Nabeschouwing GR 512 "Vlaams-Brabant"

De GR 512 “Vlaams-Brabant" doorkruist de provincie Vlaams-Brabant van Oost (Diest) naar West en lapt er nog een stukje Oost-Vlaanderen bij tot in Geraardsbergen. Het pad leidt achtereenvolgens doorheen het Hageland, de restanten van het oude kolenwoud, het Pajottenland en een stukje Dendervallei. De GR is uniek in het (platte?) Vlaanderen door het onafgebroken heuvelende landschap van start tot finish. Op de pagina ‘Afgelegde GR trajecten’ vind je een schets van de GR 512 route in het bruin. Voor een gedetailleerde routekaart moet je op de Grote Routenpaden website zijn. Op het moment van schrijven is de topogids uitgeput. Ik gebruikte de topogids uit 1998. Ondanks enkele trajectwijzigingen gedocumenteerd op de GR-website (o.a. rondom Boutersem) is deze topogids anno 2012 nog perfect bruikbaar. Nog een tip: in een reisboekhandel vind je vaak nog topogidsen die uitgeput zijn op de GR-website.

Ik heb de GR 512 afgewandeld in zes dagetappes:

Etappe	Afstand* (km)	Openbaar vervoer start	Openbaar vervoer einde
Diest-Sint-Pieters-Rode	31,1 km	NMBS station Diest	De Lijn halte Sint-Pieters-Rode Horst
Sint-Pieters-Rode-Bierbeek	27,7 km	De Lijn halte Sint-Pieters-Rode Horst	De Lijn halte Bierbeek weg op Neervelp
Bierbeek-Huldenberg	25,4 km	De Lijn halte Kwakkelheide	De Lijn halte Huldenberg Gem.pl.
Huldenberg-Lot	33,4 km	De Lijn halte Huldenberg Gem.pl	NMBS station Lot
Lot-Neigem	34,5 km	NMBS station Lot	De Lijn halte Neep
Neigem-Geraardsbergen	25,1 km	De Lijn halte Neep	NMBS station Geraardsbergen

* Aanlooproutes naar het openbaar vervoer zijn in de afstanden inbegrepen.

De GR 512 is vrij goed bereikbaar met het openbaar vervoer, voornamelijk met De Lijn. Voor een alternatieve etappe-indeling kan je op de blog van Lumaj terecht. Een verder pluspunt van GR 512 vind ik de afwisseling aan gebieden dat je doorkruist. Hoogtepunten waren voor mij de kastelen van Sint-Pieters-Rode, Beersel en Gaasbeek, het Neigembos en de ontdekking van het Pajottenland.

Conclusie: een afwisselend traject, mooie golvende landschappen, uitgestrekte bossen, vrij goed bereikbaar met het openbaar vervoer en enkele historische bezienswaardigheden; een must-do onder de Vlaamse GRs.

Etappe 6: van Neigem naar Geraardsbergen (25,1 km) [GR512]

Vandaag op het programma: de zesde en laatste etappe van de GR 512. De dag begint met de trein Heverlee-Leuven. Op dat moment is het nog overtrokken en vochtig. In Leuven stap ik over op een snelle trein naar Brussel-Noord, waar ik een trein richting Aalst neem tot in Denderleeuw. Daar tenslotte voert de L-trein naar Geraardsbergen me tot in Ninove. Om 09:36 neem ik daar Lijn 153 naar Neigem. Ik stap te vroeg af (er waren blijkbaar meer haltes tussen Ninove en Neigem dan het netplan deed vermoeden) en zo kom ik pas om 10:00 aan het startpunt na 2,5 uur onderweg te zijn. Intussen is de zon er wel goed doorgekomen.

