Etappe 14: van Jupille naar Blegny (18,2 km) [GR 412]

Vandaag opnieuw een dagje vrij genomen omdat het nodig is. Ik parkeer 's ochtends vroeg mijn auto aan Blegny-Mine voor een luswandeling waarbij ik het allerlaatste stuk afwerk van de GR412. Via een eigen gekozen weg kom ik uit op de splitsing van de GR5 en de GR57. Hier was ik al eens eerder (2013) en het blijft me verbazen dat een brug onder de autosnelweg de plek is waar deze 2 mooie GR's splitsen om pas in Luxemburg weer samen te komen. Ik volg het stukje GR57 tot vlakbij Luik waar ik afdaal naar Jupille en de GR412 weer oppik. In een kapel staat een beeld van de heilige Rochus, een beschermheilige tegen de pest en besmettelijke ziekten. En laat dit laatste momenteel erg van toepassing zijn (zie kaartje bij het beeld):

De GR412 klimt de vallei van de Maas uit en ik kijk achterom voor een laatste blik op Luik.

Eens boven daalt de GR terug af en tussen de bomen krijg ik een eerste zicht op het golvende land van Herve.

Wat volgt is een in mijn ogen minder interessant traject met regelmatig bebouwing en veel verharde wegen. Gelukkig bereik ik even later mijn favoriete terril vlakbij Retinne. Intussen heb ik al een pak meer terrils gedaan sinds ik deze in 2013 beklom, maar het uitzicht blijft toch fenomenaal ver en nóg mooier dan andere terrils. Eigenlijk kan je makkelijk boven raken, als je de juiste weg weet... De andere wanden zijn erg steil.

 

 

Ik bereik de top van de terril langs een andere zijde dan vorige keer, maar pas wanneer ik boven ben vind ik de makkelijke route naar de top (hint aan mezelf voor als ik hier ooit terugkeer: vertrek vanuit het  ZO). Dit is de perfecte plek om te picknicken met uitzicht. Ik doe nog even de geocache die ik 8 jaar geleden heb laten liggen en dan daal terug af. Ik vervolg het traject van de GR412 langs de terril met wat verdacht gekleurd water en sluikstort. Via een veldweg bereik ik een oude spoorlijn en werp nog een laatste blik achterom naar mijn favoriete terril die als een Mount Doom het landschap domineert.

Even volgt wat asfalt om de autosnelweg over te geraken, maar dan volgt een lange rechte weg over een beekje en tot in het centrum van Blegny. Het laatste stukje GR412 gaat via enkele poortjes dwars door de velden.

Ik bereik Blegny-Mine en -hoe kan het ook anders- beklim de terril Argenteau. Dit keer ben ik niet de enige terriltoerist.

Nog één mooie foto met de mijn van Blegny erop...

.... en ik daal terug af. Na 14 etappes en een 300 km zit deze GR er helemaal op!

Etappe 13: van Luik naar Jupille (19,4 km) [GR 412]

Een dagje verlof genomen nu het nog kan en geen betere activiteit dan een lange wandeling. Ik parkeer mijn auto in de buurt van Luik om het stukje GR412 tot aan de overkant van de Maas te doen samen met Circuit No3. Wanneer ik omgeving van Luik binnenrij, hangen er nog laaghangende wolken en even vrees ik voor het uitzicht vanaf de terrils, maar al snel breekt de zon er door tot een mooie blauwe hemel. Ik volg de wit-rode strepen voorbij een monument voor Belgische onafhankelijkheidsstrijders en een antiek gestileerde watertoren.

 

 

Na een straat of twee volgt een rustigere dreef. Er ligt een kerkhof speciaal voor dieren, inclusief zerken zoals op een gewoon kerkhof. Sinds ik recent mijn eigen huis heb en doordat corona vooral de hersenen aantast, ben ik een plantenliefhebber geworden. Zou er ook een kerkhof voor kamerplanten bestaan? Ik wandel verder langs een oude mijnsite. Buiten 2 betonnen platen die mijnschachten afdichten is er niets meer van te zien. Wat uiteraard wel nog heel zichtbaar is, zijn de terrils. Ik verlaat de GR even om de terril du batterie nouveau te beklimmen. Met de wirwar aan paadjes boven is het even zoeken naar het uitzichtspunt. Een geocache vlakbij leidt me uiteindelijk naar een prachtig zicht.

