zondag 9 april 2017

Etappe 12: van De Panne naar Nieuwpoort (20,8 km) [GR 5A]

Het voordeel van slecht slapen is dat je vroeg kan opstaan om te gaan wandelen. Ik spring 's morgens vroeg in de auto en rij richting Nieuwpoort. Het is nog fris (3°C) en de velden langsheen de Vlaamse snelwegen zijn met nevelslierten bedekt. Ik kan vlot en gratis parkeren vlakbij de halte "Nieuwpoort - stad" en neem er de kuststram van 07:50 richting "De Panne - kerk". Op de tram zitten twee kerels te slapen na een nachtje doorzakken. Wanneer ze bijna aan hun halte zijn, schud de ene de andere met veel moeite wakker waarop deze laatste fijn begint over te geven op de tram net voor ze uitstappen. Ik schuif een wagon door want ik kom hier voor de verse zeelucht... Na ~40 minuten zet de kusttram me af in de Panne. Het stuk GR 5A tussen Adinkerke en het knooppunt met de GR120 deed ik in 2014 al als aanlooproute dus dat sla ik vandaag over. Het is even zoeken naar de wandelboom (GSM vergeten, dus geen gps), maar even later sta ik op het uitkijkplatform vlakbij met uitzicht richting de Franse grens.


Vanaf de wandelboom volg ik de gekende wit-rode streepjes. Het is extra goed uitkijken vandaag, want er zijn intussen wel wat wijzigingen op de route in mijn topogids uit 2003.De GR snijdt meteen het eerste van een ketting natuurgebiedjes tot Nieuwpoort aan. De lente is duidelijk merkbaar.


Na het Calmeynebos en het Oosthoek natuurgebied, moet ik toch even door een villa wijk. Een nieuwbouw van pompeuze namaak Cottage-stijlwoningen wordt aangeprezen met woorden als authenticiteit en traditie. Laat ik maar snel verder stappen naar het volgende duingebied. Vanuit natuurgebied de Noordduinen krijg ik een zicht op de Zuid-Abdijmolen.


Ik ploeter verder door het mulle zand en bedwing De Hoge Blekker, met zijn 33 meter de hoogste duin van de Belgische kust. Boven krijg ik een mooi zicht op het gelijknamige duingebied.


Ik trek verder door het duinlandschap en zie tot mijn verbazing enkele pony's met de neus in het zand de duinen afsporen. Blijkbaar gebruikt men hier geen Galloway's maar Pony's voor  natuurlijke begrazing.


Na enkele druk befietste wegen, kiest de GR opnieuw een ruiterpad. Het is woelen in het mulle zand om vooruit te komen. Achter de laatste duinheuvel rijst plots een grote bunker op.


Bij nadere inspectie, blijkt het te gaan om een moderne kerk uit begin de jaren vijftig. In de plaatsduinen zet ik me even neer in de schaduw om te eten. Het kwik is immers fors gestegen tot boven de 20°C met al dat zand voelt het nog wat heter. Ik ploeter voort door het zand. De GR keert stilaan richting zee.


Ik zie opmerkelijk veel zandloopkevers op dit laatste stuk.


Ik steek de baan van de kusttram over en beklim de volgende duinrug. Boven zie ik, ruik ik en voel ik plots de frisse wind van de zee. Wat een verschil met de warme duinen. Ik volg de waterlijn richting de monding van de Ijzer met zicht op onze "prachtige" Belgische kustlijn.


 Aan de Ijzermonding is het een druk komen en gaan van (zeil)schepen.


Ik volg verder de GR over het drukke wandelpad naast de ijzer tot aan de Vismijn. Daar haak ik af en om 15:30 rij ik voor de drukte vlot terug naar huis.

zaterdag 11 februari 2017

Etappe 4: van Ternell naar de Botrange (11,9 +14 km) [GR 573]

Het is vroeg opstaan vandaag voor deze koninginnenetappe door de hoge Venen. Na wat onderhandelen met Rien, die niets gewend is als het op vroeg opstaan aankomt, besluiten we om 07:00 te vertrekken in Leuven. Zelf vertrek ik om 06:00 uit Ekeren om dan via Leuven tot in Ternell te rijden. Rien doet onderweg nog even zijn ogen toe voor een schoonheidsslaapje (niet dat er nog veel te redden valt, maar dat terzijde) en komt uitgerust aan bij de lege besneeuwde parking aan Ternell. Goed ingepakt starten we de afdaling terug naar de Helle.


