Etappe 1: van Kruisstraat - Lammeken (27,2 km) [GR 122]

Handig dat het provinciaal domein Puyenbroeck zowat halverwege deze etappe ligt. Zo kan ik er twee keer een gezinsuitstap van maken in plaats van een hele dag alleen op pad te gaan. Ik start deze GR vlakbij de grens met Nederland. Het stuk vanaf Hulst wandelde ik immers al via de GR 5A en ik voeld niet de noodzaak dat opnieuw te doen. Mijn vrouw zet me af in het gehucht Kruisstraat en rijdt dan verder met onze zoon naar Puyenbroeck terwijl ik in dezelfde richting ga, maar dan te voet over de GR. Ik wandel naar de afsplitsing van de GR 122 met GR 5A langs een mooi wilgenpad.

Daar is de splitsing. Via enkele minder interessante wegen en zelfs een stukje langs de E34, kom ik in het Heidebos. Best een mooi stukje natuur. Bloeiende heide heb ik niet gezien, het leek door de droogte al herfst in augustus.

De GR verlaat het Heidebos en volgt een kleine stukje fietspad. In het veld wordt volop de maïs geoogst.

Via de Terwestbrug steek ik de Moervaart over en sla een mooie lindendreef in. De linden gaan over in populieren. Vanop een brugje maak ik een foto van het landschap.

Volgens de topogids is de Etbosdreef een als monument beschermde met canadapopulieren omzoomde dreef. In de praktijk lijkt toch een heel deel bomen weg te zijn. Het laatste stuk tot de Etboshoeve staan ze er wel nog. De GR draait hier westwaarts langs de Zuidlede. Wat een mooi stukje langs het water.

Ik volg de GR markeringen het domein Puyenbroeck in. Even een uitkijktoren beklimmen en "levend erfgoed" bewonderen. Daarna haak ik af en wandel naar de speeltuin. Vrouw en kind hebben zich goed geamuseerd. We kijken samen naar de oudere kinderen op de gocarts in de verkeerstuin en maken nog een kleine wandeling langs het molenmuseum alvorens terug naar huis te rijden. Het was een mooie dag.

Een week later gaan we al terug naar Puyenbroeck samen met een vriendin en haar zoontje. Op de heenweg drop ik mijn fiets op het eindpunt van de wandeling. Aan de speeltuin van Puyenbroeck nemen we afscheid en ga ik terug op GR-pad. In de buurt van deze schaapjes sluit ik terug aan op de GR.

Ik kom in een rustiger, bosrijk gedeelte van het domein. Uiteindelijk verlaat de GR het bos en volgt een stukje een drukke weg om dan nabij een wegkapel een veldwegel in te slaan.

Volgens de topogids is dit een streek van bloemenkwekers. Ik zie inderdaad enkele velden met bloemen staan. De bloei is niet uitbundig, misschien door de huidige droogte of omdat het veld al geoogst is. Ik wandel verder over enkele lange veldwegen. Aan een volgende kapel staat een ideale bank voor de picknick. Waar men gaat lang Vlaamse wegen komt men asfalt en maïs tegen.

Het is goed aan het waaien. Ik ben nog maar net terug vertrokken of ik krijg een regenbui over me heen. De GR omrandt de buitenwijken van Zeveneken om opnieuw voor een lange veldweg te kiezen. Onderweg is een wijproeverij bezig, lijkt het. Ik steek een drukke N-weg over en na enkele straten volgt een laatste veldweg...

 ... tot waar ik mijn fiets terugvind. Even goed doortrappen tot aan de parking van Puyenbroeck en bij de rest van het gezelschap wat uitrusten aan de speeltuin. Einde van deze etappe in twee delen.

Etappe 6: van Retie naar Arendonk (25,4 km) [GR 565]

Na ziekte en extreem warm weer, derde keer goede keer om nog eens een hele dag te kunnen GR-stappen. Sinds kort ben ik een ochtendmens geworden en bij de eerste zonnestralen sta ik al op de parking nabij de kerk van Retie. Het GR 565 hoofdtraject is blijkbaar recent opgeheven, maar ik ben iemand die afwerkt waar hij aan begonnen is. De bewegwijzering is bijna overal overplakt of verwijderd. Gelukkig vond ik nog een oude track op internet die ik op de digitale kaart heb gezet. 

Langs de lokale sporthal, begraafplaats en buitenwijk verlaat ik Retie en weldra wandel ik op een mulle zandweg tussen de akkers. Even een weg banen door een stevig overgroeid stuk en, na een minibosje, wandel ik tussen twee maïsvelden naar de grote baan.  

