Etappe 8: van Eisden naar Lanaken (21,9 km) [GR 561]

’s Morgens in de auto is het meteen duidelijk. Het weer is niet wat het had moeten zijn: grijs en en wat motregen die even later weer opdroogt. Het eerste deel van deze mooie wandeling zal gehuld worden in grijsheid en mist. Mijn foto’s doen het landschap onrecht dan ook aan. Ik parkeer de auto in een zijstraat van Lanaken en fiets met de vouwfiets tot aan het voormalige station van Eisden. Ik krijg m’n U-slot niet rond de houten balken van de fietsenstalling, dus leg ik hem vast aan een hek naast het voormalige stationsgebouw, nu een café.

Na een kilometer of twee bos steek ik een drukke baan over naar toegangspoort ‘Mechelse heide’ van het nationaal park hoge Kempen. Toch wel wat wandelaars hier op zondag. De doorsteek door het de Mechelse heide is erg mooi, met onder andere het hoogste punt van de kempen. Het uitzicht wordt helaas geblokkeerd door het grijze weer.

 Via enkele zanderige trapje daal ik terug af.

Na het doorkruisen van de Mechelse heide gaat het GR traject onder de E-314 door. Er volgt een routewijziging ten op zichte van de topogids (op de GR-website is het traject wel correct getekend, maar de wijziging niet vermeld) die dankzij de goede markering geen problemen oplevert. Niet veel verder volgt een nieuw natuurgebied: de vallei van de Zijpbeek. Je wandelt hier op de rand van het kempens plateau, wat zorgt voor mooie dalen.  De zon slaagt intussen hier en daar een gat in het wolkendek.

Via een voormalig preventorium voor kinderen met tuberculose, nu een asielcentrum, en een lange bosweg kom ik via een dierenparkje bij de achteringang van domein Pietersheim. Van het oude kasteel schiet niet veel meer over. Het nieuwe kasteel staat wel nog overeind.

Enkele honderd meter verder kom ik aan een ietwat vervallen wandelboom waar ik op de GR 5 ook al passeerde voor een sportcentrum. Het einde van deze Limburgse GR!

Ik stap terug in de auto om m’n vouwfiets terug op te halen. Wanneer ik mijn slot losmaak, merk ik dat iemand mijn fiets met een eigen slot heeft vastgemaakt aan het hek. Ik kan m’n fiets dus niet losmaken! Ik ga het café binnen om te vragen van wie dat slot is. De uitzondering op de regel dat Limburgers doorgaans erg vriendelijke mensen zijn wordt daar bevestigd. Na een preek te aanhoren van de cafébaas en vooral de cafébazin over het vastmaken van een fiets aan privé-eigendom en na een tijdje buiten te wachten krijg ik eindelijk m’n fiets terug.  Ach ja, ’t was toch een mooie wandeldag.

Etappe 7: van Opitter naar Eisden (25,0 km) [GR 561]

Ik had de wekker gezet, maar blijkbaar stond hij op maandag en niet op zondag. Met een klein uur vertraging start ik aan de dag. Na het ontbijt en vullen van de brooddoos spring ik in de auto richting Eisden. Ik parkeer op de parking vlakbij het voormalige treinstation en vouw de fiets uit. Via de Zuid-Willemsvaart fiets ik een 19,5 km tot aan Opitter. De wind zit niet mee en m’n benen worden moe door de kleine wieltjes van de vouwfiets. Ik ben blij als ik op het centrale plein van Opitter met kerk en brouwerij aankom. Ik ga richting de Pollismolen en pik daar de GR-tekens terug op. 

Vandaag test ik twee nieuwe spullen: nieuwe wandelschoenen en getten. Het weer is alvast goed voor een test: motregen met af en toe een kleine bui voor de rest van de dag. Ik volg een veldweg aan een bosrand tot ik een routewijziging opmerkt. Deze is echter zeer summier bewegwijzerd zodat ik bij het begin nodeloos op m’n stappen terugkeer omdat ik geen tekens meer zag. Door m’n intuïtie te volgen vind ik alsnog de juiste weg. Tussen de bomen door zie ik een Limburgse caravan.

De GR route wisselt bos en veld af tot bij alweer een watermolen: de volmolen. Een mooie plek om iets te eten.

Na de bochtige routewijziging volgen enkele lange rechte stukken. De regen maakt het af en toe tot een modderparcours.

