zondag 15 september 2019

Etappe 22: van Melsele naar Antwerpen (17,0 km) [GR 5A]

Na twee weken in Zweden opstaan om 05:00 ben ik ook in het weekend erg vroeg wakker. Ik parkeer voor 07:00 mijn auto op linkeroever en wandel richting de tramhalte om lijn 3 te nemen naar Melsele. Vanaf de eindhalte van de tram is het nog 3 km tot de kapel van Gaverland waar ik terug aanpik voor mijn allerlaatste traject op de GR5A. Via voornamelijk kleine voetweggetjes steekt de GR zigzag Melsele door. De omgeving is niet zo boeiend - ik had ook niets anders verwacht- gelukkig is er onder de spoorbrug nog wat graffiti om de boel op te vrolijken.


Via een overblijfsel van een Schans op de oude Brialmont verdedigingslinie, kom ik op een mooi pad over de bijhorende defensieve dijk.


Hierna kronkelt de GR verder richting Zwijndrecht en Park middenvijver. Gelukkig heb ik alle routewijzigingen op voorhand goed bekeken, want mijn oude gids uit 2003 is hier niet veel meer waard. In het park middenvijver ben ik al heel lang niet meer geweest. Ik herinner me nog dat je "een talloor in je broek" moest hebben om dit park veilig te doorkruisen. Vandaag zie ik vooral veel honden. Een groepje van 4 grote honden die boven mijn middel komen komt op me af. Als ik de eigenaars vraag hun honden bij zich te houden want dat ik er schrik van heb, krijg ik alleen iets in gebrekkig Engels terug. De honden lijken ook niet goed te luisteren naar hun baasjes. Normaal moeten honden hier bovendien aan de leiband, maar dat doet zo goed als geen enkele hondeneigenaar die ik hier vandaag tegenkom. Wat verder stoot ik opnieuw op dezelfde mensen met hun honden. Al van ver komt een van hun honden op me afgerend. Ik draai me om en zoek vloekend een andere weg om via een kleine omweg terug op het GR pad aan te sluiten. Als ik (eindelijk) deze veredelde hondenweide uit ben, kiest de GR noordwaarts. Het pad komt echter niet op de dijk, maar ik maak toch even een zijsprong van een paar meter voor een zicht op de poly-ethyleenfabriek van Total.


De GR5A zet zijn laatste bocht in richting Antwerpen via het strand van Sint-Anneke. Net voor de jachthaven zie ik modelbootjes varen in een afgesloten bassin.


Na het gekende pad langs de Schelde-oever bereik ik de ingang van de voetgangerstunnel waar ik 7 jaar geleden aan de GR5A begon.  Nog een laatste blik over de Schelde...


... THE END.

woensdag 14 augustus 2019

Etappe 21: van De Klinge naar Melsele (21,6 km) [GR 5A]

Sinds ik in Milaan werk staat het GR-wandelen op een erg laag pitje. Deze week ben ik op vakantie in eigen land en de weersvoorspelling voor vandaag was gunstig (droog) tot in de late namiddag: ideale omstandigheden om nog eens een stapje op de wit-rode paden te zetten. Door het voorwiel te monteren krijg ik mijn fiets in mijn (kleine) auto en rij ik naar Melsele. Via een vlot fietstochtje (met onderweg een geocache) kom ik in De Klinge waar ik mijn fiets parkeer. Om 09:00 kan ik dan eindelijk vertrekken. Wat een heerlijk gevoel om ein-de-lijk nog eens op verkenning te gaan op de GR! Het einde van de GR5A komt ook met rasse schreden dichterbij.

De tekens leiden met eerst het Stropersbos in om daarna terug de uitgestrekte velden in te gaan. De boer ploegde(?) nog steeds voort in zijn John Deere, de Ferrari onder de tractoren dixit mijn broer.


Na een lange gebetonneerde veldweg kom ik opnieuw op een oude met bomen beplante dijk.


Dit soort dijken is een typisch zicht op de GR5A Noord. Een ander typisch zicht zijn de vele kreken.


De rechtse oever staat vol met vissershutjes. Een monument herinnert aan de burgerslachtoffers uit het naburige Meerdonk die hier zijn gevallen tijdens de bevrijding op de Duitsers door een Poolse divisie aan het einde van WOII. Het pad volgt verder de dijk om wat later af te slaan in het natuurgebiedje Sint-Jacobsgat. Ik moet even mijn angst overwinnen voor elk dier dan hoger komt dan mijn knie.