Ik steek de baan over, wandel door een typisch Vlaamse (nieuwbouw)wijk en steek de baan terug over voor enkele rustige wegen tot aan de gemeentelijke visvijver De Watering a.k.a. (één van) de E3-vijver(s). Er hangt een mooie waas over het water. Op het mooie pad langs de waterrand liggen nog enkele vissers te slapen in een tent of op een veldbed. Aan de parking is het op dit vroege uur toch al druk. Één of een andere vereniging met van die grote K9 honden, van het merk Mechelse herder denk ik, en er loopt al meteen een niet aangelijnde hond rond. Met een bang hartje en een grote boog erom heen. Wanneer ik denk veilig te zijn, toch nog even een foto van deze waterplas nemen. 

Na een kleine stukje mooi purperen heide, volgt de (ex-)GR lange tijd een leuk pad langs een gracht met de originele naam De Gracht. Uiteindelijk gaat het door de Prinsenstraat vol kastelen (en ondanks de grote droogte vaak nog frisgroene gazons van het kostbare drinkwater dat hier verkwanseld wordt) tot aan het kanaal Dessel-Schoten dat ik oversteek en waar ik terug de mij van de streek-GR Mol om bekende Jager groet. Naar het traject door de bossen richting de Abdij van Postel had ik uit gekeken en de aanganeme rust stel me niet teleur. Ik bevochtig een zanderige kikker op het pad met wat water van mijn dinkenbus, al zal dat voor het arme beestje waarschijnlijk weinig verschil maken. Uiteindelijk bereik ik de mooie abdij.

Ik keer terug naar het bos en volg een mooie bosweg.

Het mooie liedje blijft niet duren en er dient even langs een drukke baan gestapt te worden. Oef een afslag. Een paar honderd meter verder markeert grenspaal 200 dat ik Nederland binnenwandel. Een lange zandweg met gelukkig schaduw van de rand van het bos leidt me tot waar de oorspronkelijk hoofd- en variantroute van de GR 565 samenkwamen. Hier sla ik linksaf richting Arendonk.  Even verder volgt opnieuw een mooi stuk doorheen bos en daarna de Reuselse moeren. Op een betonblok langs de stoffige grensweg eten ik mijn boterhammen op. Deze weg loopt uit op brug 4 over het kanaal Dessel-Schoten.

Deze brug is het eindpunt van het GR traject voor vandaag. De GR cirkel van hoofdroute en variant is rond. Nog even flink 7,5 km doorstappen tot aan mijn auto in Retie.

Etappe 5: van Turnhout naar Arendonk (25,3 km) [GR 565]

Met één pennenstreek is op de GR-website het hoofdtraject geschrapt en de variant verheven tot hoofdtraject sinds mijn laatste wandeling op de GR565. Ik gok dat men het voormalige hoofdtraject terug zal recupereren in een nieuwe streek-GR Zuiderkempen. Jammer dat gegoochel met trajecten, maar ik ga er het wandelen zeker niet voor laten en wandel vandaag een stuk van de GR565 dat in het veld nog gemarkeerd staat als variant. Auto geparkeerd aan het stadspark van Turnhout en dan op pad. De eerste 5 à 6 km is het vooral bebouwing. Enkel een kapelletje fleurt het traject wat op.   

  

Na deze aanloop kiest het pad voor het prachtige natuurgebied De Liereman. Ik neem een kijkje in een vogelhut...

en vervolg het mooie pad. Een bordje waarschuwt voor ondergelopen paden. En inderdaad, ik raak er niet zonder natte voeten doorheen.

Ach 't zal wel drogen. Een mooie knuppelpad maakt alles goed. 

Ik wandel verder via rustige wegen langs het natuurgebied. Daarna kiest de GR enkele brede landbouwwegen...

tot aan het kanaal Dessel-Schoten. Ik heb geluk en zie enkele boten voorbijvaren.

Na brug Nr. 6 heb ik minder geluk: twee werknemers van de Vlaamse Waterweg waarschuwen me dat er verderop geen doorkomen aan is wegens werken. Zelfs niet voor wandelaars. Noodgedwongen neem ik dan maar het jaagpad aan de overkant van het kanaal. Qua beleving scheelt dit weinig van het origineel, maar hierdoor moet ik wel een stuk omlopen via de volgende brug over het kanaal. Om het moraal terug wat op te krikken eet ik m'n boterhammen op. Ik pik terug aan bij de GR-tekens en vervolg mijn weg door de zanderige Kempen.