De eerste kilometers gaan vaak over kronkelende stroken asfalt. Ik krijg het gevoel dat ik in een fietsgebied ben beland. De vele borden van het fietsknooppuntennetwerk langsheen de route bevestigen dat. Wanneer er toch wat modder aankomt gebeurt er dit:

Ik had niet mogen klagen. Het lijkt klei en gaat er niet af met spoelen in een plas. Dan maar laten drogen en vanavond afschrapen. De tocht gaat verder en ik daal af in de Dendervallei. Er staan een schuilhut en bank aan de waterkant waar ik m’n boterhammen verorber. Op het asfaltlint vliegen fietsers heen en weer. Ik deel met hen het fietspad tot aan het brugje van Zandbergen.

 

De GR-route klimt het Denderdal terug uit richting de Bosberg. Onderweg heb je op verschillende plekken een prachtig uitzicht over de streek.

 

Op de hellingen van de Bosberg ligt het Raspaillebos. Net zoals in het Neigembos is de bodem bedekt met witte en voornamelijk paarse bloemen. De Route daalt via het bos terug af om dan in rechte lijn richting de Oudenberg te gaan. Het is de eerste keer dat ik op deze voor wielerliefhebbers bijna mythische plaats kom en het uitzicht is best wel indrukwekkend. Op het terras vlakbij zit al wat volk dat luidkeels elke wielrenner aanmoedigt die bijna boven op de beruchte muur van Geraardsbergen aankomt. Dat de muur sinds dit jaar uit het parcours van de Ronde van Vlaanderen is geschrapt omwille van puur commerciële redenen voor de organisatoren (meer plek voor VIP-tenten bij Oudenaarde), daar is men hier nog lang niet over. Ergens zie ik een hoop stenen met daarbij een kruis met ‘R.I.P. ronde van Vlaanderen’ en vlakbij de muur hangen ook enkele opschriften.

 

Of het parcours nu beter of slechter is, daar kan ik geen uitspraak over doen (ik niet veel van wielrennen), maar dat de muur een stuk cultuur is dat nu misschien op de lange termijn in de vergeethoek raakt, vind ik wel heel jammer. De kapel wilde ik ook even van binnen bekijken, maar er was een mis bezig.

  

Rest er mij enkel nog af te dalen naar het marktplein. Bij het manneke pis van Geraardsbergen, ouder dan dat van Brussel naar het schijnt, beschouw ik de GR512 als volbracht (de wandelboom is verdwenen). 

Na het kopen van enkele mattentaarten voor mij (had ik nog nooit geproefd) en voor thuis eindig ik in stijl met een typisch streekbier.

Etappe 5: van Lot naar Neigem (34,5 km) [GR 512]

Wederom een iets langere etappe vandaag. Vroeg vertrekken is dus de boodschap. Daar hoort ook vroeg opstaan bij en dat is niet meteen m’n sterkste kant. Door het ontbijt uit te stellen tot tijdens de treinrit, kan ik nog aan het loket een weekendbiljet Leuven–Lot met terugreis vanuit Ninove kopen (via automaat en online gaat dat blijkbaar niet) en haal ik de rechtstreekse trein naar Lot van 07:38. Normaal doet de trein er net 60 minuten over, maar de NMBS lapt me meteen al bijna 25 minuten vertraging aan m’n broek zodat ik pas om negen uur het station van Lot verlaat.

Vandaag doorkruist de GR 512 het Pajottenland, een volledig onontdekte streek voor mij. Het eerste dat opvalt is de hoge (302 m) betonnen zendmast van de VRT die de hele streek domineert. Tot voor het Neigembos aan het einde van deze etappe blijft het slanke silhouet me achtervolgen. 

Het Pajottenland maakt een goede eerste indruk: golvend terrein, mooie veldwegen en het authentieke boerendorp Mekingen. De route passeert de voet van de VRT zendmast en kronkelt verder richting Sint-Pieters-Leeuw. Hier krijg je wat asfalt voor de kiezen. Een noodzakelijk kwaad volgens de topogids omdat hier pas de eerste brug over Zuunbeek ligt. De GR steekt de Zuunbeek over en zoekt dan terug mooiere paden op in de richting van Sint-Laureins-Berchem.

