auto nog steeds op me staat te wachten. Nog een uurtje rustig cruisen en ik ben weer thuis.

Etappe 2: van La Hulpe naar Villers-la-Ville (23,3 km) [GR 126]

Rond 08:00 parkeer ik mijn spiksplinternieuwe eerste auto aan het station van Ottignies. Daar neem ik trein van 08:24 richting La Hulpe. Het is nog pikdonker wanneer ik het station van La Hulpe verlaat. Ik wandel door de donkere straten richting het Solvaypark. M'n enige metgezel is een mysterieus, groen oplichtend heerschap: Mr. Folon.

Wanneer ik aan het park kom, begint het te schemeren en eenmaal terug aan de GR tekens komt de zon op. Van een perfecte timing gesproken. De GR duikt meteen een bosweg in. Langs de omwalling van het domein Argenteuil (waar we niets van te zien krijgen) steekt de GR het beekje Argentine over. Na dit kleine stukje kunnen de volgende kilometers me echter minder bekoren. Dit is typisch “Wallifornia”: villawijkjes, zwembaden, SUV's en hier en daar een Jaguar. Ook veel bebouwing en asfalt onder te voeten. Vanaf het dorpje Ohain wordt het traject mooier. Via een erg modderige veldweg gaat het de heuvel op, om aan de andere kant af te dalen in de vallei van de Lasne. Na het oversteken van dit riviertje, gaat het meteen weer omhoog met een mooi uitzicht over de vallei.

De GR trekt nu het bos in. Na enkele holle boswegen trekt het landschap open met een weids zicht over lege velden.

Ik hou van dit soort lege landschappen, maar niet iedereen is fan. Via kronkelende veldwegen voert de GR me richting Bousval.

In Bousval steek ik de Dijle (of La Dyle) over aan de oude spoorweglijn 141, nu onderdeel van de RAVeL. De GR-tekens leiden me terug een heuvel over tot aan de kapel “Tri-au-Chêne”. Er staat een bank; tijd om wat te eten.

Na deze kapel volgt er nog één doorsteek door het bos en dan komen de ruïnes van de Abdij van Villers in zicht. Via de kortfilm “Dood van een schaduw” had ik al gehoord van deze plek, maar nu dus in real life. Ik breng een bezoekje aan een studententarief van €5. Ik heb immers nog wat tijd voor ik de trein moet halen in Villers-la-Ville, anderhalve kilometer verder.

De trein voert me in een oogwenk terug naar het station van Ottignies. Vanuit de trein heb je nog het mooiste zicht op de abdij van Villers.