Via een groot sportcomplex en een bijzondere kapel, bereik ik het centrum van Arendonk. Even rondkijken want hier kom ik voor het eerst. Ik volg de GR op enkele kleine wegen en stoot plots op een Hollands tafereel met tulpen en de Toremansmolen.

Na Arendonk kiest de route terug voor een nat stukje natuur, het Goorken. Het staat hier goed onder water, ik denk zelfs een beverdam te spotten. Verderop staat een leuke uitkijktoren.

Wanneer ik terug het kanaal Dessel-Schoten zie, zit mijn GR-traject erop voor vandaag. Even terugwandelen tot Arendonk waar ik vlot de bus neem naar Turnhout. Einde van deze zeer zonnige wandeldag. 

Etappe 4: van Zevendonk naar Retie (31,7 km) [GR 565]

De auto parkeer ik in het centrum van Retie en zelf neem ik de bus naar Turnhout. Het is even zoeken naar de halte markt 7, nummers 1-6 vind ik vanzelf, maar blijkt dat nummer 7 geniepig is verstopt in een zijstraat. Gelukkig brengt de website van De Lijn raad en haal ik nog net de bus die me afzet in de buurt van Zevendonk. Nog 2 km stappen (was een halte te vroeg afgestapt) en ik ben terug bij het eindpunt van vorige keer. Deze koninginnenetappe start meteen mooi.

Ik doorkruis het natte natuurgebied Winkelsbroek. Zelfs in deze droge zomer is het hier ('s ochtends) nog nat. Mijn broek en "waterdichte" wandelschoenen slorpen gulzig van de ochtenddauw. Resultaat: natte voeten die nog een kleine 30 km moeten meegaan, met 's avonds een blijn (gelukkig onderweg weinig last van gehad). Les: ook handdoek en reservesokken in de rugzak steken tijdens de zomer. De omgeving maakt echter veel goed. 

Na dit natuurgebied volgt de GR enkele brede wegen tot aan de ingang van de Hoge Rielen. Hier ken ik het nog van mening koorweekend van vroeger. Fijn dat ik het hier ook eens GR-gewijs kan verkennen. In deze tijd van het jaar zie ik ook verschillende jeugdgroepen spelen op het voetbalveld, op tocht of bezig met een spel. De GR doet de Hoge Rielen uitgebreid aan en ik zo kom ik op plekken waar ik nog niet eerder was geweest.

Op de zanderige stukken springt de één na de andere zandloperkever opzij. Bij de uitgang moet ik even gaan zitten op een boomstam om de rug te resetten. Ik ruil de heide in voor (het Konings-)bos en steek de steenweg tussen Lichtaart en Kasterlee over. Zowaar een holle weg in dit bos. Aan een kleine zandvlakte ligt precies een grote bruine restafvalzak. Het duurt even voor ik er het "hoofd van de slapende reus" in herken.

 

In het bekende kabouterbos (waar ik met de kleine zeker ooit nog eens terugkom) eet ik mijn boterhammen op en laat mijn voeten en sokken wat drogen. Via de Keeses molen vervolg ik mijn tocht. Het stuk langs de Kleine Nete vind ik prachtig. 

Aan een brug slaat de GR af naar een warme zanderige landweg tot aan een bosrand. Het gaat nu lange tijd rechtdoor. Deze regio ken ik nog niet. Leuk om nog eens wat nieuwe plekken te ontdekken. Ik wandel voorbij een klein kapelletje.

De GR doet ook het prinsenpark aan, nog een nieuwe plek voor mij. Het eerste vijvertje, met de merkwaardige naam Merpikdel staat helemaal droog, maar de grote Gertyvijver staat wel nog goed vol is uitgerust met een vogelhut.

 

Ik passeer nog een vleermuizentoren en laat dan het park achter mij. Een brede weg leidt me tot aan een gehucht met watermolen. Een paar km verder bereik ik het centrum van Retie. Einde van deze mooie etappe.

Etappe 3: van Wechelderzande naar Zevendonk (26,3 km) [GR 565]

Terug een dag vrijaf genomen voor een ontspannende GR-wandeling. De auto in Zevendonk geparkeerd en met de fiets naar Wechelderzande gereden zodat ik aan Hof d'Intere terug kan aanpikken op het Sniederspad. 

Na een buitenwijk van Wechel(derzande) te doorkruisen, trekt de GR voor lange tijd het bos in. Het is hier rustig en nog lekker fris. Enkele grote geiten grazen het groene gras. Het traject komt voorbij de 8-zaligheden boom. 