 

 Het dorpke Sint-Laureins-Berchem wordt wat ontsiert door villa’s waarvan sommigen overduidelijk niet passen in de omgeving. Na het kerkje heb je vanaf de weg een mooi uitzicht met de kerktoren van Gaasbeek, Sint-Martens-Lennik en Sint-Kwintens-Lennik (wat een ronkende namen toch allemaal he). De GR nadert het kasteel van Gaasbeek. Onderstaande foto is de achterkant van het kasteel zoals je het ziet vanaf de GR route. Het loont echt de moeite om even een kleine omweg te maken rond het kasteel. Na de kastelen aan Sint-Pieters-Rode en Beersel, is dit het derde indrukwekkende kasteel op deze GR. Aan de ingang staan Amerikaanse toeristen met hun typisch accent (net zoals op tv) en legendarische kennis van de geschiedenis. “M: This is already the fourth castle we’re visiting today. V: Oh yes, it totally reminds me of the Roman times. M: Hm, Honey, I think it’s more medieval or something[..]”.

 

Na enkele veldwegen met toch weer asfalt en een kerkwegeltje, bereik je het marktplein van Sint-Kwintens-Lennik. Het monumentale beeld van het Brabants trekpaard is behangen met aankondigingsborden. De scherpe spits van de Sint-Kwintenskerk staat in de steigers.

 

De route maakt via het traject van een voormalige tramlijn nog een bezoek aan Sint-Martens-Lennik om daarna via een weide boog de N285 te bereiken. Onderweg kom ik de eerste wandelaars tegen die het goede weer naar buiten heeft gelokt. Voorbij Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek doe ik nog eens een geocachke (GC1E9J3) op een locatie die blijkbaar ooit voor het draaien van kapitein Zeppos werd gebruikt (een kinderserie van ver voor mijn tijd). In de verte staat de zogenaamde Tragische Molen vrolijk toertjes te draaien.

 

De GR gaat het prachtige Neigembos binnen. Nu de bomen nog geen bladeren hebben, is de grond op veel plaatsen bedekt met een tapijt van witte en paarse bloemen. In het bos zijn ook enkele ‘groeben’ of smeltwatervalleien. In eentje ervan kan je afdalen via een knuppelpad, als je tenminste even het GR-traject verlaat.

Ik had graag iets meer tijd doorgebracht in het Neigembos, maar ik heb nog een bus te halen (bovenstaande foto’s zijn dan ook maar haastig getrokken). Na het Neigembos is de grote baan Ninove-Halle gelukkig vlakbij en daar pikt Lijn 153 me stipt op om 17:19 en brengt me in 10 minuten naar het station van Ninove. De buschauffeur heeft het radioverslag van de Ronde van Vlaanderen opgezet en ik hoor dat Cancellara net gevallen is. Voor Ninove passeert de bus ook Meerbeke, tot vorig jaar nog de finish van de Ronde. Echt blij zijn ze daar niet met het nieuwe parcours uiteraard, ‘de ronde is hier thuis’ lees ik op een bord, maar de sfeer zit er wel goed in precies. Ik neem de trein van Ninove (17:53) naar Denderleeuw, van Denderleeuw tot Brussel-Noord (18:08) en tenslotte van Brussel (18:28) naar Leuven. Nog een klein stukje fietsen naar Heverlee en een dikke twee uur na het beëindigen van de dagtocht kom ik thuis aan. De eerste kennismaking met het Pajottenland zit erop.

Etappe 4: van Huldenberg naar Lot (33,4 km) [GR 512]

Er is mooi weer voorspeld voor vandaag en ik neem een dagje vrijaf voor een iets langere tocht over de GR 512. Lijn 395 vervoert me opnieuw naar Huldenberg en om 09:15 vang ik de tocht aan. Het eerste stuk tot in het Zoniënwoud is gekend terrein dankzij de streek-GR Dijleland. Waar de streek-GR afsplitst richting Tervuren volgt de GR 512 de ‘Koninklijke wandeling’, een breed grindpad, door het Kapucijnenbos en het arboretum. Je wandelt hier niet alleen. Een groep oudere vrouwen oefenen hun Nordic walking skills en een groep jonge moeders duwt een buggy over het pad. Ik zeg ‘goeiemorgen’ tegen de voorbijgangers, zij zeggen ‘bonjour’. Bij een poel de eerste verrassing van de dag: het barst er van de kikkers en de poel bulkt van de kikkerdril!

