zondag 24 juli 2016

Etappe 6: van Groenendaal naar Kortenberg (33,4 km) [Streek-GR Groene gordel]

Alweer de laatste etappe van deze streek-GR en de laatste lange wandeling in Rien's fysieke en mijn mentale voorbereiding van de dodentocht. We vertrekken vanaf het station Groenendaal en volgen de eerste kilometers de rand van het zoniënwoud.


Na Jezus-Eik trekt de streek-GR het bos in om daar de GR-512 te ontmoeten. Dit traject verkende ik eerder al. Omdat ik nog niet veel foto's heb genomen vandaag, neem ik maar een bloempje voor de lens.


Bij de 'Koninklijke wandeling' trekt het bos wat open en verandert in iets tussenin een park en een bos.


Rien is nog steeds in vorm.


In Tervuren eten we lekker bij een Italiaan die Rien van te voren heeft gereserveerd. Dat mag al eens als je je eerste streek-GR voltooid. Deze wandeling heb ik het woord 'pannekoeken' daardoor eveneens niet hoeven horen zodat de mentale uitdaging toch minder zwaar was dan de vorige 5 etappes. We wandelen verder door heen het park van Tervuren, ditmaal overlapt het traject met de Streek-GR Dijleland. Na een stukje langs de Voer volgt de streek-GR Groen Gordel terug zijn eigen traject. Het landschap is intussen veranderd in een open golvend veldenlandschap.


 Geen koppeltjes hier.


De omgeving brengt me enkele herinneringen uit 2006 naar boven. We leggen de laatste kilometers af in een stevig tempo om tijdig de trein in Kortenberg te halen.


Dat lukt ruimschoots en we moeten zelfs nog even wachten op het perron. Voila, deze streek-GR zit erop! Proficiat aan mijn wandelcompagnon Rien voor het voltooien van je eerste GR en hartelijk bedankt voor de 147 km aangenaam gezelschap en positivisme!

zondag 17 juli 2016

Etappe 5: van Halle naar Groenendaal (21,7 km) [Streek-GR Groene gordel]

Vandaag terug met Rien op stap voor de voorlaatste etappe van deze streek-GR. We stappen uit in het station van Halle en lopen aan het eerste GR-teken al de foute kant uit. Als je met twee wandelt loop je precies vaker fout dan alleen. Eens het juiste pad opgepikt, verlaten we al snel de laatste straten van Halle voor een klein stukje groen.


Het is een beetje een pechdag vandaag: ik raak onderweg m'n zakmes kwijt en de batterij van m'n fototoestel blijkt leeg, maar gelukkig is er dan nog de slimme telefoon die alles kan (maar niets echt goed).

Op weg naar Dworp volgt de GR een mooi pad naast de Steenputbeek. Wat verderop is dit pad echter afgesloten wegens "vallende takken".


Gezien het windstil is en ik graag het originele pad volg, stel ik voor om via de prikkeldraad van de wei rond het hek te gaan. Rien is niet meteen gewonnen voor dit idee. In het kader van zijn werk (Rien werkt bij een bank, red.) zal hij waarschijnlijk meer dan vertrouwd zijn met grijze zones en achterpoortjes, maar zo openlijk de regels overtreden zonder omweg via een postbusbedrijf voelt nog wat onwennig. Of misschien is het gewoon zijn panische angst voor prikkeldraad. Na wat peptalk is Rien toch te overtuigen. Zonder problemen raken we rond de omheining en bereiken we het andere uiteinde van het pad waar opnieuw een hek staat. Rien riskeert liever een natte broek dan nogmaals onder de prikkeldraad door te gaan. Met ware doodsverachting springt hij over de wilde stroming.

video


Na het overwinnen van deze Barrière bereiken we het gemeentehuis van Dworp. Rien gaat even de plaatstelijke patisserie binnen om terug op krachten te komen. Opnieuw neemt de GR een beek als leiddraad. Rien checkt even op zeldzame waterpokemons.


Via het water bereiken we de papiermolen van Herisem. Één van de mooiste plekjes langs dit stuk GR.


Even verder eten we in het veld onze boterhammen op en gaan dan weer verder. Ik glip even de "boiler room" van een leegstaand fabrieksgebouw langs de weg binnen.


Wat verder bereiken we de kerk van Alsemberg met zijn monumentale trap.