Ik daal terug af en volg verder de GR-tekens over een zompig pad. Gelukkig liggen er planken zodat ik niet te diep wegzak in de blubber.

De GR loopt vervolgens langs de rand van het golfterrein van Bernalmont. Ik observeer even de homo golfus en blijf het een vreemde sport vinden. Het pad gaat daarna tussen twee terrils door, genaamd Bernalmont en Belle Vue. Deze van Belle Vue is de laagste van de twee, maar gisteravond zag ik vanop de satellietbeelden dat zijn top niet volledig begroeid was, dus ik maak opnieuw een kleine zijsprong naar de top van deze terril.

Een perfecte plek om te pick-nicken! Het doel is nu om de GR412 te volgen tot net over de Maas waar ik dan volgende keer kan aanpikken voor de finale etappe. Er is echter een klein weggetje richting een doorsteek onder de spoortunnel versperd door werken. De werkmannen zitten te eten in hun cabine, dus ik probeer nog, maar er is geen doorkomen aan.

 

 

Ook al is slechts een 20 meter van het pad versperd, toch moet ik hierdoor omlopen via het station van Herstal om terug te kunnen aansluiten bij de GR-tekens. Via enkele straten bereik ik een zeer drukke brug over het Albertkanaal dat hier uitmondt in de Maas. Een groots opgezet monument maakt dit duidelijk. Wat volgt is een erg drukke havenweg die via een brug langs een stuwdam uitkomt op een druk knooppunt met de autosnelweg. De zebrapaden zijn zo goed als uitgevaagd. Veilig voel ik me hier niet want dit lijkt niet echt een plek voor voetgangers, maar ik raak toch tot aan de overkant en via een wegberm naast de waterzuiveringsinstallatie van de Jupiller-fabriek tot in Jupille. Hier keer ik op mijn stappen terugkeer over dit helaas minder interessante traject. Terug aan Bernalmont, volg ik de circuit 3 variante. Via enkele op en neers volgt deze een mooi pad tot aan een prachtig uitzichtspunt nabij de citadel van Luik.

Het pad maakt hier een bocht van 180° en keert Luik weer de rug toe. Na nog een laatste zicht op de terrils...

... en een kerk ter ere van een lokale verzetsheld, sluit ik terug aan bij het hoofdtraject vanwaar ik de kortste weg volg tot aan de auto. Na een lange autorit met helaas weer file aan de werken in Geel, kom ik terug thuis aan na een aangename wandeldag.

Etappe 12: Circuit 1+2 (25,4 km) [GR 412]

Bij zonsopgang vertrek in de buurt waar ik vorige keer eindigde in Flémalle voor een luswandeling die de lokale GR-circuits 1 en 2 combineert. Omdat ik weet dat er op deze GR al wat wijzigingen zijn t.o.v. mijn oude topogids, heb ik op voorhand de wijzigingen opgezocht op de SGR-website. Ik ben echter nog maar pas op weg en de GR tekens ter plaatse duiden een heel andere weg aan dan wat op mijn kaart staat. Ik volg de markering, maar deze gaat een steeds vreemdere richting uit om uiteindelijk bijna terug uit te komen bij waar ik vertrokken was. Ik snap er niets van. Als ik op de GR-kaart van de SGR-website kijk, dan blijkt dat circuit 1 en 2 geschrapt zijn en de GR412 hoofdroute hier samenvalt met de GR579. De situatie in het veld is echter nóg anders dan op de website staat. Ik geraak er dus niet uit. Nooit liep ik zo fout en het frustreert me mateloos. Ik probeer nog eens van het begin om te zien of ik ergens gemist heb, maar het lukt niet. Uiteindelijk geef ik op en volg ik gewoon wat in mijn topogids staat. GR-tekens zijn er nog nauwelijks te zien onderweg. De terugweg is wel gemarkeerd en overlapt inderdaad met de GR579. De omgeving is niet mooi op de passage van 2 terrils en het fort van Flémalle na (op het GR579 traject). Het grijze weer met in de voormiddag winterse neerslag valt ook tegen. Door al het mislopen moet ik me haasten raak ik pas in het schemerdonker terug bij de auto na zeker meer dan 30 km. Een lelijke GR-tocht om snel te vergeten dus best niet meer woorden aan vuil maken.