Aan de plek Driepaalhoeve krijg ik last met een loslopende hond. Na een 200-tal meter laat hij me eindelijk met rust. Ik vervolg de veldweg tot hij afdaalt in het Dilserbos. Na het oversteken van een drukke baan komt het domein van Connecterra in zicht. Het gaat hier af en toe goed op en neer.

Toegang tot de terrils is betalend blijkbaar en de GR gaat langs de afsluiting zonder dat ik ergens een goed uitzicht krijg op de terrils. Ik ben teleurgesteld. Waar de omheining ophoudt, trek ik m’n stoute schoenen aan en ga richting de enige niet publiek toegankelijke terril. Ik begrijp nu waarom deze oude terril de Vesuvius van Eisden genoemd wordt… wauw!!!

Nog een stukje lang een voormalige spoorweg en ik kom aan het stationnetje waar m’n auto staat. Vouwfiets terug oppikken in Opitter en dan alles te drogen hangen in Diest.

Etappe 6: van Lozen naar Opitter (22,1 km) [GR 561]

's Morgens vertrek ik met de vouwfiets in de koffer richting Opitter. De zichtbaarheid op de weg is erg beperkt door de mist. Desondanks bereik ik via de gememoriseerde route vlot het centrale plein van Opitter waar ik de auto vlakbij de lokale brouwerij parkeer. Op de vouwfiets fiets ik vervolgens via Bree tot aan de kerk van Lozen. Door de kleine bandjes ben ik toch een tijdje onderweg. Ik leg de fiets vast en pik aan de sluis van Lozen de GR-tekens terug op. Het pad leidt me meteen weg van het kanaal naar een mistig veldenlandschap.

Het traject volgt opvallen veel onverharde weg in tegenstelling tot de geasfalteerde landbouwwegen van de vorige etappe. De mist maakt het ook bijzonder en laat me toe nog eens de wedijveren met Hiroshi Sugimoto (zie GR 126, etappe 3) om ter saaiste foto.

Ik wandel verder tot de Voorste Luismolen, een authentiek plekje. De molenaar is aan het werk en de molen draait in het water van de Abeek.

Dit is een mooi plekje om te eten. Ik zet me wat uit de koude wind en verorber m'n dubbele boterham met kaas en mosterd plus een appel. Een variant van het GR-pad splitst hier af. Ik kies voor het hoofdtraject richting Bree. Na een stukje langs de Zuid-Willemsvaart draait de GR resoluut richting het gezellige centrum van Bree.  Bij het verlaten van Bree verlies ik even de tekens uit het oog, maar vind dan toch de juiste weg. Er komt voor het eerst terug wat reliëf in het landschap en het pad gaat duidelijk omhoog. De zon begint er intussen goed door te komen. Via een mooie boerderij en een veldweg kom ik in het natuurgebied de Itterbeekvallei. Via een knuppelpad kan je het moerassige dal oversteken.

Dit is wel geen GR-traject, maar als grote fan van knuppelpaden kon ik deze oversteek niet rechts laten liggen. Na deze korte zijsprong volg ik het hier drukbewandelde pad tot aan de mooie Pollismolen.

Even verder verlaat ik het pad richting de kerk van Opitter en na het oppikken van m'n vouwfiets in Lozen rij ik terug naar huis na een geslaagde wandeldag.

Etappe 5: van de Achelse kluis naar Lozen (20,2 km) [GR 561]

Uitzonderlijk mooi weer vandaag: 23°C en zon, dat vraagt om een wandeling. Ik parkeer de auto aan de Kerk van Lozen en fiets met m'n vouwfiets naar de Achelse Kluis. Na m'n fiets goed vast te leggen kan ik op stap. Ik sla een veldweg in naast een beek en kijk nog eens achterom door het riet.

Het pad steekt de Warmbeek over via een houten bruggetje. Ik zie enkele schrijvertjes tegen de stroom in springen.

De GR volgt nu een brede bosweg. Ik vind en log onderweg een geocache. In de buurt van het kasteel van Beverbeek (waar ik buiten het toegangsgebouw weinig van zie) wijk ik opnieuw een paar honderd meter af voor een geocache. Net voor ik terug aansluit bij de GR-tekens zie ik op de grond een vreemd tafereel.