Na enkele minder interessante wegen bereiken we het zoniënwoud. We wandelen naar de Ganzenpootvijver.


Wat verder ligt het station van Groenendaal waar we net de trein missen. Dan maar een geocache doen in de buurt en even wachten op het perron. De volgende trein brengt ons terug naar Leuven.

zondag 3 juli 2016

Etappe 8: van Beauraing naar Gedinne (22,8 km) [GR 126]

Het is al twee jaar geleden dat ik de laatste etappe liep op deze GR. Wegens enkele recente gebeurtenissen had ik echter nood aan een boswandeling om wat te bezinnen en daarom viel de keuze op dit traject. Ik rij 's ochtendsvroeg van Diest naar het station van Beauraing. Van daar is het nog een stukje wandelen tot waar ik net buiten Beauraing de GR-tekens terug kan oppikken. Het eerste stuk is meteen avontuurlijk, met een passage door een wei met koeien en een schrikdraad die ik met behulp van m'n topogids naar beneden duw om er over te stappen. Daarna wint de GR enkele hoogtelijnen en kijk ik nog een laatste keer achteruit naar de Famenne depressie.


Het eerste stukje bos is meteen een erg modderig stukje. De dichte begroeiing naast het pad maakt dat ik niet veel andere keus heb dan er door te ploeteren.


Alvorens het wijde Ardense bos in te trekken, gaat de GR nog langs een dorpje met wei vol van mijn coole soortgenoten.


Via een brede landweg trek ik het bos in.


De GR volgt een reeks lange en brede boswegen waar geen levende ziel te bespeuren is tot aan Vencimont. Ik zie nog een mooie vlinder.


In Vencimont is een soort markt aan de gang met kraampjes streekproducten en een fanfare. Ik wandel verder lang het riviertje La Houille, een drukker bewandeld pad. Op een steen naast het water eet ik m'n boterhammen op. De GR steekt de Houille twee maal over via een brugje.


Ik neem de tijd om vlakbij een oude geocache te doen die ik echter via de verkeerde weg benader met onnodig geklauter tot gevolg, maar ik vind hem wel. Daarna vervolg ik mijn weg lang een rots genaamd "Tête du chien". 


Eens uit het bos heb ik een mooi zicht op het kleine dal van de Houille.


Ik blijf het riviertje volgen tot in het centrum van Gedinne. Hier haak ik af van de GR voor vandaag. Via een lange hete asfaltweg bereik ik het station van Gedinne zo'n 3 km verder. Van hieruit is het nog een 2,5 km tot de oudste geocache van België, GC40, op de mooie coördinaten  N50° 00.000' E005° 00.000'. Dat kan ik niet laten liggen! Na deze extra kilometers is het eindelijk de tijd om de trein terug naar Beauraing te nemen en dan de auto terug naar huis.

dinsdag 17 mei 2016

Etappe 4: van Ternat naar Halle (33,0 km) [Streek-GR Groene gordel]

Vandaag een langere etappe op de Streek-GR Groene gordel als fysieke voorbereiding (voor Rien) en mentale voorbereiding (voor mij) op de dodentocht. We nemen vanuit Leuven via Brussel de trein naar Ternat en sluiten algauw aan bij de gekende geel-rode tekens. Het traject volgt enkele mooie veldwegen...

... goed begroeid dankzij de rijkelijke voorjaarsregens.


De streek-GR valt samen met de GR512 vanaf Sint-Martens-Lennik tot een kleine 3 kilometer voor Halle. Dit stuk wandelde ik reeds 4 jaar geleden in 2012, zij het in de andere richting. Geen zonde om dit mooi stuk GR512 te herwandelen. Het boerenpaard op de markt van Sint-Martens-Lennik is nog niet gaan lopen.


Op een bank langs de voormalige buurtspoorweg die de twee Lenniks met elkaar verbind, verorberen we ons middagmaal. De GR verlaat de bebouwing via een kerkwegel en trekt terug het veld in.


We komen voorbij het bekende kasteel van Gaasbeek. Toch wel wat toeristen hier op deze mooie dag. Na een toer rond het kasteel gaan we verder. Zonder pannenkoeken.


Bij Sint-Laureins-Berchem neemt de streek-GR even een andere weg dan de GR512 en lopen we langs het kerkje van Oudenaken.


