Etappe 6: van Drie grachtenbrug naar Ieper (25,2 km) [GR 131]

We spreken om 09:00 af in Domein palingbeek voor de laatste etappe van de GR131 en rijden samen naar het beginpunt. Eerst even insmeren, want de zon staat al hoog, en dan op pad. Na alle omzwervingen van de vorige vijf etappes kiest de GR voor een pad in rechte lijn naar Ieper langs het Ieperlee kanaal.

We volgen enkele kilometers het kanaal met daarnaast weidse velden, het decor van WO1. Er hangen veel braambessen die goed gerijpt van de felle zomerzon en dus lekker zoet zijn . Smullen!

Aan het sas van van Boezinge steken we het kanaal over voor een mini-stukje bos. Een ideale plek voor een groepsfoto.

Er wordt, zoals altijd als we samen op pad zijn, veel gebabbeld. Rob & Anjelien doen een belangrijke aankondiging en er wordt me iets gevraagd waar ik volmondig ja op zeg. Het mini-bosje had daarnaast nog een andere verrassing in petto.

Al snel volgen we terug het Ierperlee kanaal. Net voor de brug bij Boezinge, zetten we ons aan een tafel om te picknicken. De GR steekt opnieuw het kanaal over en kiest voor het hete grind van een voormalige spoorlijn. In de verte zien we de torens van het Belfort en de St. Maartenskathedraal. De GR maakt een bocht terug richting het kanaal om het bekende Essex farm cemetery aan te doen waar John McCrae het gedicht in Flanders fields schreef. Even stilstaan bij de oorlog en dan weer verder. We bereiken Ieper en via enkele straten komen we op de mooie stadswallen. Uiteraard maken we even tijd om de Menenpoort te bekijken. Vanavond zullen Inge en ik hier nog terugkomen om de last post bij te wonen (wat toch wel indruk maakte).

De GR vervolgt zijn weg over de mooie stadsvesten.

Via de Rijselpoort verlaten we Ieper, steken een drukke baan over en volgen nu voor lange tijd brede paden langs natuurgebied verdronken weide en de Zillebeke vijver. We bewonderen even een schuttersgilde die oefent op de staande wip en wandelen dan door het stemmige dorpscentrum van Zillebeke. Bij Larch Wood cemetery steken we de spoorweg over. Een veldweg met weids uitzicht leidt ons naar de bossen van domein Palingbeek.

In het bos bereiken we al snel de wandelboom op het kruispunt met de GR128, het eindpunt van deze GR131. Dit was de eerste GR die ik volledig met gezelschap afwandelde. Het was zeker niet de mooiste, maar wel de gezelligste GR tot nu. We wandelen nog wat verder voorbij het "Coming world remember me"-kunstwerk...

... en dan zijn we terug bij de parking. Deze heerlijke wandeldag met mijn vriendin, Joachim, Anjelien en Rob zit er weeral op!

Etappe 5: van Vladslo naar Drie grachtenbrug (25,5 km) [GR 131]

Na vakantie in Oostenrijk en herstel van het daar opgelopen coronavirus eindelijk nog eens een GR-wandeldag. Afspraak met Joachim, Rob en Anjelien in Vladslo. Mijn vriendin is nog niet voldoende hersteld en kan er helaas niet bij zijn. Vanaf de kerk van Vladslo knopen we weer aan bij de GR131 richting de Handzamevaart. Aan de overkant zien we het dorpje Esen liggen.

Op de landweg naast de vaart worden we even opgeschrikt door een groot landbouwvoertuig.

We volgen de vaart tot aan de rand van Diksmuide. Het wordt al wat drukker met groepjes wielertoeristen en enkele "suppers" (wat blijkbaar is afgeleid van de afkorting SUP dat op zijn beurt staat voor Stand-up paddleboarding, danku Mr. Google).

We trekken Diksmuide binnen. De GR volgt er een mooie traject met onder andere de Grote Markt (ideaal voor een groepsfoto)...