Het zijn parende heidelibellen (mannetje is de rode). Ik ga op de grond zitten om het te fotograferen. Terwijl ik nog de juiste instellingen aan het uitzoeken ben om hier een mooie foto met de juiste scherptediepte van de maken, wordt ik bruut verstoord door een hond die die vlakbij m'n hoofd komt blaffen. Weer zo'n baasje dat zijn hond niet onder controle heeft (en er maar op roepen, als hij niet luistert, hou hem dan aan de leiband a.u.b.). Ik slik mijn ergernis in. Het libellenkoppel is gaan vliegen.

Ik ga verder door het bos tot aan een gereconstrueerde grafheuvel uit de laatste bronstijd. Hier splitst een variante af. Ik kies voor het hoofdtraject dat via enkele asfaltwegen tot het centrum van Hamont leidt. Onderweg eet ik een bakje aardbeien vanuit een automaat van een lokale aardbijenkwekerij. Op het centrale plein van Hamont leer ik bij waarom dit de kaarsenstad wordt genoemd via een derde geocache. De GR verlaat Hamont via het station (sinds kort terug in gebruik voor reizigersvervoer). en loopt dan over geasfalteerde wegen langs wat lintbebouwing en enkele boerderijen. Dit stuk kan me maar weinig boeien. Aan het Kempens kanaal komen variante en hoofdroute terug samen. De bomen langs het jaagpad tonen hun mooie herfstkleuren.

Na een stuk jaagpad maakt de GR een lus door het mooie natuurgebied lozerheide. 

 Even opletten dat ik niet bots met enkele opvliegende zwanen...

... en dan de baan en het de sluis over om de auto terug te vinden bij de Kerk van Lozen. Net wanneer ik richting de Achelse Kluis rijdt, gaan de regensluizen wagenwijd open. Ik pik m'n vouwfiets op en rij naar het huis. Het weekend zit er alweer op voor een nieuwe te drukke werkweek.

Etappe 4: van Borkel naar de Achelse kluis (20,9 km) [GR 561]

Het werd tijd om nog eens een etappe op de GR 561 te ondernemen. Volgens de weervoorspelling gaat het een dag met zon en lichte bewolking worden. Wanneer ik met de auto richting Borkel vertrek is het echter grijs. Dat late ochtendgrijs zal straks wel optrekken, denk ik. Wanneer ik omstreeks 09:45 de auto aan de oude molen van Borkel parkeer, is het echter aan het regenen. Het zal een grijze motregenachtige dag worden waarop de zon zich niet laat zien.

Ik laat het niet aan m'n hart komen en ga op weg. Enkele bloemenvelden geven wat kleur aan deze grijze dag.

Na enkele velden steekt de GR de baan naar Borkel over en trekt een bos in. Een populair bos bij mountainbikers zo blijkt. Ik bereik de bosrand en trek natuurreservaat de Malpie in, één van de mooie heidelandschappen in deze streek.

Al ziet alles er een beetje grijs uit vandaag. Ik doorkruis de heide via een leuk bruggetje tot vlakbij de Dommel. Een eind verder gaat heide terug over in bos en na twee vijvers bereik ik de Venbergse molen. Bij mooi weer zal hier wel wat volk op het terras zitten, maar vandaag is het leeg. Ik los een korte geocache op en ga dan weer verder. Na deze molen op de Dommel volgt een oninteressant stuk door de Valkenswaardse buitenwijken dat me leidt tot aan het centrale marktplein. Het plein staat echter vol met auto's (tweedehandsbeurs ofzo?) dus ik trek gauw weer verder. De richting van het pad keert nu om: in plaats van naar het noorden loop ik nu gemiddelde zuidwaarts richting Lanaken waar de GR 561 samenkomt met de GR 5. Na opnieuw wat bebouwing kom ik in het Leenderbos. Ik maak gebruik van een zandhoop om wat zicht te krijgen op de omgeving.

Met een beetje geknoei met de camera-instellingen lijkt het bijna een zonnige zomerdag. Ik wandel verder tot aan schuilhut Bruggerdijk. Eindelijk een droge bank om een laat middagmaal te verorberen. Terwijl ik zit te eten komt een ouder koppel een geocache zoeken. Discretie bij het geocachen is duidelijk iets van de verleden tijd. Ik doe alsof m'n neus bloed.

Na het eten wandel ik verder door heide en bos. Niet ver van de Achelse kluis staat een klein houten uitzichtplatform.

Ik wandel verder tot aan de Achelse kluis pal op de Nederlands-Belgische grens. Op deze plek verlaat ik  de GR en wandel ik terug tot aan m'n auto in Borkel.