In Sint-Pieters-Leeuw ontdek ik nog een nieuw stukje langs het kasteel Coloma en een schuttersgilde.


Van ver zien we de indrukwekkend hoge VRT zendmast staan. 


In de schaduw van deze betonnen toren ligt het gehucht Mekingen waar we een stop houden in het oude dorpscafé "In de oude smis" om wat bij te tanken.


Nog enkele warme grindwegen...


... en we komen aan in Halle.


Ondanks een grotendeels herbruikt traject van de GR512 toch enkele nieuwe plaatsen ontdekt. Einde van een geslaagde etappe. Nu die verdachte man met het vissershoedje nog afschudden aan Leuven.

zondag 13 maart 2016

Etappe 3: van Mollem naar Ternat (16,4 km) [Streek-GR Groene Gordel]

Geen betere remedie om een zeer beperkte nachtrust te verteren, dan een goede wandeling (met daarna een goede nachtrust). Voor deze korte etappe vertrekken Rien en ik pas na de middag, nadat de trein van Leuven via overstap in Brussel ons terug heeft afgezet bij het station van Mollem. We pikken terug aan bij de rood-witte tekens die meteen een veldweg inslaan. Onderweg zien we een ree het veld oversteken en is er een niet-aangelijnde hond die per se weer tegen mij goeiedag moet komen zeggen terwijl Rien weer strijk gaat. We picknicken op een bank in de zon terwijl er enkele cowboys voorbijkomen (let ook op Rien’s coole hoedje).


Na het gehucht Mazenzele, wandelen we door het Kravaalbos. Nog geen bloementapijt hier, maar al wel enkele sneeuwklokjes in de berm. Het is even behelpen op een modderig stukje.


Via een mooie stijgende veldweg verlaten we het bos.


Na enkele veldwegen, komen we dichtbij het kasteel Nieuwermolen. De kasteelheer inspecteert de veldweggetjes van zijn domein vanuit zijn auto. Via een kleine stukje bos en een veld met eenzame ruiter, bereiken we een asfaltweg over de E-40.


Na een tunnel onder de spoorweg, staan we aan de kerk van Ternat. Van hieruit is het nog een klein stukje tot aan het station, waar we perfect getimed de trein via Brussel terug naar Leuven nemen.

vrijdag 11 maart 2016

Etappe 7: van Farciennes naar Franière (23,3 km) [GR 412]

Vandaag geef ik mezelf een cadeau voor mijn 30-ste verjaardag van vorige maandag: een dagje vrijaf tijdens het eerste lenteweer in combinatie met een mooie GR-wandeling. Als je al tot zo ver bent geraakt, heb je dat wel verdiend, vind ik. Hopelijk komen er nog wat mooie wandeljaren bij.

Ik sta al vroeg op en parkeer de auto aan het station van Franière. Daar neem ik de trein die me in een wip en een gauw tot het station van Farciennes brengt. Nog even een paar straten afwandelen, en ik pik terug aan bij de GR 412. De rood-witte streepjes leiden me naar het gehucht Roton waarvan de skyline gedomineerd wordt door een vierkante mijntoren. In september 1984 was dit de laatste mijn die sloot in het Waalse steenkoolbekken .


De GR doorkruist de oude mijnterreinen. Ik wandel voorbij een verlaten mijngebouwtje. Bij een uitzichtpunt, werp ik een blik achterom in het mistige Waalse mijnverleden.


Er volgen enkele veldwegen boven op het plateau en dan plots een routewijziging. Opnieuw ben ik vooraf vergeten om na te kijken of er routewijzigingen zijn. Ik volg de tekens die tot mijn enorme teleurstelling via een saai en volledig bebouwd traject een heel stuk GR-afsnijden. Dit maak de tocht uiteindelijk 2,7 km korter. Uiteindelijk verlaat de GR het asfalt, al moet ik eerst voorbij de poortwachter geraken. 


Na doorsteek van de weide, volgt een klein mooi stukje bos. Daarna volg ik de weg langsheen een mooi terril en een druk kruispunt tot aan een jaagpad langs de Samber. Het is intussen middag en ik zet me neer op een meerpaal om te eten met uitzicht over de torens van een glasfabriek.