... de vismarkt en een mooi pad vlak naast het water. We steken voor het eerst de Ijzer over en staan nu aan de voet van de bekende ijzertoren. Na lezing van de infoborden zetten we ons even neer voor een koekje en een drankje. De GR leidt ons Diksmuide weer uit. De route is gewijzigd (en ik was wéér niet voorbereid). Gelukkig zijn de tekens duidelijk. We zitten nu zowat in the middle of nowhere (of 't midden van de wereld volgens het politiek correcte bord naast de weg).

We houden even halt aan een St-Jacobskapel om te picknicken. Daarna meanderen we verder langs de velden. Rob & Anjelien doen een even een schietgebedje voor een behouden thuiskomst.

Aan de Knokkebrug steken we opnieuw de ijzer over. De route maakt nu een lange bocht rond het waterspaarbekken De Blankaart. Ik klim even op de uitzichttoren langs de weg. Via de waterzuiveringsinstallaties laten we het spaarbekken achter ons. We wandelen langs een hoeve waar de boer nog druk in de weer is met het hooi.

De GR kiest nu enkele mooie paden door en langs de weiden. Ideaal voor een tweede groepsfoto.

Uiteindelijk komen we terug op asfalt maar als troost kunnen we de Beukelaremolen bewonder.

Nog een klein stuk langs een drukke baan en dan komen we aan bij de parking aan de Drie grachtenbrug van waar we in 1 auto terug naar Vladslo rijden en dan nog de lange tocht naar huis. Einde van een aangename babbelstapdag.

Etappe 4: van Wijnendale naar Vladslo (24,2 km) [GR 131]

Vandaag voor het eerst met de hele bende op de GR131. We spreken af op de parking van het Wijnendalebos. Iedereen is ongeveer op tijd en we gaan meteen van start op deze zonnige ochtend. Het kasteel van Wijnendale is helaas privaat terrein. Langs de bloesems heen kunnen we toch een glimp opvangen.

Naast de kasteelmuur vinden we nog een bonusgeocache op basis van enkel de spoilerfoto. Wat verder slaat de GR af het bos in. Deze tocht begint alvast heel mooi. Bossen zijn in deze streek van korte duur en algauw bereiken we de rand van het bos met zicht op weiden en boerderijen.

We volgen enkele verharde veldwegen. Opletten voor de wielertoeristen (en wielerterroristen). Ik spot het eerste Oranjetipje van dit jaar in de berm van de Vinkenveldstraat. MacAdam is opnieuw onze reisgezel en leidt ons over de Ruidenberg.

Gelukkig volgt er daarna een onverhard stukje. De GR131 meandert verder door de velden. We krijgen dorst naar een bos en we zijn niet de enige.

Eindelijk bereiken we het Koekelarebos dat we al van ver zagen liggen. Tijd voor de picknick! :)

Er volgen enkele mooie wegen door het bos en langs de bosrand met in de verte geel gekleurde velden. We komen aan een tuin met lama's (of alpaca's) en een emoe die een luid en bizar geluid maakt. Het volgende bosje, het Praatbos, laat niet lang op zich wachten. Je ziet dat het bijna lente is.

Aan de Duitse militaire begrafenis van Vladslo worden we even stil. De beelden van het treurende ouderenpaar ken ik van menig geschiedenisboek en brochure. Hier moest ik toch zelf eens geweest zijn. Het is een heel andere sfeer dan de Britse met witte grafstenen opgepoetste oorlogskerkhoven of de "Mort pour la France" Franse graven en benadrukt meer de triestheid over het verlies van de oorlogsslachtoffers. 

Wel jammer dat het beeldenpaar met een stelling en plastic wand is afgesloten. We lezen de infobordjes en lossen nog een geocache op. Daarna marcheren we het laatste stukje tot aan het centrum van Vladslo.