 

De GR gaat doorheen het arboretum en volgt vaak brede wegen of dreven. Ik had gehoopt op wat meer smalle bospaadjes. Het Zoniënwoud wordt doorkruist door enkel drukke wegen. Na het kruisen van de E411 en een gedeelte van de ring rond Brussel, volgt een mooi bospad, de Eikenwandeling.

 

Na het oversteken van de N257 en een spoorweg, volgt het laatste stuk door het zoniënwoud. Door de hernieuwde stilte valt nu pas de luidheid van het geruis van de autosnelweg op dat de laatste kilometers constant op de achtergrond aanwezig was. Het geritsel tussen de bladeren onder de braamstruiken, dat ik al heel de dag hoor, is het werk van muizen. Ik heb er enkele gezien, maar het zijn snelle beestjes. Little field mice living under the house, Never eating much, tough life for a mouse … is de volgende uren niet uit m’n hoofd te krijgen. Niet veel verder, na de kruising met de GR 126, staat een monument voor boswachters gesneuveld in WO I dat bestaat uit een cirkel van 11 ‘menhirs’. 

 

Nog een tweetal kilometer en de doorsteek van het Zoniënwoud zit er op. Aan de rand van het bos wordt ik meteen geconfronteerd met een drukke steenweg en een villawijk met kasten van huizen waar ze in Brasschaat nog een puntje aan zouden kunnen zuigen. Via een veldweg nabij het gehucht Holleken, gaat de GR het Kleetbos in. Daar maak ik de tweede verrassing van de dag mee: een wilde vos rent door het bos! De eerste keer dat ik een vos in het wild zie. Ik hoor opnieuw geritsel en denk ‘nog een vos?’. Het is echter een zwarte hond die de vos achterna zit. De hond loopt even een rondje en begint dan te snuffelen. Ik hoop maar dat die vos het gehaald heeft. Ik krijg meer en meer een hartsgrondige hekel aan honden. Gisteren op de GR 5 heb ik het nabij Grobbendonk weer aan de stok gehad met een loslopende hond. En maar blaffen. Naar het schijnt bestaat er een apparaatje om ze op afstand te houden. Dat ga ik mij toch eens aanschaffen.  

Na het Kleetbos volgt weer een kort saai stukje villawijk, maar nabij het Dwersbos kasteel (waar je weinig van te zien krijgt door de ommuring) volgt terug een mooier stuk. De GR512 kruist hier de GR 12, wat trouwens de naam van de GR 512 verklaard: oorspronkelijk was het de verbinding tussen de GR 5 in Diest en de GR 12. Later werd de route doorgetrokken tot in Geraardsbergen. Een weinig verder doemt het indrukwekkende kasteel van Beersel op met zijn drie massieve torens.

 

Op het laatste stuk naar Lot duikt de vermoeidheid op. Ik sla even verkeerd af naar de GR 12 zodat ik op m’n stappen moet terugkomen. Tussen Beersel en Lot is er daarenboven een routewijziging die niet gedocumenteerd is op de GR-website. Wat de tekens aangeven klopt niet met het kaartje en routebeschrijving in de topogids. Dan maar vertrouwen op de GR-tekens die gelukkig duidelijk zijn aangebracht en zo bereik ik het station van Lot. Om het half uur heb je hier een rechtstreekse trein naar Leuven, ik neem die van 18:05. Om iets voor zeven kom ik terug in Leuven aan na een lange en interessante dagetappe.