De GR verlaat het jaagpad om via een doorsteek langs de straten van Tamines terug bij de Samber uit te komen. Niet veel verder klimt de GR terug de wand van de Sambervallei op. Tussen de bomen, vlakbij een vreemd bunkertje naast het traject, krijg ik een zicht over de industriële site van Solvay. Via Ham-sur-Sambre zet de GR opnieuw de afdaling naar Samber in. Na een dode arm van de Samber, bereik ik opnieuw het jaagpad. Even wordt ik lastiggevallen door een grote hond die niet luistert naar zijn baasje, maar dan kan ik weer verder. Opnieuw een glasfabriek langs de Samber (van AGC) met enkele indrukwekkende schoorstenen. 


Ik volg verder het jaagpad. Voor een sluis, zie ik eindelijk het eerste varende schip op de Samber.


Wat verder verlaat de GR het jaagpad voor een stijgende bosweg. Ik neem even een korte pauze terwijl drie roofvogels boven me heen cirkelen. Na dit kleine stukje bos, volgt de afdaling naar Franière. Deze etappe zit er op!

zondag 3 januari 2016

Etappe 2: van Eppegem naar Mollem (26,3 km) [Streek-GR Groene gordel]

Om half negen stappen Rien en ik uit de trein in het station van Eppegem. De zon komt net op en de straatverlichting gaat net uit als we vertrekken voor een tweede etappe over de Streek-GR groene gordel. We lopen vlakbij het kerkje van Eppegem al meteen even mis op de splitsing met de GR 128. Rien stelt een short-cut voor om terug op het traject te raken, maar daar wil ik niet van weten. Terug naar het laatste juiste teken! Mislopen doen we nog wel vaker vandaag, vaker dan wanneer ik alleen op stap ben, heb ik de indruk. We volgen een origneel stukje Streek-GR door de velden tot aan “Verbrande Brug”. Op het zeekanaal Brussel-Schelde dobberen twee mannen in een visserssloep.


De streek-GR vervolgt zijn weg via een lange kerkwegel tot aan de Tommenmolen. Hier leent hij een stuk GR12 dat ik in april 2013 al eens liep. Het is een mooi stukje GR12 langs twee watermolens en door het centrum van Grimbergen waar het vandaag net markt is. In het Prinsenbos is een atletiekevent bezig en alle toegangen zijn afgesloten tenzij je €5 betaald. Ik werp nog op dat we gewoon de GR volgen, maar volgens de man aan de inkom is de weg afgesloten. Kan dit zomaar bij een publiek park? Rien en ik gaan een stuk rond, maar bij een tweede ingang kan ik me niet meer bedwingen en loop gewoon langs de nadar heen. “Hela!” wordt er geroepen. “Ik ben gewoon een wandelaar” roep ik terug en maak geen aanstalten terug te keren. Rien volgt dan ook maar, terwijl de man aan de inkom nog iets roept van dat het goed is voor één keer als we hem straks wat jenever trakteren. Ach ja, het leven is aan de durvers en zo kunnen we verder probleemloos de tekens volgen tot waar de GR12 afsplitst. De Streek-GR kiest opnieuw zijn eigen weg en steekt via een voetgangersbrug de A12 over. Er volgt een minder interessant stuk omheen het domein van de nationale plantentuin van Meise. Na opnieuw een voormalig watermolen te passeren komen we aan een bank bij het kerkhof van Meise. Tijd voor het middagmaal. Daarna volgt een mooi traject langs Vlaamse boerderijen...


en veldwegen.


Onderweg bestudeert Rien de plaatselijke hiëroglyfen.


We passeren het kerkje in het gehucht Ossel om dan opnieuw de velden in te duiken langs een bijzondere boom.


Wat verder wordt opnieuw een bestaand stukje GR gerecupereerd (eerst GR 126 daarna GR 128). Nog tijd genoeg voor de trein dus aan een oriëntatietafel doen we nog even een zeer korte GC (GC55HJ1). Nog wat modder, ...


een typische Vlaamse winterwegje (i.e., strook modder tussen twee afsluitingen) ...


En we komen ruimschoots op tijd aan bij het station van Mollem. Als de trein van 16:27 helemaal aan het andere eind van het station stopt, moeten we nog een spurtje trekken om erop te geraken. Even dachten we echt dat we de trein gingen missen. Via overstappen in Jette en Brussel-Noord komen we terug in Leuven waar Rien de bus naar huis neemt en ik de auto naar Diest. Einde van een geslaagde en, ondanks het weerbericht, 90% droge dagtocht.