Etappe 3: van Lommel naar Borkel (24,0 km) [GR 561]

Vandaag een vrije dag genomen om (eindelijk) nog eens een GR-dagtocht te maken. Eerst dacht ik de GR 12 verder te zetten, maar de GR 561 lag ook nog op me te wachten en daarnaast voelde ik me toevallig iets meer aangetrokken tot Lommel vandaag.

 

Het openbaar vervoersaanbod is in deze streek echter erg mager. Ik opteer daarom voor de eerste keer voor de combinatie fiets&auto. Ik rij ’s ochtends naar het eindpunt Borkel (NL) en parkeer er de auto aan de windmolen. Ik neem m’n vouwfiets uit de kofferbak, rij naar het station van Lommel (+- 17 km) en pik aan bij de GR tekens langs het spoor.

Na een paar honderd meter verlaat de GR het spoor en kiest resoluut voor het centrum van Lommel.  Op het marktplein maak ik kennis met een Lommelse Teut (weer iets bijgeleerd vandaag).

Via een sporthal met vreemde dakconstructie en de velden van S.K. Lommel, laat ik de bebouwing achter me. Ik heb op deze plaats wat moeite met de bewegwijzering – een niet-gedocumenteerde routewijziging zo blijkt – maar met een gelukje zit ik toch op het juiste pad. Via een zanderige weg passeer ik een rustige waterplas. 

Vervolgens steekt de GR via een ietwat vreemd gevormde loopbrug het Kempens kanaal over.

Via een mooi stukje heide bereik ik de Nederlandse grens ter hoogte van grenspaal 191. Het landschap verandert van heide en dennenbos in een agrarisch veldenlandschap. Het is inmiddels over de middag en drukkend heet op de stofferige zandwegen. Gelukkig staat er een besproeier vlak bij de weg voor wat verkoeling.

 

Na enkele stoffige wegen trekt de GR terug een mooi natuurgebied in. Het stuwvijvertje “Het Schut” is een mooie plek, maar ik wordt langs alle kanten belaagd door de muggen. Phegeavlinders zijn eveneens talrijk aanwezig.

Een infobord geeft aan dat de GR even samenloopt met het Airbornepad, een 220 km lang wandelpad van Lommel naar Arnhem ter herdenking van operatie Market Garden. Ik steek de zeer drukke baan Hasselt-Valkenswaard over en zie dan wat verder door de bomen een man … in een zalmkleurig pakje? … nee hij loopt poedelnaakt door het bos! Wanneer hij me in de mot krijgt draait hij zich om en doet gauw een short aan met de woorden “ekskuuze mo”. Een paar honderd meter bereik in Borkel. Met de auto rijd via Lommel om m’n vouwfiets af te halen terug naar Diest.

Etappe 2: van Balen naar Lommel (13,7 km) [GR 561]

Vandaag neem ik de auto. Het plan is een korte tocht van station naar station te maken, terug te keren met de trein en dan verder te rijden naar Antwerpen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik parkeer aan een schooltje in de buurt van Balen en kan daar onmiddellijk terug aanpikken bij de GR-markering. Via een verharde weg, laat ik Balen achter me. Na wat lintbebouwing volgt een eerste klein stukje bos, al is een auto nooit veraf (zoals je kan zien...).

Zoals je ziet heb ik m’n toestel vandaag in zwart-wit modus gezet. Ik ben immers een avond of twee geleden onder de indruk geraakt van de zwart-wit landschappen van de film Nebraska (2013), een aanrader qua beeld en geluid, en dacht om het zelf ook eens te proberen.

De GR trekt het natuurgebied De Most in, asfalt en lintbebouwing gaan over in zandpaadjes en dennenbos.  Na een klein toertje komt de GR terug op een centrale semi-verharde weg door het bos. Bij letterlijk elke mooie zijweg, hangt het bordje “privaat”, jammer.

Na De Most steekt de GR het kanaal van Beverlo over. Ik hou m’n camera boven het hoofd om een foto te kunnen trekken over de hoge rand van de brug.

Na de oversteek van het kanaal wordt het landschap opener en mooier. Aan de overkant van een uitgestrekt veld staat een reeks windturbines lustig te draaien, netjes op een rij.

Via de rand van een dennenbos, kom ik aan een breed fietspad dat parallel loopt aan de Molse Nete. Wat verderop staat de molen van Kattenbos. De molenaar is druk in de weer.