De GR volgt een brede bosweg parallel aan het riviertje.  De temperaturen die dan eens boven en dan weer onder het vriespunt schommelen hebben enkele mooie ijspegels gemaakt.


Aan een picknickplaats verlaat de GR de brede bosweg voor een wat avontuurlijker pad. We steken de Helle over en komen in het gebied "Bongard" (naar het Duitse "Baumgarten), een prachtig stukje natuur met drassig golvend veen, enkel vrijstaande bomen en .... mijn favoriet type pad. Hier kom ik zeker nog eens terug.


De Helle is nog steeds onze leidraad.


Het pad is echter zeer zompig en niet altijd even duidelijk te volgen. De bovenlaag is bedekt door een dun laagje sneeuw en ijs, maar daaronder is het nog steeds diepe modder. Mijn linkervoet maakt al meteen kennis met het veen tot boven m'n enkel.


We sukkelen voort, vaak van graszode naar graszode. Als er dan een stukje knuppelpad is, mondt het vaak uit op een diepe plas zodat we toch weer rond moeten gaan. Het blijft wel een zeer mooi pad.


Stilaan wordt het pad beter begaanbaar en krijgen we aan de noordkant een eerst zicht op een leeg stuk afgebrand hoge venen.


Aan een splitsing volgen we jammer genoeg niet het knuppelpad (dat is zeker nog voor een andere keer), maar volgt de GR enkel brede grasbermen op de grens tussen bos en veen.  


We krijgen een uitgestrekt zicht op de sombere, lege, ruwe maar oh zo mooie hoge venen.


Nog een laatste vallei overwinnen en dan bereiken we het hoogste punt van België bij de Signal de Botrange.


We zetten ons neer op het uitzichtplateau voor onze boterhammen. Het is inmiddels ver over de middag. Het stuk moeilijk begaanbaar pad langs de Helle heeft zijn tijd in beslag genomen. De pijnlijke arm van Rien speelde de laatste kilometers weer op. Hij moet jammer genoeg hier stoppen en neemt de bus van aan de Botrange terug naar Eupen. Ik wil niet opgeven, maar zal niet mogen treuzelen om nog voor het donker terug aan de auto te zijn. Via een traject dwars door het Veen uitgestippeld op mijn kersverse wandelkaart van dit gebied, wandel ik terug richting Ternell. Het traject begint met mijn favoriete type pad...


maar een paar honderd meter voorbij een oude Pruisische grenspaal sla ik af op een wederom erg drassig pad. Op de graspollen stappen is de truck om niet weg te zakken.


De leegheid en stilte zijn indrukwekkend. Er staat geen wind en het enige dat je hoort is af en toe een vliegtuig, verder is het muisstil zoals ik al lang niet meer heb gehoord. Wauw! 


Het pad is niet altijd even duidelijk te volgen dus ik ben toch wat opgelucht wanneer ik aan de rand van het veen kom en nog steeds op het juiste pad zit. Ik volg de rand Noordwaarts over opnieuw een prachtig pad. De eerste beek moet ik nog overspringen, over de volgende staat een schilderachtige houten brug.