Etappe 3: van Bierbeek naar Huldenberg (25,4 km) [GR 512]

Patroonsfeest van de KU Leuven vandaag en dus heb ik een dagje verlof. Bijkomend voordeel: op een weekdag rijden er veel meer bussen. Lijn 6 richting Hoegaarden zet me om 09:07 af aan de halte Kwakkelheide waar ik zondag nog vergeefs op een bus wachtte. De drukte onderweg en daardoor eventuele vertraging moet je er op een weekdag wel bijnemen. Volgens de routeplanner van de Lijn had ik om 08:49 al kunnen aankomen.

Het weer vandaag is koud: maxima tot -4°C in het centrum van het land. Volgens de website van het KMI die ik de avond ervoor checkte, zou de gevoelstemperatuur echter rond de -15°C liggen door een ijskoude NO-wind. Met een goede jas, muts en handschoenen zou dat wel geen probleem zijn, dacht ik. Feit is dat het lang geleden was dat ik het nog zó koud heb gehad. M’n jas was wel goed en door de beweging bleven benen en voeten op temperatuur, maar de wind sneed dwars door m’n handschoenen heen en bevroor m’n kin. Telkens ik in de topogids wilde bladeren of foto’s wilde nemen, moesten de handschoenen uit, waarna ik m’n vingers niet meer opgewarmd kreeg. Bij het maken van foto’s vroren m’n vingers bijna vast aan het toestel. Verkleumde vingers verliezen snel hun kracht en het werd zeer moeilijk om een broekknop open en dicht te doen (dat is wel eens nodig als je begrijpt wat ik bedoel) of de dop van m’n fles water open te draaien. Veel foto’s heb ik na de eerste pogingen dus niet meer gemaakt. Je kan altijd terecht op de uitstekende blog van Lumaj voor meer foto’s van deze en andere etappes. Anderzijds was het wel een heel speciale ervaring om een met een dun laagje sneeuw bedekt, uitgebreid en vaak doodstil bos door te wandelen.

Niet ver van het startpunt van vandaag ligt het Bordegemhof als bewijs dat we voor het Meerdaalwoud een klein stukje Haspengouw aandoen met de karakteristieke vierkantshoeves. 

Na een passage langs het Schaveienhof bereikt de route de rand van het meerdaalwoud. De volgende 12,3 km lopen onafgebroken door bos. Ik hoop reeën te zien. Vorige zomer heb ik er nog gezien in de buurt van deze schuilhut op het hoogste punt van het Meerdaalwoud (108 m).

Het leuke aan dit woud is dat het op en neer gaat met soms door beekjes diep ingesleten dalen. De weg is zelden vlak.

 

Het is stil in het bos en in combinatie met het laagje sneeuw en de koude krijg ik voor het eerst in deze totnogtoe flauwe winter een echt winters gevoel. De stilte wordt af en toe onderbroken door voornamelijk koolmeesjes en groepen vinken. Op één plaats zijn de bosbeheerders druk in de weer met het omzagen van enkele bomen en het slepen van de stammen naar de rand van de weg.

Voordeel van het heuvelachtig terrein is dat het geluid van de machines snel weer verdwenen is. Dichtbij de taalgrens staat een infobord. Ik ben nog steeds geen ree tegengekomen en nu weet ik waarom: tussen 15 januari en 15 maart wordt er gejaagd op de reeën, ‘afschot met de kogel’ volgens het bord. Je zou dus maar dom zijn als ree om je nu aan een mens te laten zien. Als je aan dit infobord naar het zuiden gaat, kom je aan de rand van het woud met dikke oude boom waar je kan picknicken pal op de taalgrens. Ik ga verder want ik wil ergens picknicken waar ik beschut ben tegen de ijskoude wind. Wanneer ik uiteindelijk Sint-Joris-Weert bereik, verdwijnt stilaan het laagje sneeuw en een holle weg leidt me na 12 km stilte en eenzaamheid terug de bewoonde wereld in.

 

Even denk ik nog een lijk te zien liggen, maar bij nadere inspectie blijkt het een overblijfsel te zijn van Halloween ofzo.