Na deze hindernis kom ik aan een plas. De bloemen er rond bulken van de vlinders: vooral veel distelvlinders, koolwitjes en atalanta's, ook enkele bruine zandoogjes en een gehakkelde aurelia. Ik ben even afgeleid en loop de foute richting uit. Wanneer ik terugkeer op mijn stappen vind ik snel de GR-tekens terug. De GR verlaat het natuurgebied voor een weg over de autosnelweg E34 en kiest een pad naast een watergang tot in Vrasene. In de plaatselijk kapel voor "hopeloze en onmogelijke zaken" doe ik nog even een gebedje voor het project in Kazachstan. Na het beton komt er gelukkig nog eens een stukje onverharde weg.


In het naburige bosje vind ik nog een tweede geocache. Er volgt een tweede niet bijster interessant stuk over veldwegen. Ik merk wel een verkeersbord dat ik nog niet eerder had gezien: slipgevaar door bieten?!


Aan een verlaten oud café kiest de GR voor een kaarsrechte dreef naar Beveren. Nog even wat kleine wegjes tussen huizen doorsteken en ik kom aan bij de mooie spitse Gaverlandkapel. In het nabijgelegen De Mops gaan we met het werk af en toe iets drinken.


Nog even mijn fiets ophalen in De Klinge en klaar is kees! Net als ik met de auto terug naar huis rij, begint het te regenen. Dat heeft het weer weer goed getimed :)

dinsdag 24 juli 2018

Etappe 20: van Koewacht naar De Klinge (20,5 km) [GR 5A]

Opnieuw een luswandeling. Dankzij de grote bocht in de GR5A kan het hier met een GR-gehalte van 69% een stuk efficiënter dan de vorige 4 etappes. Het eerste deel volgt terug de fortendijk. Na het oversteken van een drukke baan gaat de GR dwars door het veld.


Het is nu al bloedheet. Gisteren was er af toe nog een windvlaag die voor enige verkoeling zorgde, maar vandaag is het zo goed als windstil wat het warmtegevoel meteen een pak verhoogd. Gelukkig is er aan het einde van de veldweg een bomen rij met wat schaduw langs het zijkanaal naar Hulst.


Wat verder gaan de onverharde weg over in een geasfalteerde dijkweg. Niet meteen het meest boeiende traject. Gelukkig is er een zijsprong doorheen een klein natuurgebied.


Door een weide keert de GR terug naar het hete asfalt op de dijk. Bij een plas zet ik me in de schaduw om te eten en me nogmaals in te smeren. Via opnieuw een lange dijkweg bereik het vestingstadje Hulst. De GR volgt een aangenaam traject over de stadswallen.


Via een voormalige spoorlijn tussen Hulst en Sint-Niklaas gaat et naar de Klinge. Op sommige plaatsen zie je de treinbilzen nog duidelijk liggen.


In De Klinge lees ik nog wat over de dodendraad en de voormalige spoorlijn en dan is het tijd om terug de auto te nemen naar huis. Buiten het laatste deel vanaf Hulst een iets minder interessante etappe vond ik (of kwam het door het te warme weer), maar Antwerpen komt nu al erg dichtbij.

maandag 23 juli 2018

Etappe 19: van Wachtebeke naar Koewacht (24,0 km) [GR 5A]

Het plan was om een stuk Pieterpad te doen, maar aangezien ik me futloos voelde (zit tussen mijn twee oren volgens de dokter) en gezien de voorspelde hittegolf had ik weinig zin om te gaan trekken. Om toch deugd te hebben van mijn weekje verlof hou ik het op dagwandelingen. Ik parkeer mijn auto in Koewacht voor opnieuw een wandeling van 35 km in lus waarvan 24 km over de GR. Een vriendelijke man zwaait mij uit bij mijn vertrekt uit Koewacht.


Ik pik terug aan bij de GR 5A aan de grenspaal en volg het kanaaltje Langelede.


Het is nog maar half tien, maar de zon schijnt al erg fel dus begin ik maar te smeren.  Het moet zwaar zijn om nu op een bessenplantage te werken.


Ik loop verder langs de velden en hier en daar een plukje bos. Het ruikt hier naar ajuinen. Ik vraag me af of het nu de bedoeling ze al te bakken voor transport of is dit een mislukte oogst?