Wat verder daal ik terug af richtig de Helle en neem na het oversteken een lange brede bosweg terug naar Ternell. Onderweg begint het hevig te sneeuwen. Een half uur voor zonsondergang bereik ik mijn auto na één van de prachtigste wandelingen tot nu toe.

zondag 15 januari 2017

Etappe 3: van Eupen naar Ternell (10+12 km) [GR 573]

Zo vaak krijg je de kans niet in België om te wandelen door een besneeuwd landschap. De agenda was dan ook snel vrijgemaakt en Rien was meteen bereid om mee te gaan op een dagtocht vanuit Eupen. Behalve het eerste stuk tot aan de oprit van de autosnelweg, lagen de wegen er goed bij zodat ik veilig aan het station van Eupen raak waar ik Rien oppik. We parkeren aan het zwembad van Eupen en dan vertrekken we goed ingepakt op weg. De GR-tekens leiden ons naar de oever van de Vesder tot aan de samenvloeiing met de Helle (a.k.a. Hoënge a.k.a.  Hill) die onze nieuwe leidraad wordt. Via een asfelweg parallel aan de Helle verlaten we de Eupense bebouwing.
 

De GR trekt het woud en via een brede bosweg bereiken we de Pont Guerrier of Schwarze Brücke.
 

Na het oversteken van dit brugje wordt de weg smaller en de sneeuw dieper. Ik keer even op mijn stappen terug omdat we door de sneeuw een kort stukje GR hebben gemist omdat sneeuw de tekens bedekte. Even later wordt het pad terug iets breder..


en moet er een beekje overwonnen worden.


We hadden deze ochtend nog geen levende ziel gezien tot we deze mountainbiker tegenkwamen. De eerste ploegt met zijn brede banden een pad vrij voor de tweede.


We laten ons door het adembenemende sneeuwlandschap leiden door de rood-witte tekens.



Wat later bereiken we de Barrage de la Helle. Met behulp van dit stuwdam en een 1,2 km-lange tunnel, wordt een deel van het water van de Helle afgeleid naar de Getzbach en zo naar het stuwmeer van Eupen Na al dat geploeter door de sneeuw moet Rien even rusten.


Genoeg gerust! We moeten weer verder. Wat volgt is een zeer mooie stukje GR op smalle paadjes dicht bij de rivier.



In de buurt van Ternell, eten we onze boterhammen op op een besneeuwde bank. Daarna haken we af van de GR573 om via de Getzbach en de Wesertalsperre terug naar de auto te wandelen. In Ternell is een langlaufverhuurstation en even komen we in een grote drukte terecht.


Gelukkig zijn slecht een kilometer of twee verder de meeste dagjestoeristen weg en keert de rust van het winterlandschap terug. We zien nog een dubbelganger van Rien (zoek de 7 verschillen) ...


... en daarna steken we het riviertje van Getzbach over dat we verder stroomafwaarts volgen.


Wat later staan we aan de andere kant van de tunnel tussen de Helle en de Getzbach waar Rien zich nogmaals kan uitleven met sneeuwballen.


 Wat verder krijgen we een eerste zicht op het stuwmeer van Eupen en de Vesderstuwdam.


Het laatste stukje tot aan het dam is wat saaier dan de rest van de tocht, maar worden wel beloond met een uitzicht op het meer.


De laatste kilometers van deze sneeuwwandeling naderen. Om zuiver wetenschappenlijke redenen steken we even wat prikkeldraad over naar een besneeuwd hellend veld. Ik wil testen of ik van mezelf een sneeuwbal kan maken die puur door de zwaartekracht blijft rollen (en Rien moet me dan maar stoppen). De eerste poging is alvast weinig succesvol.

video

Ik probeer nog een tweede en een derde keer, maar meer dan een gevoel van duizeligheid en sneeuw  in mijn jas, levert het niet op. Door al het gespeel in de sneeuw, verloopt het laatste uur van de wandeling in het donker. We komen terug aan de auto en na Rien terug af te zetten aan het station, rij ik terug naar Diest. Dit was een topdag.

zondag 30 oktober 2016

Etappe 2: van Pepinster naar Eupen (28,1 km) [GR 573]

In het donker parkeer ik mijn auto aan het station van Angleur net buiten Luik. Het is mistig, winderig en fris op het perron bij het begin van wat één van de laatste mooie herfstdagen van dit jaar beloofd te worden. In Pepinster stap ik van de trein en vind algauw de correct wit-rode streepjes richting Eupen. Mist, bos en, vooral, stilte, net wat ik nodig had. Ik volg een breed bospad. De nevel beperkt het uitzicht. Na een 3-tal kilometer breekt de zon voor het eerst door de ochtendmist.