 

Etappe 11: van Verlaine naar Flémalle (12,9 km) [GR 412]

Na lange tijd eindelijk eens een dagje verlof dus dan moet er gewandeld worden. Doel vandaag is het bereiken van de aansluiting met de rondwandeling in Luik. Goedgeluimd en goed op tijd vertrek ik. Ondanks de nieuwe lockdown staat er toch een stevige file op de Antwerpse ring deze ochtend. Om 09:00 parkeer ik aan het kerkje van Les Cahottes. Via een zelf uitgestippelde route wandel ik naar Verlaine om daarna de GR412 te volgen tot in Flémalle. Het weer is grijs en winderig met motregen. Vanaf het westen komen er opklaringen is voorspeld, dus dan hoop ik daar maar op. Buiten het laatste stuk langs de baan naar Verlaine is het niet-GR stuk van deze lus best fijn. Net voor de middag kan ik terug aanpikken waar Rob en ik in Juli afpikten.

Wanneer ik de eerste wit-rode tekens van de dag volg, valt me een windvliegtuig op met exact het zelfde teken op de achtervleugel... toeval of niet?

De GR trekt algauw weer de velden in waar het barst van de fazanten. Zelden heb ik er zoveel bij elkaar gezien. De mannetjes lopen of vliegen onder luid lawaai weg, maar de vrouwtjes in hun camouflagekleuren blijven zitten.

Ik wandel verder en zie in de verte wat volgens mijn topogids het ferme et château d'Oudoumont moet zijn.

Het blijft intussen lustig verder motregenen. De beloofde opklaringen na de middag blijven uit. Net voor de top van een heuvel ontvouwt zich een heerlijk leeg landschap.

Op de verharde wegen maak ik snel vooruitgang en algauw bereik ik Dommartin. Het is al over de middag en tijd om de pick-nicken, maar nergens is een droge plek. Dan maar verder en na een klein beetje asfalt kiest de GR voor een veel mooier pad over een voormalige tramlijn tot in het centrum van Hozémont met zijn mooi gelegen kerk.

In het bushokje links naast de trappen eet ik een banaan en pak ik mijn spullen wat beter in terwijl de motregen inmiddels in een stevige bui is overgegaan. Mijn hoop op de opklaringen kan ik nu wel definitief opbergen. Ik volg verder het pad langs onder andere een kapel en een verlaten hoeve. Een infobord vertelt hoe dit ooit een levendig dorp was, maar door de ontwikkeling van de luchthaven van Bierset vlakbij (en bijhorend lawaai) is teloorgegaan. Reeds verschillende leegstaande huizen werden gesloopt. Ik de steek de E42 over en volg de GR over een modderige veldweg tot een weg met een mooi uitzicht. Via een stukje bos...

 ... bereik ik terug mijn auto, maar de tocht is nog niet gedaan. Mijn rugzak en andere natte spullen kunnen al de koffer in. Zelf maak ik nog een kleine lus tot aan het knooppunt met het lokale Circuit 1 uit de topogids. Daarna eet ik mijn "picknick" op in de auto terwijl ik terug wat opdroog en dan -zonder files- vlot terug naar huis.