In Sint-Joris-Weert steek ik de sporen over en kom even later in het natuurgebied de Doode Bemde, Bemde van beemd of broek (moeras) en dood omdat dit gebied niet rendabel was voor de landbouw. Vanaf het brugje over de Dijle valt de GR 512 samen met de streek-GR Dijleland (of beter andersom). Dit stuk heb ik een maand geleden nog afgestapt, maar in de omgekeerde richting. Waar ik toen nog zo gesukkeld heb in de modder is een groot voordeel van vrieskou meteen duidelijk: geen zompige modder! Ik verorber m’n boterhammen in een vogelkijkhut (‘De Roerdomp’) . Er ligt al een laagje ijs op de plassen. Via de het margrijsbos en een lang pad naast het riviertje de Ijse kom ik aan in Huldenberg. Aan het dorpsplein is er een halte waar Lijn 395 me in een dikke 30 minuten weer in Leuven afzet. Einde van een etappe die ik niet snel zal vergeten.

Etappe 2: van Sint-Pieters-Rode naar Bierbeek (27.7 km) [GR 512]

Hoe ik het heb geflikt weet ik niet, maar feit is dat ik er in geslaagd ben in m’n slaap m’n GSM-wekker af te zetten. Met een vage herinnering aan een droom waarin ik op m’n GSM tokkel, word ik ruim een half uur later wakker dan voorzien. Nu ja wakker, het eerste wat ik deze ochtend doe is m’n stenen cornflakes-kom laten stukvallen na 7 jaar trouwe dienst. Ondanks de opgelopen vertraging, raak ik toch op tijd met lijn 2 aan het station van Leuven. Daar neem ik lijn 310 om 08:41 die 25 minuten nodig heeft om Sint-Pieters-Rode te bereiken.

De eerste paar honderd meter na het Kasteel van Horst lopen samen met de streek-GR Hageland. Ik kom opnieuw langs de fotogenieke Sint-Jozef-kapel met de magische T-vormige lindeboom.

Zoals je kan zien is het weer grijs en dat blijft jammer genoeg de hele dag zo. Het is wel droog met temperaturen rond het vriespunt.

Wat verder splitst de GR 512 af van de streek-GR Hageland en duikt via een andere kapelleke meteen de velden in. Ik vind het druk gegeven het vroege uur en de koude temperaturen: een groep lopers van joggingclub Pegasus Tielt en enkele mountainbikers steken me voorbij. Vlak op de route ligt al een eerste geocache ‘Tussen de velden’ (GC2C934). Wanneer de GR-route de Gempmolen nadert, verlaat ik de route voor een tweede cache (GC1ZCG5) boven op de heuvel niet ver van een familie boomzwammen.

Ondertussen scheuren mountainbikers met een halsbrekende vaart de berg af. Terug beneden, moet ik een moerassig pad overwinnen. Modder tot aan de enkels, maar naast het pad is er enkel nog meer moeras. Door een ongelukkig manoeuvre slaag ik bijna tegen te grond. Met één hand in de blubber en één hand aan m’n fototoestel dat hierdoor net een modderbad bespaard werd, krabbel ik terug recht. Niet veel verder ligt de Gempmolen.

Hier wijk ik voor een tweede maal af van de GR-route om een geocache te vinden (GC22AKF). Na enkele brugjes en een mooie holle weg kan ik m’n 800ste geocache loggen. Een blik op de klok leert dat ik intussen al een pak tijd heb verloren met m’n omwegen. Vanaf het kasteel van Gemp wordt de modder vervangen door betonpaadjes.

Kasteel is een groot woord voor een groot huis met wat water er rond vind ik. Na alle betonpaadjes volgt het eerste stukje Brabants bos. Groot is het niet, maar wel mooi gelegen op de top van een heuvel. De weg gaat over in een lange dreef die het kasteel van Brakem passeert. Het kasteel van Brakem is zo mogelijk nog minder ‘kasteel’ te noemen dan dat van Gemp. Wat verder heb ik een ontmoeting met een fazant. Fazanten zie je wel vaker in deze streek, maar vaak zijn het schuchtere dieren die snel op te loop gaan. Dit exemplaar blijft liever poseren.