Er schieten nog maar 2 zaligheden over zo lijkt het. Een paneel met oude foto's laat zien hoe de boom er vroeger uitzag. Wat de 8 zaligheden zijn kom ik niet te weten (of wordt dit verondersteld parate kennis te zijn?). GR-wandelen moet er volgens mij alvast één van zijn. Even googlen en.... ah ja natuurlijk dat doet meteen een belletje rinkelen. Ik wandel verder, langs de Lilse golf en niet ver van de Lilse bergen. Er hangt een wat verbrande geur, misschien van een jeugdkamp. De GR gaat nu lange tijd in rechte lijn door het bos. Even speelt de rugpijn op en dus ga ik even zitten op de eerstvolgende bank, maar gelukkig is het snel over en heb ik de rest van de dag weinig last. Na een mooie dreef bereik ik Vosselaar. Een stuk villawijk moet verorberd worden, maar ja de straatnaam is Sniederspad dus dat hoort er bij en ik wordt bovendien beloond met de beklimming van de Konijnenberg.

 

Terug wat bebouwing doorkruisen. Opnieuw heb ik een nare ervaring met een hond die vanaf een voortuin op me af rent, tegen me blaft en achter mijn rug tegen me opspringt. Ik snap niet waarom dit dier het weer op mij heeft gemunt want ik wandelde gewoon rustig aan de overkant van de straat. Het baasje maar roepen en vloeken op de hond. Ze komt hem halen want het dier luistert voor geen sikkepit. Een sorry kon er echter niet af. Ik ben opgelucht dat het dier niet gebeten heeft en wandel maar weer verder tot aan de Looypaal, bij een kruispunt van wandelpaden.

Een aangenaam stukje bos volgt dat uitloopt op een een straatje met enkele kasten van huizen. De GR kiest voor een leuk smal paadje tussen dreef en veld. Een bord waarschuwt voor een buizerd. Ik heb hem gezien en gehoord, maar hij liet me met rust. Een laatste rustbank voor Turnhout.

 

Wat verder trekt de GR Turnhout in. Aan de Heilig Hartkerk herken ik de plek van heel wat familiefeesten van vroeger. Van het kasteel van de Hertogen van Brabant neem ik even een foto...

... en in het rustige begijnhof (dat de GR nochtans links laat liggen) eet ik mijn boterhammen op. Ik wandel verder door het drukke centrum van Turnhout en voorbij de Sint-Pieterskerk en ben blij als ik de bomen van het stadspark bereik. Het stukje groen is echter van korte duur. Via een buitenwijk kom ik op een lang fietspad tussen spoor en industriegebied. Ik spot een Pyamaschildwants in de berm. 

Nog even volhouden dan bereik de hete auto in Zevendonk. Even de fiets terug oppikken en de eeuwige file op de E313 overwinnen en ik ben terug thuis.

Etappe 2: van Oelegem naar Wechelderzande (23,6 km) [GR 565]

Het buitengewoon zonnige lenteweer inspireerde me om een dag vrijaf te nemen, een GR-wandeling te maken en wat te ontstressen. Wegens de nog steeds fragiele rug vertrek ik opnieuw lichtgewicht op pad: niet mijn trouwe camera maar een smartphone voor foto's en enkel het hoognodige eten, drinken en EHBO. Ik rij naar Wechelderzande en laad daar de fiets uit om 18 km naar het beginpunt te fietsen. Zo, fiets vastgemaakt en ik kan op pad. De wit-rode strepen voeren me langs het Vrieselhof.

De GR verlaat al snel het park en steekt de antitankgracht over. Vervolgens meandert het pad door de rustige bossen tot in het centrum van Hal(le). De fruitbomen bij de Sint-Martinuskerk tonen hun pracht.

Even wat asfalt en dan bereik de bekende omgeving van het Zoerselbos. Algauw duikt het Boshuisje op. Het authentieke interieur mocht ik al eens bewonderen, maar op deze doordeweekse dag is het dicht. Ik wandel verder door de Zoerselse bossen en over een kort pas aangelegd stukje knuppelpad. Op een grote luidruchtige wandelgroep na, is het erg rustig in de bossen vandaag ondanks de paasvakantie. Wanneer ik terug op een verharde weg kom, bereik ik het uiterst strakke Zoerselhof.

De kwaliteit van de smartphonecamera laat hier wel te wensen over. Ik neem de tijd om wat bij te leren over de historiek door het infobord te lezen voor ik weer verder ga. In het volgende bosje eet ik op een bank mijn boterhammen op. Het gaat goed, de rug sputtert voorlopig niet tegen. Aangesterkt bereik ik het centrum van Zoersel en groet vriendelijk meneer Kiekeboe.