We zijn nu niet ver meer van het station van Lommel. Daar neem ik de trein naar Mol en dan van Mol naar Balen. Nog een kort stukje tot aan de auto en ik kan na dit leuke tussendoortje verder rijden naar Antwerpen.

Etappe 1: van Diest naar Balen (39,8 km) [GR 561]

Er is veel veranderd sinds mijn laatste tocht: een afgewerkt doctoraat, een nieuwe job en een nieuwe woonplaats, Diest.  Vanaf m’n nieuwe voordeur vertrek ik te voet naar de Schaffense poort. Aan deze wandelboom vertrok ik ooit op m’n eerste GR in rechte lijn (GR 512 14/01/2012, nvdr). Op m’n tocht over de GR 5 kwam ik hier opnieuw voorbij. Vandaag begin ik aan het laatste GR nummer dat op deze wandelboom vermeld staat: de GR 561 Kempen-Maaspad.
 

Vanaf de Schaffense poort wandel ik richting het station. Daar steek ik de spoorweg en de ring van Diest over en volg een stijgende weg tot aan het vliegveld van Schaffen.  De luchtzak geeft een strakke wind aan, maar vooralsnog schijnt de zon volop. Lang zal dat echter niet meer duren, het kappeltje voor mij schittert nog in de laagstaande ochtendzon, maar de donkere wolken zijn al duidelijk zichtbaar op de achtergrond.

Voorlopig blijft het op een druppel na droog. Dat kan van de voorbije dagen niet gezegd worden. Dit is winterwandelen in België:

Gelukkig ligt er hier en daar een plank zodat ik niet volledig wegzak in de blubber. De route gaat ondertussen verder van met naaldbomen bedekte heuveltjes over moerassige dalletjes.  De GR volgt even later een brede bosweg tot aan de Gerhagenvijver. Ik ontmoet er een tochtgenoot, weinig van zeg, een beetje houterig en met het hoofd in de wolken weliswaar, maar wel een aangenaam gezelschap. Hij heet Ruddy.

In het bos raak je makkelijk de juiste richting kwijt. Gelukkig vinden Ruddy en ik wat verder  een nuttige wegwijzer die ons terug op het juiste pad zet.

De GR  verlaat het bos en kruist enkele huizen van het gehucht Schoot. Ik zie een kat met een klein konijntje in haar bek. Wanneer de kat me zit laat ze het konijntje vallen en wacht ze achter een hoek tot ik weer weg ben. Ik kijk even naar het konijntje, het arme diertje bloedt uit zijn bek. Hier valt niets meer voor te doen.

Na een paar visvijvers doemt de massieve kerktoren van Vorst op. Via de de oude pastorie verlaat de GR vorst om na een doorsteek van het natuurgebied Ossebroeken achtereenvolgens de E-313 en het  Albertkanaal over te steken.  Aan een rond punt help ik een ouder koppel terug op de juiste richting naar Laakdal met m’n topokaart. Waar de variante naar Geel afsplits eet ik m’n bokes op en ga weer verder over brede zandwegen. Het landschap bestaat nu vooral uit velden en hier en daar een zanderig bosje.

Op één plek is het bos veranderd in een grote lege zandbak.

Na dit stukje bos verslechtert het pad echter zienderogen. Niets dan verharde wegen en saai doodse woonwijken. Dit is GR-onwaardig. Ook na het oversteken van het kanaal verbetert het niet. De GR maakt hier een kronkel door een bedrijventerrein, misschien was dit ooit een mooi gebied? Vlakbij Balen haak ik af en volg ik de aanlooproute naar het station.  Tegenover het kerkhof moet ik de sporen over zonder spoorwegovergang?! Gevaarlijk en wat ik anders nooit zou doen, maar met enige voorzichtigheid doe ik het toch. Wat een mens al niet doet om zijn trein te halen, openbaar vervoer is stress. Dit kan echter niet de bedoeling zijn. Op de GrouteRoutepadenwebsite werkt de link naar de aanlooproute echter niet om te checken of die onlangs gewijzigd is. Ik zal eens een mailtje naar de webmaster sturen .

Ondertussen is het beginnen regenen. Ik wacht op een bank op het perron en eet nog een appel. Even later voert de trein me via een lange omweg en een overstap in Hasselt terug naar Diest. Einde van mijn tot hier toe langste GR etappe, maar we zijn hier niet om records te vestigen he Ruddy!