De weg stijgt naar het kapellebos waar plots 3 reeën vanuit uit het niets opduiken. Vliegensvlug lopen ze (vliegen bijna)  in een wijde boog door het bos en over de weg om te verdwijnen in het kreupelhout. Stukjes bos en veld wisselen elkaar nu af. Bij een kapel verorber ik m’n middagmaal met uitzicht op Kerkom.

Via enkele veldwegen sleept de GR zich voort richting Boutersem of was het nu…

Een paar honderd meter na dit bord, passeert de route de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Sterreborne (ter grootte van een kleine kerk). Borne betekent bron. Die is volgens de legende ontstaan door de straal van een heldere ster (Sterre) na een smeekbede van een koppel dorstige gestrande gravinnen van wie de koets van de weg was geraakt. Volgens de legende wordt ieder die van het water drinkt onmiddellijk van elke kwaal genezen. De verroestte emmer ziet er echter niet uitnodigend uit en ik vrees dat het omgekeerde wel eens waar zou kunnen zijn. Toch maar liever een geocacheke doen dan (GC1MNVT).

Wat volgt na de kapel is een mooi groen stukje langs onverharde paden. Voor de kruising met de N3 Leuven-Tienen raak ik toch even het spoor bijster. Ik volg het pad zoals op de kaart in de topogids en kom enkele met grijze verf overschilderde tekens tegen. ’s Avonds zie ik op de Grote Routenpaden-website dat men hier in 2008 het traject heeft gewijzigd. Blijkbaar heeft men enkel de eerste GR-tekens onzichtbaar gemaakt, want vanaf het voetbalveld over de N3 zijn de markeringen nog steeds goed zichtbaar. Volgende keer er aan denken dat ik de trajectwijzigingen check vóór ik aan de tocht begin.

De heuvel net voor de autosnelweg is een laatste kans om even terug te blikken op het Hageland. (jammer van de grijze waas door het sombere weer)

Nu volgt immers een klein stukje Haspengouw voor de uitgestrekte (relatief voor Vlaanderen dan toch) Brabantse bossen.

In de buurt van Bierbeek zet ik me neer in het verkeerde bushokje. Ik had op de website van De Lijn de route vanaf deze halte tot Leuven opgzocht en had over het hoofd gezien dat er nog een wandelafstand van een dikke kilometer bijstond. Via een telefoontje naar het thuisfront aangezien de bus niet komt opdagen, kan m’n broer me naar de juiste bushalte wijzen nabij het centrum van Bierbeek een kilometer verder (waarvoor dank). Een hoog wandeltempo en twee minuten vertraging vanwege De Lijn, zorgen ervoor dat ik toch nog de bus van 17:35 (lijn 8) kan nemen richting Leuven.

Etappe 1: van Diest naar Sint-Pieters-Rode (31,1 km) [GR 512]

Voor een vrij korte winterdag is 30 km naar de hoge kant, vroeg genoeg vertrekken is dan de boodschap. In Leuven neem ik de trein van 08:05 die me via een overstap in Aarschot afzet in Diest. Vijf minuten later sta ik aan de wandelboom waar de GR 512 start. Het is 08:40, volgens het KMI het tijdstip van zonsopgang vandaag. De GR rondt Diest via zijn oude vestingswallen. Best een mooi gebied dat ik al goed mocht leren kennen via enkele geocaches. Ik stap door want ik ben vooral op zoek naar de mooie panorama’s vandaag. Op de Kloosterberg krijg je een eerste zicht op de omgeving voorgeschoteld: Diest, velden, windturbines en heuvels. De afdaling is een eerste glibberige modderpartij.

 Eens beneden loopt de GR 512 een stuk samen met de Streek-GR Hageland en de GR 5. Dit stuk heb ik reeds afgelegd begin vorig jaar, maar toen had ik nevelig weer. Vandaag enkel wat bewolking zodat ik deze keer wel de mooie vergezichten van op Galgenberg kan zien. Aan de splitsing van Steensel, splitst de GR 512 zich af van de streek-GR en de GR 5. Op het veld rechts staat een deel van het koolzaad al in bloei, en dat op 14 januari.