We passen net in de auto van Rob en zo rijden we terug naar Wijnendale waar ieder met zijn eigen auto huiswaarts keert. Einde van opnieuw een aangename wandeldag.

Etappe 3: van Ruddervoorde naar Wijnendale (22,5 km) [GR 131]

Begin dit jaar enkele datums geprikt om samen met Rob en Joachim verder de GR131 die loopt in hun provincie af te wandelen. Dit was de eerste datum en, wat een geluk, we hadden prachtig weer. Afspraak om 09:15 in Ruddervoorde waar we met een klein beetje vertraging onder een stralende zon en een frisse wind samen (Inge was ook van de partij) vertrokken. De GR koos meteen een strook asfalt, de eerste van vele helaas, maar gelukkig is het fijne van samen wandelen dat ook de anders saaie stukken leuk worden. Na even zoeken vindt de route toch nog een veldweg waar McAdam nog niet was gepasseerd.

We wandelen voorbij een molenschuur en een waterplas waar al enkele mooie voorjaarsbloemen staan te pronken. Na enkele gekke fotoshoot-poses van Rob en Joachim trekken we verder door de weidse velden. 

Al snel kiest de GR noodgedwongen terug het asfalt. Net voor de oversteek van de E403 spotten we deze oude Volvo.

We wandelen het Groenhovebos in, maar tot onze ontsteltenis heeft McAdam zelfs over het hele wit-rode traject door het bos zijn harde spoor getrokken. De bosjes zijn welgekomen voor een uitgebreide plaspauze. Ook voor het oplossen van de plaatselijke veldpuzzel nemen we uitgebreid de tijd.

We picknicken op een bank in de zon bij de speeltuin. Als je stilzit is het toch nog fris. We wandelen verder in een wijde boog rond Torhout in het spoor van McAdam. Dit stukje traject kan me niet echt bekoren, al doen de berken hun best om er toch nog iets moois van te maken.

Ik gluur even binnen bij een stal en groet de koeien. Vervolgens steken we de spoorlijn Kortrijk - Brugge over. We wandelen langs typisch Vlaamse verkavelingen, met zelfs nog een bouwvallige kapel  in de voortuin van een nieuwbouw. Nabij het provinciedomein d'Aertrycke met het mooie kasteel wordt de GR-route terug interessant.

We hebben sneller gestapt dan gepland en dus is er nog ruim de tijd om iets te drinken bij het koetshuis in de schaduw van het kasteel. Rob en Joachim vliegen in de cocktails. Ik hou het bij een frisse Hoegaarden en Inge geniet van haar exotische Ananassapje. Via een statige dreef verlaten we het domein. We kruisen wat bewoning en volgen even een voormalige spoorlijn om dan terug een veldweg in te trekken tot aan de parking van het kasteeldomein Wijnendale waar deze etappe eindigt. Nog even terug naar Ruddervoorde om de auto op te pikken en dan met een lange omweg (wegens >1 h file aan Aalter) terug naar huis. Einde van een zeer mooie wandelvriendendag.

Etappe 2: van Knesselare naar Ruddervoorde (22,3 km) [GR 131]

Het duurde even om een nieuwe datum te vinden, maar op deze mooie oktoberdag gaan we (Joachim, Rob+nieuwe aanwinst Anjelien en ik) weer op pad. We vertrekken vanaf de sportvelden van Knesselare en pikken terug aan bij de GR131. Onderweg naar (het dorp) Sint-Joris vinden we onbedoeld een geocache (maar bleek achteraf een al gearchiveerde te zijn). Bij het kanaal Gent-Brugge genieten we even van het uitzicht.

 

De GR volgt heel even de kanaaloever met aan de overkant de Sint-Joriskerk.

We steken het kanaal over en maken wat verder kennis met de lattenkliever. We verlaten het dorp langs een mooie dreef tot aan een spoorweg waar even een saai stukje asfalt naast de spoorweg volgt en de oversteek van de E40. Eens de autosnelweg achter de rug, wordt het pad een aaneenrijging van dreven, velden en stukjes bos.