De GR verlaat het bos, steekt de E42 over en trekt onder Verviers door. Hoewel de padmakers hun best hebben gedaan, vind ik het tot aan Sècheval toch maar een saaier stuk. Gelukkig volgt daarna tot in de buurt van Eupen één van de mooiste stukken die ik dit jaar gewandeld heb. Na een lichte klim verandert asfalt weer in bosweg. Ik doorkruis het bos op de rand van en in een holle weg tot aan enkele weides. De zon schijnt intussen vollop.


Niet veel verder trekt de GR opnieuw het bos in. Aan een kruispunt eet ik m'n boterhammen. Vlakbij herdenkt een oud kruis uit 1753 een jonge man, Nicolas Bohet die hier in februari van dat jaar dood teruggevonden werd. Spooky.


De GR bocht in 90° richting Limbourg. Ik verlies bijna mijn evenwicht bij de afdaling om een klein beekje over te steken. Na het bos gaat het via enkele draaihekjes recht door de wei tot aan Hèvremont. Op een rotsig pad win ik terug wat hoogte en ik krijg een mooie zicht op de streek achter mij, inclusief het viaduct dat gebouwd werd om water vanaf het stuwmeer van Gileppe tot aan de wolindustrie van Verviers te brengen.


Ik stap verder tot in de buurt van Limbourg. Bij nader inzien had ik hier beter een kleine omweg gemaakt om het centrum van dit historische dorpje beter te bekijken, maar ik daal af richting Goé en krijg als troostprijs een mooi zicht op het kerkje van Limbourg.


De zon blijft maar schijnen op deze prachtige herfstdag.


Van hier tot Eupen trekt de GR regelmatig via draaipoortjes dwars door de velden. Wat een heerlijk vrij gevoel!


Veld na veld wordt doorgestoken en uiteindelijk kom ik aan in het mij weinig bekende Eupen. Ik noteer alvast de groen-gemarkeerde "Le chemin des echaliers" als lokale wandeling waarvoor ik ooit eens moet terugkomen.


Ik haak af van de GR, de hoge venen zijn voor later, en ben nog net op tijd voor de trein die me na overstap in Luik terug afzet in Angleur. Einde van een prachtige wandeling op een prachtige herfstdag.

dinsdag 4 oktober 2016

Etappe 11: van St.-Jan-Ter-Biezen naar Adinkerke (42,9 km) [GR 5A Zuid]

Afgelopen vrijdag is mijn vader overleden. Het begon allemaal toen ik op 16 augustus 2014 werd opgebeld door mijn zus toen ik al lag te slapen in mijn tentje op een camping in Malo-les-Bains langs de GR 120 Littoral. Ze bracht het nieuws dat vake een zware epilepsie-aanval had gehad op reis in Frankrijk en ter plaatse was opgenomen in het ziekenhuis. Eens gerepatrieerd en na allerlei onderzoeken bleek het om een hersentumor te gaan. Een experimentele behandeling leek vruchten af te werpen totdat er begin dit jaar een verslechtering van zijn toestand was. De artsen van het universitair ziekenhuis probeerden eerst nog een andere behandeling, maar deze sloeg niet aan. In januari werd de behandeling stop gezet en werd de ziekte palliatief verklaard. Na een lange weg is hij thuis overleden in het bijzijn van de familie. Tot zover deze lange uitleg waarom ik nood had aan een stevige wandeling.