Ik passeer een moderne hoeve en sla een moeilijk begaanbaar pad in. Het afbreken van een tak maakt echter de loslopende hond van de boerderij wakker die luidt blaffend achter me aan komt lopen. Ik kijk niet achterom en probeer gewoon rechtdoor door de diepe modder voort te ploeteren in de hoop dat die hond zijn poten niet wil vuil maken. Ik heb een hartsgrondige hekel aan zulke keffers. De hond geeft het op en een 50 tal meter kan ik nog een geocache vinden tussen een hoop omgevallen bomen (stormschade van in 2010 blijkbaar). De route loopt via enkele veldwegen richting autosnelweg.

Onderweg kom ik nog een groepje van zes motorcrossers tegen. Ik dacht altijd dat dat meer lawaai maakte. Zolang het veldwegen zijn, die op deze plek ook door plezier 4x4’s worden gebruikt, en ze geen natuurgebieden kapotrijden heb ik daar weinig problemen mee.

Vlakbij de autosnelweg ligt een geocache waar je volgens de beschrijving ‘even naar de E314-blues’ kan luisteren. Het storende gesuis blijft me echter de volgende kilometers achtervolgen. De wegen zijn hier ook een stuk minder interessant met een overmaat aan asfalt, vooral na het zicht op het kerkje van Bekkevoort.

Wanneer de GR de Blerenberg via een holle weg beklimt om bij een mooit uitzichtspunt uit te komen, kan het traject me terug echt bekoren. De volgende 10 km zijn typisch voor het Hageland: een getuigenheuvel, een Brabants kerkje, een nat broekbos in het dal en terug een heuvel met wijnbouw. Op het uitzichtpunt staat een toren, maar die is echter niet toegankelijk aangezien hij door rottend hout er erg bouwvalling bijstaat. Terwijl ik even hat houdt, komt een opa met zijn kleinzoon de toestand van de toren inspecteren. Blijkbaar is hij al langer in slechte staat en is het nog wachten tot dag dat hij door een flinke windstoot in elkaar stuikt. Ik maak dan maar dankbaar gebruik van de picknicktafel om een beter zicht te hebben op de omgeving.

 Na een korte rustpauze wijk ik een 300-tal meter af voor een derde cache aan een panoramabord. Tijdens de afdaling heb je een mooi zicht op Tielt. Deze mooie weg komt uit op de Sint-Martenskerk.

 De route daalt verder af naar het dal en via wat overgangsasfalt loopt de GR het Walenbos binnen. De topogids waarschuwt voor modderige wegen. Het eerste stuk valt inderdaad niet mee. Volgens de infoborden werden er deze winter beheerswerken uitgevoerd voor het uitdunnen van de uitheemse Amerikaanse eik. Door het gebruik van zware machines is de weg herschapen in een modderpoel. Door af en toe een ommetje door het bos te nemen geraak ik erdoor. Het is muistil in het slaperige winterse bos. De overige wegen tot aan Houwaart zijn beter begaanbaar. Na Houwaart volgt de beklimming van de Houwaartse berg. Het mooie uitzicht was me al bekend van een geocache. Het is de eerste plek op deze GR waar ik wijnranken zie.

 Na de afdeling en het oversteken van een drukke baan, gaat de route richting het Kasteel van Horst dat in de steigers staat voor restauratiewerken. Op dit punt loop ik de streek-GR Hageland opnieuw tegen het lijf. Het is intussen 16:00, veel vroeger dan ik had verwacht. In Sint-Pieters-Rode, een 800 m verder, is een bushalte van lijn 310 die rechtstreeks naar het station van Leuven rijdt. De bus rijdt op zaterdag om het uur en ik moet nog 3 kwartier wachten. Meteen weer een extra reden om de topogids te kopen: dan heb je iets te lezen als je op het openbaar vervoer moet wachten. Na een busrit en een fietstochtje kom ik tegen kwart voor zes terug in Heverlee aan.