Etappe 10: van Burdinne naar Verlaine (26,0 km) [GR 412]

Voor de tweede keer op pad met Rob over de GR 412. Aangezien vorige keer Rob de 20 km overleefd heeft, is de tocht deze keer 26 km lang. We spreken af aan het kerkje van Verlaine en dan rijden we met 1 auto naar Burdinne. Parkeren doen we vlak aan een grote kasteelhoeve en dan kunnen we op pad. De GR trekt de golvende velden in over lange betonnen paden. Je zou het niet verwachten, maar er rijdt hier toch heel wat verkeer. Voor een enkele bestuurder die zich rallypiloot want moeten we zelfs snel in de berm duiken.

De zon schijnt al vollop. Lang geleden dat ik nog zoveel zonnebloemen bij elkaar zag.

Wat verder zie ik plots een ooievaar (en Rob een struisvogel). Hij blijft mooi stilzitten voor enkele foto's... tiens toch wel heel erg stil... bij nader onderzoek blijkt het een ooievaar van hout! Goed beetgenomen wandelen we verder naar Vissoul en zijn Tumulus (niet zo spectaculair). Ter hoogte van het volgende dorpje Marneffe is er een flinke routewijziging doorgevoerd ten opzichte van het traject in mijn topogids (1ste druk 2006). Even slaat de twijfel toe (zitten we nog wel op de GR412?), maar we volgen de tekens en uiteindelijk komen we terug uit op het pad in de topogids ter hoogte van het Huccorgne. Volgende keer toch maar terug op voorhand de eventuele routewijzigingen checken. Onderweg naar Huccorgne steken we de Mehainge over.

Na al het veldwerk steekt de GR even een bos door. We krijgen zicht op enkele (vis?)vijvers. 

We dalen af naar Fumal en langs de Mahaigne spotten we door het groen het bijhorende kasteel.

De GR trekt voor over enkele hete betonnen veldwegen. De boer ploegt nog steeds gewoon door.

Onder 3 grote bomen niet ver van de kasteelhoeve van Oultremont zetten we ons in het gras voor de pick-nick want het is intussen al een stuk over de middag. De grote poort van deze monumentale kasteelhoeve is gesloten, dus dan piept Rob maar door het sleutelgat.

We passeren het dorpje Warnant-Dreye. Er volgen terug enkele minder leuke betonnen wegen die we met auto's moeten delen, maar dan slaat de GR plots af naar een rustiger stukje.

 We wandelen langs de rand van een laagstamboomgaard. De bomen hangen goed vol met peren.

Na opnieuw een paar hete betonwegen en via het kerkje van Chapon-Seraing bereiken we ons eindpunt voor vandaag: Verlaine. Hopelijk volgen de volgende etappe terug wat terrils na deze tweede typisch Haspengouwse wandeling met velden, kleine dorpjes en kasteelhoeven.

Etappe 9: van Boninne naar Burdinne (20,5 km) [GR 412]

Na de lockdown en te genezen van mijn blessures door een val op de trap, kon het ein-de-lijk weer: een dagwandeling over de GR! Meteen ook twee primeurs: voor het eerst ga ik met Rob op stap en pas ik de techniek met de twee auto's toe waarbij er een aan het eindpunt en een aan het beginpunt wordt geparkeerd. Normaal ben ik van een kilometer meer niet de bang, maar Rob is zo'n beetje de Vincent Kompany van het team: groot sportman maar gemaakt van porselein. We kiezen dus voor een lengte van 20 km voor deze eerste wandeling.

We pikken aan in Boninne waar het al van augustus 2016 geleden is dat ik er de GR-streepjes verliet. Het traject verlaat al snel Boninne voor een golvend landschap van velden en hier en daar een klein bosje.

Verscholen in het bos naast het pad ligt het oude fort van Marchovelette. Buiten de beschadigde verluchtingstoren is er weinig van te zien. Wat zich wel laat zien is een mooie vlinder (Keizersmantel).

 

Even een veld oversteken en we komen al gauw bij het kerkje van Gelbressée. De zondagsmis is nog bezig.

Niet veel verder ligt al het volgende historisch gebouwe: het kasteel van Franc-Waret.