Ik wandel door het dorpje overslag langs het vroegere douanekantoor en enkele grenspalen. Er staan zelfs nog twee grenspalen uit 1770 langs het GR-traject die de vroegere scheiding tussen de Noordelijke Nederlanden en de Zuidelijke Nederlanden (toen nog onder de Habsburgers, vandaar het opschrift "Oostenryk" aan de Belgische kant) aanduiden. De GR kiest nu voor een lange weg langs de dijk. Boeren rijden af en aan met hooi. 


Aan het gehucht Rode Sluis maakt de GR een bocht om de grote kreek. Een populaire plek bij vissers zo blijkt. Wat verder gaat het langs een mooi klein pad met welgekome schaduw van knotwilgen.


Na een stukje oude zeedijk, steekt de GR de grens terug over aan grenspaal 292. De grens snijdt hier dwars door de kreek. Ik besluit hier mijn boterhammen op te eten want het is reeds ver over de middag en ik vind nog een geocache vlakbij.


Er volgt weer een klein stukje door de hete velden. De boeren zijn druk in de weer met het besproeien van hun akkers met water opgepompt uit een sloot...


en met het oogsten van graan. Wat is de mechanisering van de landbouw tot indrukwekkend. Stel je voor dat je dat allemaal met de hand zou moeten doen.


De GR volgt vervolgens voor lange tijd een liniedijk van uit de 80-jarige oorlog. Onderweg liggen de enkele voormalige forten. Buiten de dijk en de gracht is er niet veel meer van te zien. Wel straf hoeveel kilometers dijk en hoeveel forten er toentertijd zijn aangelegd langsheen de Staats-Spaanse linies vanaf de Noordzee tot aan Antwerpen.


Nabij Koewacht verlaat ik het GR-traject terug naar mijn auto. Einde van een bloedhete maar deugddoende etappe.

zondag 8 juli 2018

Etappe 18: van Boekhoute naar Wachtebeke (20,3 km) [GR 5A]

In het gehucht vlakbij grenspaal 306 zet ik mijn auto op een stukje grond waar binnenkort ook wel weer een nieuwbouwwoning zal verrijzen. De kortste weg naar Boekhoute schotelt mij wat asfalt voor, maar ook een eerste bewondering van de draaibrug in Sas van Gent in werking. Iets voor de middag kom ik in Boekhoute aan om meteen GR-gewijs terug naar de auto te stappen. Het eerste stukje volgt hetzelfde stramien als de heenweg: hete betonnen veldwegen. Het duurt gelukkig niet lang voor de GR eerst een onverharde weg kiest en daarna een paadje op een oude dijk.


Ook hier ben je niet veilig voor het lawaai van de buurman en zijn gazon. Door het struikgewas zie ik twee uit de kluiten gewassen grasmaaiers heen en weer rijden met in hun zog een droge stofwolk.


De GR steekt een bruin beekje met veel vissen over en volgt opnieuw een warme veldweg. Ter afwisseling van de akkers grenst een veld fruitbomen langs de route, maar ik vond de foto te saai om hier te plaatsen. Af en toe zie je enkele paarden of koeien in de wei die afzien van de hitte. Al heeft deze Assenedese koe daar weinig last van.


De bebouwing wordt dichter en via het station bereik ik het dorpje Sas van Gent.


Bij een armzalig overschot van wat ooit een windmolen was en een vergrendelde deur naar onderaardse gangen, leer ik wat bij over de geschiedenis van Sas van Gent. Dankbaar gebruikmakend van de schaduws die de huizen mij toewerpen vervolg ik mijn weg. Aan het water groet ik een standbeeld van de schepentrekker (of was het de GR-trekker?).


Gezwind steek ik de draaibrug over en een weinig verder zet ik me in het hooi aan de rand van het kanaal voor mijn lang uitgestelde middagmaal in de hoop een tweede keer de draaibrug in werking te zien. Binnenschepen varen er gewoon onderdoor, maar voor grotere schepen draait de brug 90° om haar as. Het vraagt enig geduld, maar eindelijk is het moment daar.


Ik wandel verder langs een kreek en paalkampeerplek. Het laatste stukje naar de auto volgt de grens met uitzicht op het maïs en patatten typisch Vlaams agrarisch landschap.


Ik verlucht de auto en check even of de plastic in het interieur van mijn auto niet gesmolten is. Ok, overal thermoharders gebruikt dus ik kan terug op weg naar huis.