We picknicken in de zon aan de rand van het bos. Uit de wind is het lekker warm. De GR blijft intussen de veld- en boswegen aan elkaar rijgen zonder een duidelijk herkenningspunt of dorpskern. De herfstkleuren staan al mooi.

We wandelen in rustig tempo verder terwijl Rob, Anjelien en Joachim honderduit praten.

Eens voorbij Hertsberge trekt het landschap terug open en keert ook de door mij met West-Vlaanderen geassocieerde geur van beer (en varkensstallen) terug. We komen voorbij een coole melkautomaat. Dat moeten we proberen! Ik vul mijn 1l-drinkenbus met verse hoevemelk. Lekker! Wat verder verlaat de GR het asfalt voor een kort onverhard traject door de velden.

We zien de kerktoren van Ruddervoorde al en niet veel verder komen we aan op het eindpunt van deze etappe.

  Nog even carpoolen naar Knesselare en dan zit deze tweede etappe er op.

Etappe 1: van Damme naar Knesselare (24,7 km) [GR 131]

Het leek wel eens een leuk idee om een volledige GR af te wandelen samen met Joachim en Rob. De keuze viel op de GR 131 Brugse ommeland - Ieperboog omdat deze niet zo lang is, hij door de provincie West-Vlaanderen loopt waar Joachim woont (zodat hij eens niet zo ver moet rijden als voor de GR 12) en stiekem ook omdat ik denk dat er soms saaie stukken gaan inzitten en gezelschap dan wel welkom is. Het nadeel van met 3 te gaan wandelen is dat het soms moeilijk is om een datum te vinden waarop iedereen kan. Nadat een eerste geplande dag werd geschrapt wegens het slechte weerbericht (wat achteraf geheel onterecht bleek grr) viel de keuze op deze dag. Er was regen voorspeld, maar deze keer gingen we ons daardoor niet laten afschrikken. Bij het vertrek in Damme pakken de donkere wolken zich echter al samen boven de Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk.

Onder een hevige stortbui volgen we een pad langs de voormalige wallen om uit te komen op een asfaltweg die ons wegleidt van Damme. Aan een kruispunt houden we even halt om wat te schuilen onder een wilg. De schuilplekken zijn dungezaaid in dit veldenlandschap. Twee quads trotseren de regen. Wanneer de regen mindert tot een zachte bui, wandelen we verder. Er is blijkbaar een old timer rally aan de gang, want de ene na de andere stinkende maar mooie auto rijdt ons voorbij.

Wat asfaltgevreet verder bereiken we het Schipdonk- en Leopoldkanaal. We volgen de GR over het "jaagpad" tussen de populieren.

Waar de GR terug afdraait richting de velden, doen we nog even een korte geocache. We krijgen stilaan honger, maar het is nog steeds aan het regenen. Niet veel later komen eindelijk de beloofde opklaringen. Midden een betonnen veldweg houden we even pauze om te eten. Daarna trekken we verder. Eindelijk eens iets anders dan asfalt onder onze voeten.

De wolken blijven dreigen, maar er valt niets meer uit. De GR blijft de veldwegen aan elkaar rijgen. De opklaringen hebben intussen ook de motorijders uit hun schuilplaats gelokt.

De zon doet de temperatuur snel stijgen en -op onze schoenen na- beginnen onze kleren al goed te drogen. We zetten ons even in de zon om onze sokken en voeten te laten drogen. Na deze rustpauze kunnen we verder voor het laatste deel. We wandelen dwars door de maïsvelden.

We wandelen langs een boerderij met een verzameling mini-ezels en twee coole lama's. Niet veel verder komen we aan een grote baan waar we afhaken richting de lokale sportvelden van Knesselare waar de auto staat. Einde van de eerste tocht op de GR 131.