 

We wandelen verder langs een fit-o-meter en door het dorpje Hingeon. Op een brug over de E42 krijgen we een weids zicht over deze licht golvende landbouwstreek.

Na de picknick aan de rand van een bosje, komen we aan in het volgende dorpje Pontillas. Een dorpskerkje en een of meer kasteelhoeves kan ook hier niet ontbreken.

Tussen de dorpen blijft de GR de ene na de andere ruime veldweg aan elkaar rijgen. In Otreppe zetten we ons even op een bank naast de kerk (en het petanqueplein) voor een appel. De zon schijnt fel tussen de wolken, maar dankzij het beetje wind blijft de temperatuur aangenaam. 

 Niet enkel wandelaars appreciëren deze wegen.

De "Sentier des Terrills" is vandaag eerder een Sentier van kasteelhoeven en dorpskerkjes. We wandelen door het laatste dorpje Hannêche voor ons eindpunt.

 

In Burdinne rijden we met Rob's auto terug naar Boninne waar mijn auto geparkeerd staat. Als beloning eten we nog elk een mattentaart die ik gisteren uit Geraardsbergen heb meegebracht. We besluiten dat dit soort tocht voor herhaling vatbaar is (volgende keer eens 25 km proberen) en dan rijdt Rob terug naar Leuven en ik naar Antwerpen. Einde van een aangename wandeldag!

Etappe 8: van Franière naar Boninne (23,5 km) [GR 412]

Vandaag een dagje vrijaf genomen om net bij de start van een nieuwe hittegolf een tochtje te maken over de GR 412. Ik parkeer de auto aan het kleine station van Marche-les-Dames en neem er de trein naar Franière. De Sentier des Terrils steekt meteen de Samber over om aan te knopen met de GR 126.

Tot aan het kasteel van Floriffoux lopen beide GR's gemeenschappelijk. Ik liep dit deel al eens en het is helaas niet echt een interessant traject om tweemaal te wandelen. Hierna volgt een mooier stukje doorheen het Bois de la Flache. Na dit bos mis ik helaas een belangrijke routewijziging op het traject. Op het kruispunt met de N93 zag ik geen GR teken. Verderop in de richting van het oude traject was er wel een teken te zien en zo mis ik ongewild de trajectwijziging. Het wordt me snel duidelijk waarom men het pad op deze plek gewijzigd heeft. Na een stuk langs een drukke weg, volgt een industrieterrein in wording. Ik krijg bulldozersen graafmachines te zien in plaats van mooie landschappen.

Ik volg verder het oude traject zoals het ingetekend staat in de topogids.Wat verder staat een grote omgekeerd claxon.

Na al dit geweld, moet ik nog een stuk in de berm langs de N904. Wat een teleurstelling! Wanneer de GR de wegberm verlaat, zie ik de wit-rodestreepje van de andere kant toekomen. Vanaf hier zit ik dus terug op het juiste spoor. Er volgt meteen (eindelijk) een mooiere weg doorheen het kleine dal van de Houyoux. De GR stijgt uit het dal tot aan een mooie kasteelhoeve.

Er volgen enkele lange veldwegen. Ik neem de tijd om te eten onder de schaduw van een dikke eik.

Na de velden doorkruist de GR het dorpje Vedrin en steekt de E411 over. De hoge "tour Belgacom" die hier vroeger stond is helaas verdwenen. Na Cognelée volgt opnieuw een stukje bos tot aan de militaire begraafplaats van Champion. Hier liggen voornamelijk Belgische en Franse soldaten die sneuvelden tijdens de eerste wereldoorlog aan het nabijgelegen fort van Marchovelette, een onderdeel van de vesting Namen. Centraal in de begraafplaats staat een beeld van een Belgische en Franse soldaat schouder aan schouder.

Ik vervolg de weg door het bos tot aan Boninne. Hier haak ik af om via een paar extra kilometer af te dalen tot het station van Marche-les-Dammes om terug naar Diest te rijden.