Het laatste stukje van de GR 5A zuid stond al lang op mijn to walk lijstje. Door de +40 km afstand en de lange reistijd, was het eerste idee om dit in twee stukken te doen en ergens mijn tentje op te slaan. Ik vond echter niet meteen een camping en zo is deze etappe lang blijven liggen. Vandaag waag ik het in één trek tussen de stations van Poperinge en Adinkerke. Met het stuk van Poperinge tot aan de GR erbij, is dit een 47 km wandelen. Een uitdaging, maar door vroeg te vertrekken en dankzij de vlakke paden zou dit tussen zonsopgang en zonsondergang moeten lukken. Ik sta op om 04:50 en rij naar het station van Antwerpen-Berchem. Ik parkeer de auto op de brug over de autoweg en verifieer nogmaals dat ik buiten de betalende zone sta zodat ik niet hetzelfde voorheb als bij de laatste tocht op deze GR. De trein van 05:43 zet me rechtstreeks af in Poperinge om 07:50. Van het station wandel ik door de schoolse drukte in het centrum en daarna via de N308 tot aan de eerste wit-rode streepjes. De GR trekt meteen de velden in. De wind moet nog aan kracht winnen. Ik wandel over grijze stille landweggetjes tot aan Proven. In Proven merk ik dat er iets niet klopt met de afstandentabel in de topogids (uitgave 2003). Volgens mij zijn de afstanden tussen referentiepunten 14-15 en 15-16 omgewisseld. Dat betekent 2,6 km extra, maar op de vlakke wegen gaat het gelukkig goed vooruit. Ik vervolg mijn weg langs een beekje en opnieuw een landweg. In de velden is men druk bezig met de bloemkooloogst.


Wat verder doen de koeien zich te goed aan een baal hooi.


In het grensdorpje Haringen maak ik kennis met Karel de Blauwer. Via de kerk kom ik op een mooi natuurpad.


Vanaf Roesbrugge pikt de GR 5A een tijd aan met de ijzer. Geen oorlogsgraven of monumenten hier: dit stuk lag tijdens WO I steeds achter de frontlinie. De ijzer dankt zijn naambekendheid aan het front tussen Diksmuide en Nieuwpoort. Ik volg het jaagpad met achter mij de kerk van Roesbrugge, links van mijn de mooi gelegen kerk van Beveren-aan-de-Ijzer en voor mij de Broekmolen.


Aan de klapbrug richting Stavele hou ik even halt om te eten en van sokken te wisselen. De GR 5A keert de Ijzer de rug toe en leidt me via opnieuw enkele ge-asfalteerde landwegen tot aan het mooie plekje aan de kerk van Gijverinkhove. Wat verder volgt eindelijk nog eens een mooi onverhard stukje veldweg.

Aan een huis met opschrift "In de Dode Mannen" volg ik de asfalten landwegen die ik deel met tractoren en andere landbouwvoertuigen tot aan Houtem.


Aan de oude pastorie vlakbij de kerk van Houtem, leert een infobord me dat hier het hoofdkwartier was van het Belgische leger tussen '14 en '18. Weer iets bijgeleerd vandaag. Na Houtem steekt de GR 5A de Bergenvaart en de ringslot over. Een rij populieren lijkt over elkaar heen te rollen van het lachen door de wind. De GR kiest voor een weg pal op de Frans-Belgische grens doorheen de laaggelegen Moeren. Dit is het klassieke beeld dat ik altijd van West-Vlaanderen had. Een grote saaie pannekoekplatte leegte van velden met hier en daar een boerderij.


Boerderij het Moerhof markeerd het einde van het stuk door de Moeren. Het GR-traject is vanaf hier tot Adinkerke ingrijpend gewijzigd. In plaats van de E40 te volgen, steekt de GR even de grens over om wat extra internationale uitstraling aan deze etappe te geven en volgt dat de rand van het domein Cabourg. Ik zie enkele bunkers liggen van het voormalige "Stützpunkt Oostende-West-049". Na het oversteken van een kanaal kom ik bij het station De Panne - Adinkerke. Het is gelukt! Het is nu 18:30 dus ben ik nog ruim op tijd voor de trein van 18:52 die me via overstap in Gent om 21:17 afzet in Antwerpen-Berchem. Ik merk op de trein dat ik nog wel wat wandelingen ga kunnen gebruiken.