Via geasfalteerde veldwegen verlaat ik Zoersel. Aan het geraas van de E34 verandert het pad van richting en kiest een lange dreef met aan het einde een prominent wit kruis; het boskruis van Blommerschot. 

Nog een ferm stukje bospad onder het vliegveld van Oostmalle door en zo bereik ik terug het centrum van Wechel(derzande). Nog even een geocache doen en dan met de auto de fiets gaan oppikken en de file trotseren naar huis.

Etappe 1: van Antwerpen naar Oelegem (23,0 km) [GR 565]

Zo laat op het jaar en toch pas mijn eerste GR-tocht van 2024. Hardnekkige rugpijn maakte het de 10 afgelopen maanden onmogelijk om verder te wandelen dan enkele kilometers. Het is nog niet genezen, maar een maand na een injectie gaat het toch al een stuk beter. Er is ook zon voorspeld voor vandaag dus neem ik een dag verlof en waag mijn kans om eindelijk nog eens een langere GR-wandeling te proberen waar ik al zo lang naar uit kijk. Ik neem de trein van Ekeren naar Antwerpen-Centraal en volg de stads-GR richting het oosten. Het is me eerst niet duidelijk of de route langs of door het station gaat, maar aan de zuidelijke uitgang vind ik de tekens terug en voor een stadsroute is de markering vrij goed te volgen. Ze leidt me algauw door de urban jungle van Antwerpen met vlinders...

 ... en wilde planten.

Ik baan me een weg door een stuk van Antwerpen waar ik zelden kom. Aan een speeltuin ontwaar ik de peperbus gehuld in stellingen en mist.

Om aan Antwerpen te ontsnappen, moet de GR een spoorweg, een drukke baan en de Antwerpse ring kruisen. Ik stap snel door en spot nog dit bijzondere voertuig.

In het Rivierenhof kan ik terug rustig ademhalen onder de platanen.

Ik volg de vreemde zig-zag van de route (had het persoonlijk iets anders gedaan) om dan recht op recht naar het rivierenhof te wandelen. Hier moet ik een eerste keer gaan zitten om de rug wat te laten rusten. Hier start ook officieel de GR 565. De GR verlaat al snel het Rivierenhof en trekt door de straten van Deurne naar het kleine maar prachtige Ertbruggebos. Moest ik de routeplanner zijn geweest, dan had ik wat meer van het rivierenhof gedaan, dan door park groot Schijn en dan via de Haviklaan naar Ertbrugge, maar goed ik ben al blij dat ik terug kan stappen. Via de nieuwe brug steek ik het kanaal over en wandel het park van Schoten binnen.

Tijd voor het middageten en de rug weer even te laten rusten. Na het legen van de brooddoos vervolg ik mijn weg. De lokale wegenwerken houden me niet tegen. Net voor de oversteek van het kanaal Dessel-Schoten gebiedt mijn rug me alweer om even te zitten. Hmm als dat maar goed komt. Even zitten helpt en ik vervolg mijn weg langs een aardappelautomaat en een mooie dreef waar ik even aan de praat raak met een nieuwsgierige local. Hierna wordt het traject wat minder interessant en doorkruis ik enkele villawijken. Terug even zitten. Intussen schuift het uur waarop de zon zou doorbreken volgens het weerbericht steeds maar op. Vanaf een kasseiweg krijg ik terug een mistig zicht op een open omgeving van weiden en bomenrijen.

Na even een drukke baan volgt een leuk stukje met terug wat bos en herfstkleuren rond een RWZI om dan weer helaas de in deze streek onvermijdbare villastraten te moeten doorkruisen tot aan het Schildehof. Weer even zitten, maar de rug lijkt het te houden en het is niet zo ver meer. Via een mooie dreef...

... bereik ik het enige wat nog rest van het voormalige kasteel. Er zijn werken aan de gang aan de Dodoenstuin dus die sla ik over deze keer en via een mooie bosweg verlaat ik het park. Ik volg de streepjes verder tot aan het Vrieselhof. Van de beloofde zon is helemaal niets in huis gekomen dus een foto is voor de volgende keer. Ik ga wel even een warme choco drinken samen met mijn zoon, vrouw en haar ouders die hier hadden afgesproken voor een kleinere wandeling. Een mooie bekroning van deze misschien niet de mooiste en zeker niet de onbekendste maar toch wel zeer deugddoende wandeling.